Γιατί

Δεν χρειάζεται κάποιος να συμπαθεί τη Μελόνι και την παρέα της, ούτε να την ψηφίζει. Μακριά από εμάς.

Αλλά από την άλλη δεν καταλαβαίνω τις κατάρες και τα μοιρολόγια.

Στη δημοκρατία όποιος κατεβαίνει στις εκλογές δικαιούται να κερδίσει τις εκλογές. Και τις εκλογές κερδίζει όποιος τον ψηφίζουν οι περισσότεροι. Τόσο απλό.

Προχθές κέρδισαν οι ακροδεξιοί Σουηδοί. Χθες στην Ιταλία νίκησαν οι ακροδεξιοί που συγκυβερνούσαν παλαιότερα με τον Μπερλουσκόνι ενώ το 2017 είχαν πρωτεύσει και με υψηλότερα ποσοστά οι πλακατζήδες των «Πέντε Αστέρων».

Το 2015 κέρδισαν (και δύο φορές μάλιστα…) στην Ελλάδα ο Τσίπρας με τον Καμμένο. Το 2020 μπήκαν στην ισπανική κυβέρνηση οι Podemos.

Ο Ορμπανστην Ουγγαρία κάνει παρέλαση εδώ και δέκα χρόνια. Στην Αυστρία το Κόμμα Ελευθερίας (που ιδρύθηκε μεταπολεμικά από… αξιωματικό των Ες-Ες) συγκυβερνούσε έως το 2019.

Το φαινόμενο λοιπόν είναι γενικό. Οι δημοκρατικές αντιστάσεις του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος έχουν χαλαρώσει ή διαρραγεί.

Ενώ την ίδια στιγμή τα δημοκρατικά ανακλαστικά του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος επιτρέπουν σε κάθε καρυδιάς καρύδι να επωφεληθεί.

Φασίστες και μεταφασίστες, κομμουνιστές και μετακομμουνιστές, ναζί και νεοναζί, ξενόφοβοι και ρατσιστές, δικαιωματιστές και πράκτορες, αριστεροί και δεξιοί ριζοσπάστες, όλα τα μωρά στην πίστα.

Οταν πριν λίγο συζητούσαμε σοβαρά αν θα βγει η Λεπέν ή ο Μελανσόν στη Γαλλία, όταν μαθαίναμε προ ημερών ότι ο Πούτιν χρηματοδοτούσε πολιτικούς και κόμματα, όταν στις μισές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν βάλει πόδι δεξιοί κι αριστεροί τσαρλατάνοι, η Μελόνι δεν είναι παρά ο κανόνας που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Πολλοί φοβούνται πως η Ιταλία μπορεί να παραλύσει την Ευρώπη στο ουκρανικό.

Ισως. Αλλά οι δικοί μας ακροαριστεροί και ακροδεξιοί λένε πολύ χειρότερα πράγματα από τους ιταλούς ομοϊδεάτες τους. Τι θα κάνουμε; Θα τους απαγορεύσουμε να κατέβουν στις εκλογές;

Λυπάμαι λοιπόν αλλά έτσι έχουν τα πράγματα. Και μάλιστα λέγεται δημοκρατία.

Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι «ποιοι». Αλλά «γιατί».

Για ποιον λόγο οι ευρωπαϊκοί λαοί στρέφονται στους τενεκέδες και τους ανισόρροπους;

Μη μου πείτε επειδή ακρίβυναν οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού, διότι και τη δεκαετία του ’70 είχαν ακριβύνει, αλλά κανείς δεν ψήφισε για πρωθυπουργό στην Ιταλία την Αλεσάντρα Μουσολίνι.

Ενα νέο στοιχείο είναι η μετανάστευση, η οποία φαίνεται να αποδιαρθρώνει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Και προφανώς η ανασφάλεια που τροφοδοτείται (και) από τη μετανάστευση.

Θα τα αντιμετωπίσει αυτά η Μελόνι και η παρέα της; Μόνο αν τα καταργήσει με έναν νόμο και ένα άρθρο όπως κάναμε εμείς με το Μνημόνιο.