Οχι στον πανεπιστημιακό εξαιρετισμό

«Εσείς είστε, λοιπόν, οι ΟΠΠΙ;»

«Οχι, εμείς είμαστε αυτοί που φυλάνε τις ΟΠΠΙ», απάντησε ο αστυνομικός της «κανονικής» Αστυνομίας.

Οι Ομάδες Προστασίας των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων (ΟΠΠΙ) εκτελούν κανονικά τα καθήκοντά τους και στα τέσσερα πανεπιστημιακά ιδρύματα (ΕΚΠΑ, ΕΜΠ, ΟΠΑ, ΑΠΘ), στα οποία έχουν τοποθετηθεί. Και ενώ δεν έχουμε ακούσει ακόμη κάποια δικά τους επιτεύγματα, ακούσαμε ήδη για επιτεύγματα (όπως η εκκαθάριση από εγκληματικά στοιχεία ενός ολόκληρου ορόφου πανεπιστημιακών εστιών στο ΕΚΠΑ) ή «επιτεύγματα», όπως η διάλυση της συναυλίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο ΑΠΘ (όπου θα ήταν ίσως χρήσιμο το ΣΔΟΕ, αλλά όχι η υπερβολική χρήση δακρυγόνων εναντίον ενός ευρέος κοινού).

Σε κάθε περίπτωση αποδεικνύεται μέχρι τώρα ότι όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη αστυνόμευσης, και όχι απλώς φύλαξης, η επέμβαση της (κανονικής) Αστυνομίας κρίνεται επιχειρησιακά απαραίτητη, ενώ η σημασία και η χρησιμότητα των ΟΠΠΙ μένει ακόμη αναπόδεικτη. Ισως, μάλιστα, η μεγαλύτερη χρησιμότητα της θέσπισής της να ήταν ακριβώς αυτή: να μας κάνει δηλαδή να συνειδητοποιήσουμε ότι σε πραγματικά προβλήματα εγκληματικότητας δεν μπορεί να τα λύσει ούτε ένα «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα» ούτε το σώμα των μελών ΔΕΠ, διότι απαιτούν και προϋποθέτουν την άσκηση της νόμιμης βίας του κράτους, μέσω του αρμόδιου οργάνου του, της Αστυνομίας.

Η θέση αυτή ακούγεται ίσως εξτρεμιστική σε μια κοινωνία που είχε μάθει να «παπαγαλίζει» τις λέξεις «ακαδημαϊκό άσυλο», παραγνωρίζοντας ότι αυτό αφορά, όπου εξάλλου και οπουδήποτε στην ελληνική επικράτεια, την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών, και την υποχρέωση του κράτους όχι μόνον να τη σέβεται αλλά και να την προστατεύει και έναντι τρίτων. Δεν αφορά, όμως, την προστασία παράνομων πράξεων, οπουδήποτε και αν τελούνται – ως προς αυτό, δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος να δεχθεί κανείς τον «πανεπιστημιακό εξαιρετισμό». Ο τελευταίος μπορεί να πάρει δύο διαφορετικές μορφές: από τη μια, να μην μπαίνει ποτέ Αστυνομία μέσα στο campus -δεν μιλάμε για τα αμφιθέατρα – ούτε καν στους χώρους στάθμευσης ή απλής κυκλοφορίας. Από την άλλη, να έχουμε μονίμως εγκατεστημένη μια αστυνομική δύναμη, θαρρείς και έχουμε συνεχώς και αδιαλείπτως διάπραξη βίαιων εγκληματικών πράξεων που απαιτούν παρουσία έστω και μιας light Αστυνομίας…

Ο πανεπιστημιακός αυτός εξαιρετισμός ως προς την ασφάλεια – και άλλα πολλά ίσως – δεν ωφελεί. Η (κανονική) Αστυνομία (πρέπει να) μπορεί να επεμβαίνει, όπως οπουδήποτε αλλού, με σεβασμό στο κράτος δικαίου και την αρχή της αναλογικότητας – και αν κατά καιρούς χρειάζεται, επειδή έχει π.χ. πληροφορίες για διακίνηση ναρκωτικών κ.λπ., να κάνει περιπολίες στο campus, όπως σε οποιοδήποτε άλλο δρόμο της πόλης. Αν αυτό σημαίνει επιχειρησιακά ότι θα πρέπει να ενισχυθούν τα τμήματα που καλύπτουν, π.χ., το ΕΜΠ ή το ΑΠΘ, καλώς να γίνει, αυτό μπορεί να κρατήσει λιγότερο η περισσότερο. Αρκεί να υπάρχει η πολιτική βούληση. Τα υπόλοιπα περιττεύουν.

Η Λίνα Παπαδοπούλου είναι καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης