Ολοκαύτωμα

Ακούει συνέχεια ότι αυτός ο χειμώνας θα είναι ο χειρότερος μετά το 1942. Βέβαια το 1942 η ελληνική κυβέρνηση ήταν στο Κάιρο, συνεπώς δεν ήταν όλα μαύρα και άραχνα. Ναι, εντάξει, είχαμε Κατοχή, αλλά ακόμα και τα πιο σκοτεινά γεγονότα έχουν φωτεινές νησίδες που μπορείς να απομονώσεις. Προς το παρόν στο Κάιρο πάει μόνο ο Δένδιας, αλλά πάντα δεν πρέπει κάποιος να κάνει την αρχή; Ο άνθρωπός μας αισθάνεται την πλάτη του φορτωμένη με άγχος για τα γεωπολιτικά και τα εθνικά θέματα. Τι θα συμβεί, ας πούμε, έτσι και ο Πούτιν πατήσει το κουμπί; Θα φτάσουμε, άραγε, σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα; Το οποίο, βέβαια, θα έχει και αυτό κάποια θετικά σημεία, όπως ο χειμώνας του ’42. Ας πούμε θα λυθεί το πρόβλημα της θέρμανσης. Εκεί που ψάχνουμε πώς θα ζεσταθούμε, μπορεί να βρεθούμε σε τόπο αναψύξεως με λυμένα τα ενεργειακά για μία αιωνιότητα. Αν ψάξεις βαθιά μέσα στο κακό, σίγουρα θα βρεις το καλό. Να, τώρα απειλούν οι Ρώσοι με πυρηνικά. Αν απειλούσαν οι Αμερικανοί, θα περνούσε αυτοκίνητο με μεγάφωνο που θα καλούσε σε συγκέντρωση ειρήνης και θα έπαιζε το «Χίλια μύρια κύματα μακριά απ’ το Αϊβαλί» και τα «Ζαβαρακατρανέμια» -και άντε να εξηγήσεις στο παιδί. Αλλά και τότε, θα άκουγες Ξυλούρη και θα γλίτωνες από τον Χαρούλη. Είπαμε, σκοπός είναι να βρίσκεις την άσπρη πέτρα μέσα στα μαύρα νερά. Και αν γίνει το μπαμ; Πώς θα είναι; Θα πέσει η βόμβα και όλα θα χαθούν; Θα γίνει στάχτη το μοντέλο την ώρα που στέκεται μπροστά στην Καγιά; (Η Καγιά θα μείνει αγέρωχη μπροστά στο ωστικό κύμα). Τα υπόγεια θα γίνουν trendy και όλη η ΚΝΕ vegan, γιατί κάποιος πρέπει να φάει τα μαρούλια, να αποδείξει ότι το χτύπημα ήταν ασφαλές και στοχευμένο. Ο δε Λαφαζάνης θα τρώει μόνο μανιτάρια, να μοιάζουν με αυτά που θα φυτέψει η μαμά Ρωσία στην Ουκρανία. Ο άνθρωπός μας είναι στα αλήθεια ανήσυχος. Ναι, ξέρει ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Ομως μέσα του μία φωνή λέει, με ένταση που αυξάνεται, ότι αυτό που ζούμε είναι η επιβεβαίωση του απρόβλεπτου, του αδιανόητου. Οι ζωές μας εδώ και καιρό σημαδεύονται ή ορίζονται από γεγονότα που θεωρούσαμε απίθανο να συμβούν.

Και πες, λοιπόν, ότι συμβαίνει. Αρχίζει το ολοκαύτωμα. Και βρίσκεις ευάερο υπόγειο για να χωθείς. Τι θα πάρεις μαζί σου; Κινητό, κομπιούτερ, τάμπλετ, θα τα αφήσεις έξω, άλλωστε δεν θα λειτουργούν. Μήπως ένα βιβλίο; Δεν μπορεί να είσαι τόσο αναίσθητος και να διαβάζεις εκεί κάτω. Τίποτα δεν θα πάρεις. Θα είσαι ζωντανός χωρίς ζωή. Ετσι θα είναι και οι άλλοι. Και για φαντάσου τώρα να είσαι σε ένα υπόγειο καταφύγιο, χωρίς Ιnternet, υποχρεωμένος να μοιράζεσαι κάθε δευτερόλεπτο με τους δικούς σου και τους ξένους. Μια καραντίνα χωρίς Ιnternet και Netflix.Αυτή η απειλή είναι η πιο φριχτή. Θα πρέπει να σε δένουν για να μη βγεις έξω, να αναπνεύσεις καθαρή ραδιενέργεια και να τελειώνεις μια ώρα αρχύτερα. Τουλάχιστον αν υπήρχε προειδοποίηση, θα ήταν όλα λίγο πιο εύκολα. Να ξέρεις, ας πούμε, ότι το ολοκαύτωμα θα ξεκινήσει συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Κάνεις το πρόγραμμά σου, τακτοποιείς εκκρεμότητες, προσφέρεις στον εαυτό σου αυτό που ποθεί περισσότερο για την τελευταία μέρα κανονικής ζωής. Κάποιοι θα κάνουν σεξ και κάποιοι Χριστούγεννα. Αλλοι θα το ρίξουν στην προσευχή και άλλοι στο πλιάτσικο. Ο άνθρωπός μας ρωτάει τώρα τον εαυτό του τι θα έκανε τη μέρα πριν απ’ το ολοκαύτωμα και απάντηση δεν παίρνει. Φοβάται ότι αυτό του δείχνει ότι η ζωή του είναι άδεια, χωρίς τίποτα να τον ευχαριστεί. Είναι δυνατόν να ζει με πράγματα και καταστάσεις που δεν έχουν μέσα τους μία στάλα ευχαρίστησης; Ομως το είπαμε, ακόμα και σε ένα ρέκβιεμ μπορείς να ακούσεις μία αισιόδοξη νότα. Αν ο κόσμος καταστραφεί, θα έχει την ευκαιρία για μία καινούργια αρχή. Η έκρηξη θα είναι το Big Bang ενός καινούργιου κόσμου. Και αν συμβεί, θα έρθει η μέρα που όλοι θα βγουν από τα καταφύγια και θα αντικρίσουν ένα καινούργιο τοπίο. Ο Ελον Μασκ θα έχει αγοράσει τον πλανήτη και η Γη θα είναι Tesla.