Η «κόκκινη πολιτεία» της ΚΝΕ

17 Σεπτεμβρίου 1982. Στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, στο Περιστέρι, γρήγορα μαθαίνεται το κακό μαντάτο. Ο Μάνος Λοΐζος αφήνει την τελευταία του πνοή στη Μόσχα. Σαράντα χρόνια μετά, οι κνίτες ή οι κνίτισσες του τότε (εικοσάρηδες ίσως) σήμερα είναι γονείς. Και πολλοί εξ αυτών μπορεί από την Πέμπτη να έχουν περάσει τις πύλες του 48ου Φεστιβάλ της ΚΝΕ – «Οδηγητή» στο Πάρκο Τρίτση που κορυφώνεται απόψε με την ομιλία του Δημήτρη Κουτσούμπα στις 20:30 – και βέβαια με δεκάδες εκδηλώσεις και συναυλίες και συμμετοχή 350 καλλιτεχνών.

Γιατί το Φεστιβάλ αυτό διαπερνά τις γενιές μεταπολιτευτικά και παραμένει σταθερό μέσα στα χρόνια. Ολοι έχουν μια ανάμνηση από αυτό. Φέτος έχει τον τίτλο «Η νέα γενιά με το ΚΚΕ για “το μεγάλο, το ωραίο, το συγκλονιστικό” (Ν. Μπελογιάννης) – Σοσιαλισμός, η απάντηση τον 21ο αιώνα», εμπνευσμένο από τα λόγια του Νίκου Μπελογιάννη που φέτος συμπληρώνονται εβδομήντα χρόνια από την εκτέλεσή του. Και επίσης γίνεται σε μια συγκυρία που και ο εκλογικός χρόνος μπαίνει σε τελική ευθεία αλλά και τα διλήμματα οξύνονται. Το Φεστιβάλ βέβαια στην Αθήνα είναι η κορύφωση πολλών μικρότερων φεστιβάλ της ΚΝΕ σε όλη την Ελλάδα. Στο πρόσφατο της Θεσσαλονίκης, ο γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ μίλησε για την ανάγκη να κινητοποιηθεί η νέα γενιά. Και πάντα το ΚΚΕ έδινε έμφαση στους νέους. Εξάλλου και η δική του στελέχωση γίνεται σε μεγάλο βαθμό από την ΚΝΕ. Στη σημερινή Κεντρική Επιτροπή και στο Πολιτικό Γραφείο του πολλά μέλη ξεκίνησαν την κομματική τους ζωή από τη Νεολαία. Το Φεστιβάλ όμως είναι πια θεσμός. Ο πιο ανθεκτικός όλων και κάθε χρόνο σπάει το ρεκόρ επισκεψιμότητας.

Σταθμός. Για το ΚΚΕ και την ΚΝΕ είναι σταθμός στη δράση τους, αφορμή και ευκαιρία για ένα πλατύ άνοιγμα στον κόσμο. Το ΚΚΕ εξάλλου ακολουθεί τη δική του λογική στην επικοινωνία και τη ζύμωση με τους πολίτες – παρότι έχει ενδώσει καιρό τώρα και στα κοινωνικά δίκτυα. Πάντα το Φεστιβάλ για τους κνίτες είναι μια «κόκκινη πολιτεία» που στήνουν μόνοι τους για τρεις ημέρες και εδώ σκηνοθετούν τον κόσμο όπως τον ονειρεύονται. Και όλοι, όπως προείπαμε, οι παλιότεροι έχουν τις αναμνήσεις τους εδώ. Από τα πιο γόνιμα χρόνια της Μεταπολίτευσης που οι αριστερές οργανώσεις ήταν λίγο το «ρεύμα» μέχρι τις δυσκολίες του 1989- 91 ή των πρώτων χρόνων της ανασυγκρότησης του ΚΚΕ που τα Φεστιβάλ στήνονταν από λιγοστά μέλη αλλά με το πείσμα των ιδεών. Φεστιβάλ που άντεξε και την εποχή της ευμάρειας (τότε που πολλοί πρόβλεπαν το τέλος των ιδεολογιών) και την εποχή της κρίσης που πολλοί θύμωσαν απλά, άγονα και τυφλά με τους πολιτικούς.

Και μια βόλτα αυτές τις ημέρες στον χώρο του έχει ένα ακόμη χαρακτηριστικό. Κρατά το νήμα της νεότερης ιστορίας του ΚΚΕ, του λαϊκού κινήματος, των πολλών σπουδαίων προσώπων που πέρασαν από εδώ ανιδιοτελώς. Ρίτσος, Μίκης, Θάνος Μικρούτσικος, Μητροπάνος, αλλά και όλη η ιστορική φρουρά του ΚΚΕ, στελέχη και αγωνιστικές μορφές που δεν είναι πια εδώ. «Είναι η γιορτή μας. Το μεγάλο μας στοίχημα, αλλά και το πιο ωραίο γεγονός» μάς λέει στέλεχος που έχει συμμετάσχει σε δεκάδες προετοιμασίες Φεστιβάλ τα τελευταία πολλά χρόνια. Απόψε έχει και αφιέρωμα στον Απόστολο Καλδάρα με τον Νταλάρα και άλλους και συναυλία με τον γνώριμο των Φεστιβάλ Βασίλη Παπακωνσταντίνου και αφιέρωμα στον Γκάτσο με τον Μητσιά και την Καραμπέτη. Και εμφάνιση του Φοίβου Δεληβοριά, αλλά και εκδηλώσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία.