Οι «αυτοπροβαλλόμενοι ως πρωθυπουργήσιμοι»{CR}

Λυπάμαι που κάποιες φορές αναρωτιέμαι:

αριστερά ή δεξιά είχες την τρικυμία;

Μαρία Ζαγκλαρά,
Τοπογραφία της νοσταλγίας

Κατά τη γνώμη μου, ουδείς των κραυγαζόντων τον τελευταίο καιρό προβιβάζεται στο μάθημα της πολιτικής ιστορίας, καθώς προβαίνουν σε πολλαπλές αναγνώσεις των γεγονότων μέσω ιδεοληπτικών και ιδιοτελών φακών.

Η Μεταπολίτευση απελευθέρωσε κοινωνικές δυνάμεις, αλλά εγκλώβισε πολιτικές αντιλήψεις και πρακτικές. Η λεγόμενη θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων και ελευθεριών μοιάζει διάτρητη, όχι γιατί φταίνε οι θεσμοί ή μόνον οι θεματοφύλακες, αλλά κυρίως διότι άπαντες έχουν συμβιβαστεί με την έννοια της Ανομίας [όλα επιτρέπονται, όλα συμψηφίζονται, όλα συγχωρούνται].

Επειδή άνευ σταθερών κι αποδεκτών κανόνων, καθώς και προδιαγεγραμμένων ορίων, δεν είναι δυνατό να λειτουργήσει στοιχειωδώς η δημοκρατία, κάθε φορά που προκύπτει κάτι «ακραίο» κάνουμε τους έκπληκτους, ενώ όλοι γνωρίζουμε «ότι έτσι λειτουργεί το σύστημα, του οποίου συν-αποτελούμε μέρος αναπόσπαστον, έστω παθητικό».

Η δημοκρατικά επιζήμια και πολιτικά βαρύνουσα την κυβέρνηση υπόθεση των υποκλοπών έχει προκαλέσει και αρκετές παράπλευρες «φάρσες».

1. Δεδομένης της σύγκρουσης αντιμητσοτακισμού [εντός / εκτός της ΝΔ] και αντιτσιπρισμού [εντός / εκτός του ΣΥΡΙΖΑ], πολλοί [παλιές αλεπούδες και παλιοί καραβανάδες] έκριναν ότι μπορεί το πολιτικό σύστημα να οδηγηθεί σε αδιέξοδο συγκρότησης κυβέρνησης, μετά τις διπλές εκλογές, κι άρχισαν να ποζάρουν ως «πρωθυπουργήσιμοι κοινής αποδοχής [sic] στην υπηρεσία του έθνους».

2. Η παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για ανάλογες πρακτικές την εποχή της διακυβέρνησης άλλων κομμάτων, με συνέπεια μερικοί φιλοκυβερνητικοί να επικαλούνται τον αναγκαίο για τη σταθερότητα «ιστορικό συμψηφισμό», ενώ οι παραπάνω πρωθυπουργήσιμοι να προτείνουν εκλογές, μήπως και ξαναβγούν στην επιφάνεια.

3. Τα όρια ανάμεσα στις αναλύσεις των ειδικών [συνταγματολόγων και λοιπών] και του – κατά Ουμπέρτο Εκο – «πολιτικού κουτσομπολιού» έγιναν δυσδιάκριτα, καθώς τα ένθεν κακείθεν παπαγαλάκια [πλην ΠΑΣΟΚ] άρχισαν να διακινούν διάφορα σενάρια μυθοπλασίας.

4. Η ψευδαίσθηση της αλήθειας που καλλιεργείται και κινείται μέσα από τους δαιδάλους της υπερπαραπληροφόρησης βλάπτει σοβαρά την αξιοπιστία των media και των δημοσιογράφων ή δημοσιογραφούντων.

5. Μέχρι στιγμής δεν προκύπτει «νίκη της μιας εξουσίας κατά της άλλης εξουσίας» [Ουμπέρτο Εκο για το Watergate], αλλά διαπιστώνεται ένα γενικευμένο αλαλούμ όλων των εξουσιών.

Επειδή ως μέγα ζητούμενο παραμένει η προστασία όλων των πολιτών από τις νέες τεχνολογίες του Μεγάλου Αδελφού [ή των μικρότερων αδελφών του], νομίζω ότι πέραν της αναγνώρισης ως υπέρτατου αγαθού του δικαιώματος του κάθε ανθρώπου στη ζωή του και στον ιδιωτικό του χώρο, καλό θα ήταν να υπάρξουν ασφαλιστικές δικλίδες κατά της κατάχρησης της εξουσίας.

Ο πανοπτισμός και τα απόρρητα δεν νομιμοποιούν ούτε δικαιολογούν τα πάντα. Αν το τι περιλαμβάνει ο όρος «εθνική ασφάλεια» ή ο όρος «ιδιαίτερα σοβαρά εγκλήματα» δεν έχει ακόμα συμφωνηθεί διακομματικά και συνταγματικά, είναι βέβαιο ότι οι παρακολουθούντες, οι παρακολουθούμενοι και οι απαθείς τρίτοι συγκροτούν έναν μόνιμο κίνδυνο για τη δημοκρατία. Μπορεί οι θεσμοί να αποτελούν σύνολα σχέσεων και καταστάσεων που διέπονται από πλέγμα κανόνων δικαίου, όμως το κρίσιμο ζήτημα είναι ο σκοπός λειτουργίας τους. Αυτό το θέμα είναι πρωτίστως αντικείμενο πολιτικής κουλτούρας και η υπεράσπισή του εναπόκειται σε έναν λαό ο οποίος έχει μάθει να μη διδάσκεται από τα λάθη τού παρελθόντος κι εξακολουθεί ν’ αναζητά νέους σωτήρες που δεν θα έχουν τα χαρακτηριστικά των παλαιών [κι εν πολλοίς «επανερχόμενων»] ολετήρων.

Μάταιος ο κόπος…

ΥΓ: «Η πιο κοντινή στεριά

είναι ο πάτος της θάλασσας» [Μ. Ζαγκλαρά]

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός