Λουλούδι ολάνθιστο, έξω και {LF}μέσα της

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς συνάντησα για πρώτη φορά τη Μάρθα Καραγιάννη. Εχω όμως ακόμη αυτή την ωραία αίσθηση που σου αφήνουν οι όμορφες συναντήσεις με ξεχωριστούς ανθρώπους. Τη γνώρισα στο στούντιο όταν συνεργαστήκαμε για τις ταινίες του Φίνου. Συγκεκριμένα για τα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη ο οποίος φυσικά, όπως είναι γνωστό, κατείχε πολύ καλά το αντικείμενο αυτό. Ετσι ανταμώσαμε με τη Μάρθα για χάρη του κινηματογράφου, στον οποίο έδωσε όλη τη χάρη, τη φρεσκάδα, τη λάμψη και τη γοητεία της. Η Μάρθα ήταν για τον Γιάννη Δαλιανίδη ένα εργαλείο ζηλευτό, λαχταριστό, τέλειο χωρίς αμφιβολία. Ηταν ένα κορίτσι που η φύση ήταν γενναιόδωρη μαζί της γιατί της είχε χαρίσει απίστευτη ομορφιά και ένα κορμί θεϊκό. Αυτά ήταν τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της τα οποία άμα τη εμφανίσει γίνονταν αντιληπτά και φυσικά αποδεκτά. Ποιος μπορεί να κλείσει τα μάτια του στην ομορφιά; Ομως η Μάρθα ήταν κάτι παραπάνω από αυτό. Ο εσωτερικός της κόσμος βρισκόταν σε αρμονία με την εμφάνισή της. Ηταν λουλούδι ολάνθιστο και μέσα της και δεν χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να το ανακαλύψεις. Δεν έκανε επίδειξη αυτής της καλοσύνης, ήταν ένας σεμνός άνθρωπος που κινούταν με ευπρέπεια και σεβασμό για τον συνάθρωπό της, τους φίλους της αλλά και τους συνεργάτες της. Ηταν μια υπέροχη γυναίκα, ηθοποιός, με αγαλματένιο σώμα, χρυσή καρδιά και αγνά συναισθήματα. Ισως να φαίνονται κοινότοπα και μπορεί να λέγονται εύκολα για ανθρώπους που φεύγουν τα όμορφα λόγια, αλλά η Μάρθα ήταν αυτό και τίποτα λιγότερο. Ανθρωπος δοτικός που αν πήγαινες κοντά της για να μοιραστείς μαζί της την έννοιά σου θα σου συμπαραστεκόταν αγόγγυστα. Θα σε άκουγε προσεκτικά, θα σε συμπονούσε, θα σου έλεγε ό,τι χρειαζόταν για να σου ελαφρύνει τον πόνο σου.

Η Μάρθα ξεκίνησε ως χορεύτρια στον καλλιτεχνικό χώρο αλλά το θέατρο της άνοιξε αμέσως την αγκαλιά του. Την καλοδέχθηκε. Γιατί είχε ταλέντο και ήταν εργατική. Ηταν ρωσοποντιακής καταγωγής. Οι πρόγονοί της είχαν φύγει από τη Μικρά Ασία και πήγαν στη Ρωσία και έπειτα ήρθαν στην Ελλάδα. Η Μάρθα έφερε έναν πολιτισμό και μια αγάπη στα μάτια των ανθρώπων όχι μόνο των ανδρών αλλά και των γυναικών που την αγαπούσαν εξίσου. Ηταν ένα καλό κορίτσι και σωστός άνθρωπος. Κάναμε παρέα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Ο χαρακτήρας της μου αποκαλύφθηκε από τη συμπεριφορά που είχε καθόλη τη διάρκεια της εργασίας μας. Σε ένα καστ δεν υπάρχουν μόνο οι ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης αλλά οι τεχνικοί, οι βοηθοί και όλοι όσοι απαιτούνται για να πραγματοποιηθεί μια ταινία. Λοιπόν η Μάρθα δεν άλλαζε τη συμπεριφορά της ή τον τόνο της φωνής της σε όποιον και αν απευθυνόταν. Αν δεν είναι αυτό πολιτισμός τότε τι είναι; Είχε κέφι, χαρά, εντιμότητα και ήθος.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μια μέρα ήρθε καθυστερημένη στο γύρισμα, κάτι που δεν το συνήθιζε. Τη βλέπει ο Γιάννης Δαλιανίδης και βάζει τις φωνές: «Τι ώρα είναι αυτή που ήρθες; Είναι οκτώμισι και είχαμε πει ότι θα είστε όλοι στις θέσεις σας βαμμένοι και έτοιμοι. Πήγαινε να ετοιμαστείς». Και μετά μου λέει η Μάρθα: «Κοίτα να δεις! Χθες το βράδυ ήμασταν, ξενυχτήσαμε μαζί, γιατί είχαμε βγει με μεγάλη παρέα». Γέλασα πολύ!

Τη λάτρεψε ο κινηματογράφος και το μουσικό θέατρο. Και ο Δαλιανίδης τη λάτρευε. Εχουμε παίξει αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά σε όλα, παίζουμε  πάνω κάτω οι ίδιοι άνθρωποι. Είχαμε φτιάξει μια παρέα που η Μάρθα τη λάμπρυνε με την παρουσία της. Χωρίς ποτέ να είχε καμιά υστεροβουλία και ανταγωνιστικότητα, ειδικά προς τις γυναίκες συναδέλφους της.

Κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι η Μάρθα ποτέ δεν έχανε τα λόγια του ρόλου της. Τα μάθαινε δε με μια – δυο αναγνώσεις. Αυτό σημαίνει ότι απορροφούσε και τον χαρακτήρα που καλούνταν κάθε φορά να υποδυθεί. Διότι αν αισθάνεσαι άνετος με τον άνθρωπο που καλείσαι να ερμηνεύσεις, τότε αμέσως σου έρχονται τα λόγια πιο εύκολα. Ηταν μεγάλο ταλέντο, ειδικά για το μουσικό θέατρο. Επαιζε τέλεια, χόρευε υπέροχα και τραγουδούσε. Ηταν σε όλους αγαπητή γιατί φαινόταν αμέσως η καλοσύνη της και η λεβεντιά της. Ναι, ήταν γυναίκα λεβέντισσα. Δεν μπορούσε να της προσάψει τίποτα κανείς. Δεν ήταν απλώς μια συνάδελφος, ήταν φίλη μου, δεν ήταν απλώς συνάδελφός μου. Καθόμασταν και συζητούσαμε ώρες – σπουδαίο πλάσμα.

Εχω πολλές εικόνες στο μυαλό μου με τη Μάρθα που με κάνουν να χαμογελώ. Πριν από τρία – τέσσερα χρόνια είχε έρθει στην παράσταση «Γοργόνες και μάγκες» που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Βάλαρης. Εγώ υποδυόμουν πάλι τον ίδιο χαρακτήρα και τον ρόλο της Μάρθας η Μαρία Κορινθίου, η οποία όμως δεν ήταν αδελφή μου αλλά κόρη μου. Οταν ήρθε η Μάρθα για να μας δει, την ανέβασα πάνω στη σκηνή και σείστηκε το θέατρο από τα χειροκροτήματα. Η Μάρθα ήταν ένα αστέρι που δεν θα σβήσει ποτέ.

Ο Γιάννης Βογιατζής είναι ηθοποιός.