Ερωτήματα για την ασφάλεια και προστασία

Για δεκαετίες ανεχθήκαμε και τελικά αποδεχθήκαμε να γίνει κανονικότητα μια νοσηρή κατάσταση μέσα στα πανεπιστήμια, όντας απροστάτευτοι απέναντι στις διαθέσεις του οποιουδήποτε εγκληματεί, αυθαιρετεί, ασκεί λεκτική και φυσική βία, προπηλακίζει, ρυπαίνει και καταστρέφει.

Αφήσαμε πανεπιστημιακοί χώροι να μετατραπούν σε νησίδες που υποθάλπουν επικίνδυνους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, όπως αποδεικνύουν και τα πρόσφατα γεγονότα στις φοιτητικές εστίες της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου.

Επιτρέψαμε και αποδεχθήκαμε τη δράση οργανωμένων ομάδων που χρησιμοποιούν τον εκφοβισμό, την τρομοκράτηση και τη βία για να επιβάλουν τις απόψεις τους. Ομάδες που δεν πιστεύουν στη Δημοκρατία και στους θεσμούς της δεν τους χαρακτηρίζει απολύτως καμία διάθεση συζήτησης και συνεννόησης αλλά επιζητούν συνειδητά τη σύγκρουση και τη ρήξη.

Αφήσαμε και αποδεχθήκαμε να διαστρεβλωθεί και τελικά να υπονομευθεί εκ των έσω η έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου, να καταστρατηγηθούν η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελεύθερη έκφραση λόγου, και μάλιστα με την επίκληση του ίδιου του ασύλου.

Και όλα αυτά ως προϊόν μιας εγγενούς φοβίας κάποιων για τυχόν κατάλυση της δημοκρατίας στο πλαίσιο μιας στρεβλής μεταδικτατορικής κουλτούρας, που διαμορφώθηκε ως απότοκο τραυμάτων που προκλήθηκαν από την επέμβαση της χούντας στο Πολυτεχνείο 50 χρόνια πριν, μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Κανένας δεν είπε όλα αυτά τα χρόνια «φτάνει πια» σε αυτή τη νοσηρή κατάσταση. Η πανεπιστημιακή κοινότητα, δυστυχώς, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει επαρκώς στο πλαίσιο του αυτοδιοικήτου των ΑΕΙ αυτά τα φαινόμενα, η καταπολέμηση των οποίων απαιτεί επιχειρησιακές δυνατότητες που μόνο τα αρμόδια όργανα της πολιτείας διαθέτουν.

Κάτι, όμως, επιτέλους πρέπει να γίνει. Η αναγκαιότητα ύπαρξης ενός οργανωμένου σχεδίου φύλαξης και προστασίας των ΑΕΙ από παραβατικές και έκνομες ενέργειες είναι πλέον επιτακτική. Τέτοιο σχέδιο χωρίς τη συνδρομή των αρμόδιων οργάνων της Πολιτείας δεν είναι αποτελεσματικό και δεν πρόκειται ποτέ να εφαρμοστεί, ιδιαίτερα στην περίπτωση της δράσης εγκληματικών ομάδων. Οσοι αρνούνται να αποδεχθούν την αναγκαιότητα αυτής της συνδρομής απλώς εθελοτυφλούν.

Αυτό που πρέπει να συζητηθεί νηφάλια και χωρίς κομματικές σκοπιμότητες και ιδεοληψίες είναι:

α) Με ποιον τρόπο η Αστυνομία θα παρεμβαίνει όχι μόνο κατασταλτικά αλλά και προληπτικά για την αντιμετώπιση αξιόποινων πράξεων και την προστασία της σωματικής ακεραιότητας και ζωής των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας και της περιουσίας του πανεπιστημίου;

β) Χρειάζεται όντως ένα ειδικό σώμα που να ενεργεί εντός των χώρων του πανεπιστημίου ή αρκεί η ανά περίπτωση είσοδος και επέμβαση της Αστυνομίας στους χώρους του;

γ) Μπορούν να αντιμετωπιστούν οι καταδρομικές επιθέσεις δυναμικών ομάδων και η δράση εγκληματικών στοιχείων του κοινού ποινικού δικαίου με την Αστυνομία σε απόσταση από τα ΑΕΙ;

δ) Τελικά, ποια είναι η πραγματική απειλή για τα πανεπιστήμια, ένας θεσμός της εκτελεστικής εξουσίας του δημοκρατικού πολιτεύματος ή η υπονομευτική και διαλυτική δράση των ομάδων αυτών;

ε) Τέλος, ποιος διοικεί το πανεπιστήμιο, τα νόμιμα εκλεγμένα θεσμικά όργανα ή οι περιθωριακές ομάδες οι οποίες δρουν ενάντια στις λειτουργίες και τους θεσμούς του πανεπιστημίου και της κοινωνίας γενικότερα;

Πολύ φοβούμαι ότι πολιτικές στοχεύσεις και ιδεολογικές αγκυλώσεις δεν επιτρέπουν να δοθούν λογικές απαντήσεις στα προηγούμενα ερωτήματα.

Ο Χαράλαμπος Φείδας είναι αντιπρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης