Πολύ αργά για δάκρυα

Μπορεί η τουρκική ηγεσία να επιμένει να γελοιοποιείται με τη βελόνα κολλημένη στο «οι Ελληνες να μάθουν μπάνιο», στο οποίο μόλις επέστρεψε ο Ακάρ, ή με τις αθλιότητες Ερντογάν ότι δήθεν η Ελλάδα δολοφονεί παιδιά μετανάστες, όμως, ξαφνικά, κάποιες ρεαλιστικές και λίαν ανήσυχες για τη χώρα τους φωνές αρχίζουν να ακούγονται για πρώτη φορά στην Τουρκία. Μετά τον απόστρατο αντιπτέραρχο Χακί Πεκίν, που μίλησε προ ημερών για ένα επαπειλούμενο «νέο Ναυαρίνο», ήρθε ένας άλλος τούρκος πρώην ανώτατος αξιωματικός να πάει τη σκέψη τους ακόμα πιο πέρα. Και να τη φέρει ακόμα πιο κοντά στην πραγματικότητα. Και μάλιστα, ένας διόλου «τυχαίος» αξιωματικός, αφού θεωρείται εις εκ των εισηγητών του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», δηλαδή της θαλάσσιας επέκτασης της τουρκικής επικράτειας μέσω της αύξησης της αντίστοιχης ισχύος του πολεμικού ναυτικού της Αγκυρας. Ο Τζιχάτ Γιαϊτζί, σκληρός εθνικιστής διανοούμενος, τέως υπαρχηγός του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, αναφέρθηκε στη σημασία που έχει η αμερικανική παρουσία στην Αλεξανδρούπολη, σε συνδυασμό με την  άρση του αμερικανικού εμπάργκο πώλησης όπλων στην Κυπριακή Δημοκρατία, καταλήγοντας στα εξής τρία συμπεράσματα:

n Πρώτον, και σημαντικότερο, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πλέον οριστικά μετατοπίσει τον ανατολικό άξονα της Δύσης από την Τουρκία στην Ελλάδα. «Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Δύση θέλουν τώρα τα ανατολικά σύνορα στην Ελλάδα και όχι στην Τουρκία», αναφέρει χαρακτηριστικά.

n Δεύτερον, ότι η αμερικανική παρουσία στην Αλεξανδρούπολη αλλάζει δραματικά όλες τις μέχρι πρότινος ισορροπίες: «αποτελεί», σύμφωνα με τον ίδιο, «αμερικανική πύλη προς τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα. Είναι επίσης σαφές πως πρόκειται για μια προσπάθεια συγκράτησης και ελέγχου της Τουρκίας και των Τουρκικών Στενών από την πλευρά των ΗΠΑ» και «διαταράσσει την ισορροπία της Λωζάννης» (αυτό είναι κάπως χαριτωμένο, όταν η Τουρκία φωνάζει χρόνια τώρα κάθε μέρα ότι η Λωζάννη πρέπει να… πεθάνει…).

n Τρίτον, και τελικό συμπέρασμά του, ότι οι Δυτικοί, ιδίως οι Αμερικανοί, «θέλουν να σύρουν την Τουρκία σε σύγκρουση» και ότι τα οπλικά συστήματα που συσσωρεύουν στο ελληνικό έδαφος, και πάλι ιδίως στην Αλεξανδρούπολη, αλλά, επίσης, και η άρση του εμπάργκο στην Κύπρο, σε συνδυασμό με την πιθανότητα της πώλησης του ισραηλινού Iron Dome στην Κύπρο, έχουν «καθαρά επιθετικό χαρακτήρα» και δείχνουν ότι «θέλουν να σύρουν την Τουρκία σε πόλεμο».

Οι διαπιστώσεις αυτές, πλην ίσως της τελευταίας που μάλλον κινείται στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας, καθιστούν τον εν λόγω τούρκο αναλυτή τον πρώτο που αντιλαμβάνεται, έστω και με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, το τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στις σχέσεις ΗΠΑ – Ελλάδας – Τουρκίας. Ερώτημα αποτελεί βέβαια το αν έχει αντιληφθεί το πώς έφτασαν τα πράγματα για την Τουρκία μέχρι εκεί: γιατί δεν ξεκίνησαν χθες. Ούτε τα έκανε η Ελλάδα όλα αυτά – μακάρι να μπορούσε, αλλά δεν μπορούσε. Ολα τα παραπάνω, που ισχύουν, είναι 100% αποτέλεσμα της τουρκικής πολιτικής. Αλλωστε, πιθανώς ο πρώην αντιναύαρχος να ήταν ακόμα σε υπηρεσία όταν ξεκίνησαν όλα: το «εναρκτήριο λάκτισμα» αυτής της πολιτικής ήταν η στιγμή που οι Αμερικανοί αποφάσιζαν τελικά να απογυμνώσουν τη βάση του Ιντζιρλίκ και να μεταφέρουν μέγα τμήμα των δραστηριοτήτων της σε ελληνικό έδαφος. Οι Γερμανοί πάλι, σύμμαχοι και φίλοι της Ελλάδας, πήραν από εκεί κάποια αεροσκάφη τους και τα εγκατέστησαν στην… Ιορδανία.

Ας συγχωρεθεί μία αυτοαναφορικότητα: επί χρόνια επισημαίνεται εδώ με τον πλέον επίμονο τρόπο ότι το μέγα ζήτημα επιβίωσης για την Ελλάδα είναι η μετατροπή της σε ανατολικό σύνορο του δυτικού κόσμου. Ο… πολυχρονεμένος τούρκος «σουλτάνος» έκανε ό,τι μπορούσε να βοηθήσει σε αυτόν τον στόχο, ο οποίος έχει πια ολοκληρωθεί και είναι σε πλήρη ενέργεια. Τώρα, με μεγάλη καθυστέρηση και με τον σύμμαχό τους Πούτιν σε τροχιά κατάρρευσης μαζί με τις κοινές αναθεωρητικές τους ελπίδες, οι Τούρκοι ανακαλύπτουν έντρομοι τι συνέβη και τι μπορεί να ακολουθήσει. Ομως, πλέον, είναι πολύ αργά για δάκρυα…