Με 50 δισ.

Ο Τσίπρας είπε ότι αν είχε 50 δισ. θα έβγαινε πρωθυπουργός μέχρι να βαρεθεί. Και εγώ αν είχα 50 δισ. θα έβγαζα πρωθυπουργούς μέχρι να βαρεθώ. Η αλήθεια είναι ότι 50 δισ. σου λύνουν πολλά προβλήματα. Καμιά φορά, όμως, σου προκαλούν. Ο Τσίπρας ήταν ειλικρινής σε αυτό που είπε. Και πιθανότητα, αν μάζευε υπογραφές, να είχε δίπλα του και άλλους πρώην πρωθυπουργούς. Ταυτόχρονα, όμως, ο κυνισμός της θέσης αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας. Διότι προβάλλει ένα πρότυπο πολιτικής κατά το οποίο ο ψηφοφόρος προσέρχεται σε μία συναλλακτική σχέση με τον πολιτικό. Ανταλλάσσει την ψήφο του με δημόσιο χρήμα. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό συμβαίνει από τότε που υπάρχουν εκλογές. Δεν διαφωνώ. Απλώς είναι από τα πράγματα που, ακόμα και αν τα πιστεύεις, δεν λέγονται δημόσια. Ως πολιτικός οφείλεις να διατηρείς στοιχεία ιδεαλισμού στον λόγο σου, ακόμα και αν το κάνεις για να τηρήσεις τα προσχήματα. Είσαι υποχρεωμένος να περιγράφεις την πολιτική με ιδεατούς όρους, να μην πετάς τον κυνισμό σου στο πρόσωπο του ψηφοφόρου. Και όσο και αν η πολιτική είναι, στην ουσία της, προσωπικό παιχνίδι επιβίωσης, ο πολιτικός άνδρας καλείται να δείξει ότι δεν είναι υπεράνω του συνόλου, αλλά υποτάσσεται στη βούλησή του, πολιτεύεται για να υπηρετεί.

Αυτή η γκάφα του Τσίπρα δεν εκθέτει μόνο τον ίδιο, προσβάλλει και τους ψηφοφόρους με την αντίληψη που τους θέλει κάτω από το τραπέζι της εξουσίας, προσβλέποντας σε κανένα κόκαλο ή σε μερικά ψίχουλα. Ακόμα και αν, πράγματι, αυτή η συνθήκη ισχύει για μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος, δουλειά του καλού πολιτικού είναι να την εξαλείψει, έστω στα λόγια. Να τους πετάξει ένα «μην κοιτάς τι κάνει η Ελλάδα για σένα, αλλά εσύ για την Ελλάδα», ώστε και ο ίδιος να αισθανθεί JFK, εξηγώντας στον ψηφοφόρο τα στοιχειώδη. Το κυριότερο: κάτι τέτοιες δηλώσεις υπογραμμίζουν την απουσία οράματος. Η πολιτική μετατρέπεται σε φθηνό ντιλάρισμα πάνω στο εφήμερο, το πολύ μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Ναι, εντάξει, έτσι είναι. Αλλά σε ποιον δεν αρέσει λίγο παραμύθιασμα;

Σταμάτης και Ζάχος

Ο Σταμάτης Κόκοτας και ο Ζάχος Χατζηφωτίου έφυγαν από τη ζωή με διαφορά λίγων ωρών. Από την εποχή μας είχαν φύγει εδώ και πολύ καιρό. Ο Κόκοτας ήταν η φωνή και ο Χατζηφωτίου το ύφος της αστικής αντίληψης στον καιρό τους. Η χροιά της φωνής και του λόγου τους είχαν πάνω τους μία εστέτ αισθητική που μπορεί και να ξένιζε κάπως τα πλήθη. Ο Κόκοτας τραγουδούσε ερωτικά τραγούδια με τον τρόπο που θα προσέφερες σαμπάνια σε μία κυρία ή θα της άναβες το τσιγάρο. Και ο Χατζηφωτίου προσέγγιζε τα πράγματα με διάθεση εξημέρωσης του λαϊκού ακροατηρίου. Βέβαια ο Χατζηφωτίου ουδέποτε θα ενέκρινε τις φαβορίτες του Κόκοτα, αλλά θα τα έβρισκαν στα πολυτελή αυτοκίνητα. Και στην παρέα θα έμπαινε και ο Ωνάσης, να κεράσει πούρο και καλό malt ουίσκι.

Not listed

Επιστήμονας συμπληρώνει τα στοιχεία του σε ηλεκτρονική φόρμα για τη συμμετοχή σε κορυφαίο τεχνολογικό συνέδριο στην Ευρώπη. Γράφει το όνομά του και πρέπει να δηλώσει και το φύλο. Οι επιλογές του είναι οι εξής, με την ακόλουθη σειρά: Cisgender (non Trans) Man, Transgender Man, Non Binary, Genderqueer, Agender, Prefer not to answer, Cisgender (non Trans) woman, Transgender Woman, Gender Non corfoming, Intersex, Not listed. Συγχωρέστε με που υιοθετώ τους αγγλικούς ορισμούς. Αν προσπαθούσα να εξηγήσω τι σημαίνει κάθε όρος δεν θα μας έφτανε η σελίδα. Και εκτός των άλλων, δυσκολεύομαι να κατανοήσω κάποιους από αυτούς. Ωστόσο αυτό που με κάνει να αισθάνομαι πολύ έξω από την εποχή, είναι η τελευταία επιλογή. Not listed. Δηλαδή υπάρχουν και άλλα;