Στομφώδη λόγια!

Ντόρος πολύς έγινε για την επιτυχία της Ισπανίας να κατακτήσει το πρόσφατο Ευρωμπάσκετ με τρόπο που πραγματικά εξέπληξε ή ακόμη ακόμη και αιφνιδίασε αρκετούς. Τουλάχιστον αυτούς που δεν συμπεριελάμβαναν τη Φούρια Ρόχα στα φαβορί. Και αίφνης, λίγες ημέρες μετά, μέσω της ομοσπονδίας γνωστοποιήθηκαν οι αρχές και οι στόχοι της επόμενης ημέρας και στην Ελλάδα θα… πατήσουμε πάνω στο λεγόμενο «ισπανικό μοντέλο». Ε, όπως και να ‘χει, στη θεωρία και στις αντιγραφές παίρνουμε άριστα – στην εφαρμογή ίσως τα χαλάμε.

Εδώ, όμως, προκύπτουν τα εξής:

Πρώτον, η δημόσια αναγνώριση πως τόσο καιρό, δεκαετίες θα μπορούσε κάποιος να πει, αρμενίζαμε στραβά στο πέλαγος. Η ατάκα πως «έχουν δικαίωμα στο λάθος ή το άστοχο σουτ τα παιδιά» πάει κόντρα στο ρεύμα ετών που ήθελε τους προπονητές να φωνάζουν «άμυνα, άμυνα, άμυνα» στους νεαρούς και να τους προτρέπουν να παίζουν μόνο για το αποτέλεσμα. Το στυλ που θεοποιήθηκε από παράγοντες, κόουτς και μπασκετικούς ρεπόρτερ που ακύρωναν την επίθεση, στο πυρ το εξώτερον. Οι… ξυλοκόποι στην άκρη. Αυτό κι αν είναι πρόοδος για το μπάσκετ.

Δεύτερον, τα περί «ισπανικού μοντέλου» και τα συναφή ας τα αφήσουμε στην άκρη. Καλό είναι να μην ανεβαίνουμε στο άτι της υπερβολής και να πηγαίνουμε βόλτα σφυρίζοντας αδιάφορα γιατί η πραγματικότητα μας διαψεύδει. Σαφώς και οι Ισπανοί πήραν άριστα αυτό το καλοκαίρι στις μικρές ηλικίες με απανωτούς τελικούς, ωστόσο αν δεν έκαναν στο παρά πέντε μεταγραφή τον Λορέντζο Μπράουν, μάλλον δύσκολα θα κατακτούσαν την Ευρώπη και το εξαιρετικό κατά τα άλλα μοντέλο τους θα δεχόταν πλήγματα καίρια.

Τρίτον και ίσως σπουδαιότερο: η Ελλάδα και δη ο ελληνικός αθλητισμός δεν έχουν ανάγκη ένα ξενόφερτο μοντέλο σε οποιοδήποτε άθλημα, αλλά να βρουν ένα στυλ που να ταιριάζει στα χαρακτηριστικά των γηγενών παικτών και στην ψυχοσύνθεσή τους. Φτάσαμε στην κορυφή της Ευρώπης με κάτι σαν… κλεφτοπόλεμο, με σφιχτή ομάδα και σύνολο που είχε το μαχαίρι στα δόντια. Αυτά στο ποδόσφαιρο. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και στο μπάσκετ, τόσο το μακρινό ’87 όσο και μετέπειτα, στο δεύτερο χρυσό το 2005. Τη μεν πρώτη φορά υπήρξε ο ένας και μοναδικός Γκάλης, την επόμενη ένα σύνολο με ελληνικές αρχές και εγχώριο ταλέντο, με εκκίνηση όμως την καλή αμυντική λειτουργία.

Επιμύθιο: ωραίες οι πατέντες που θέλουμε να φέρουμε στα μέρη μας. Απαιτείται, κυρίως, συνδυασμός. Οι παράγοντες, οι εκάστοτε παράγοντες, αρέσκονται σε φληναφήματα. Μετρά πάντα η ουσία. Το πάντρεμα διαφορετικών επιρροών. Και η ανάδειξη της ξεχωριστής ελληνικής σχολής και καρδιάς.