Κρυφό Σχολειό

Στο «Κρυφό Σχολειό», στον πίνακα του Νικολάου Γύζη, βλέπουμε στο ημίφως των λυχναριών έναν ιερέα, με ελαφρώς υψωμένο το δεξί χέρι και προτεταμένο τον δείκτη, να διδάσκει σε πέντε Ελληνόπουλα, μεταλαμπαδεύοντας τα ιδανικά του έθνους. Αν ζούσε σήμερα ο Γύζης θα πρόσθετε στον τοίχο και τη σκιά ενός συνδικαλιστή που ελέγχει αν η διδασκαλία γίνεται τηρουμένων των παραδόσεων και των απαραίτητων αναχρονισμών. Να μην έχετε καμία αμφιβολία, αυτό είναι, εν τέλει, το ιδανικό εκπαιδευτικό περιβάλλον για τους συνδικαλιστές της εθνικής παιδείας.

Θα γνωρίζετε, ασφαλώς, ότι η εισαγωγή της αξιολόγησης στο δημόσιο σχολείο πολεμήθηκε λυσσαλέα από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Το ίδιο ισχύει σχεδόν για οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική παρέμβαση που συμβάλλει στη διαμόρφωση σύγχρονου εκπαιδευτικού περιβάλλοντος, με τα όποια χρόνια προβλήματα ταλανίζουν την Παιδεία. Οι συνδικαλιστές απορρίπτουν την αξιολόγηση στο δημόσιο σχολείο, κάτι που εφαρμόζεται καθημερινά στα ιδιωτικά, εκεί που οι προνομιούχοι στέλνουν τα παιδιά τους. Τώρα η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας απορρίπτει και τον θεσμό του μέντορα-εκπαιδευτικού, δηλαδή του έμπειρου στελέχους που καλείται να καθοδηγήσει νεότερους συναδέλφους του. Για ποιο λόγο; Ενισχύονται, λέει, τα μονοπρόσωπα όργανα, εντατικοποιείται η γραφειοκρατία και υπονομεύονται εργασιακά κεκτημένα. Η Ομοσπονδία κήρυξε κινητοποιήσεις, η Κεραμέως κατέθεσε αγωγή και τη Δευτέρα το δικαστήριο θα αποφασίσει αν το υπουργείο Παιδείας μπορεί να εφαρμόσει αυτά που η Βουλή ψήφισε ως νόμο – το λες και ελαφρώς σουρεαλιστικό. Αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα των προηγούμενων δικαστικών κρίσεων για τις κινητοποιήσεις απέναντι στην αξιολόγηση, λογικά η πρωτοβουλία της ΔΟΕ θα ελεγχθεί ως παράνομη. Ομως, μεταξύ μας, αυτό μικρή σημασία έχει. Διότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην εφαρμογή του νόμου, αλλά στη νοοτροπία των ανθρώπων στην οποία εμπιστευόμαστε τις γενιές που θα πάρουν τη χώρα στα χέρια τους μετά τα μέσα του αιώνα. Ας χτυπιέται όσο θέλει η Κεραμέως και ας κερδίσει όσα δικαστήρια μπορεί. Αν δεν αλλάξει η συνδικαλιστική νοοτροπία με την εμπλοκή, νέων σύγχρονων ανθρώπων, κάθε βήμα προς τα μπροστά θα γίνεται με δυσκολία καθώς τα πόδια είναι δεμένα με αλυσίδες. Τουλάχιστον η Κεραμέως επιμένει. Κάποιος άλλος θα προτιμούσε να έχει ήσυχο το κεφάλι του.

Είμαστε έτοιμοι;

Φυσικά και θα ξεκινήσει το καραβάνι από την Τουρκία προς την Ελλάδα. Θα έχει πρόσφυγες από τη Συρία, Σομαλούς, Αφγανούς, Πακιστανούς, όλους όσους κουβαλούν την ελπίδα για καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Και το πιθανότερο είναι ότι θα ξεκινήσει έχοντας στην κεφαλή και στο τέλος του τούρκους καθοδηγητές που θα κατευθύνουν χιλιάδες ανθρώπους σαν κοπάδι προς τα σύνορα. Και όταν φτάσουν μπροστά στον φράχτη, θα αρχίσουν να ανεβαίνουν τα βίντεο με γυναικόπαιδα που κλαίνε και εξαντλημένους άνδρες, υποτίθεται χτυπημένους από ελληνικές σφαίρες ή χημικά. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει πλέον ελληνική ετοιμότητα και σε επικοινωνιακό πεδίο. Διότι ο στόχος δεν είναι, απλώς, η άσκηση πίεσης στα σύνορα. Είναι να επιβεβαιωθεί ο Ερντογάν με τις φωτογραφίες των μωρών.

Ο Πέτρος, ο Γιόχαν και ο Φραντς

Την Τετάρτη ήταν η Διεθνής Ημέρα Ειρήνης. Ηταν και η μέρα που επέλεξε ο Πούτιν για να εκτοξεύσει πυρηνικές απειλές. Και αυτή η σύμπτωση μου προκάλεσε τρόμο. Νομίζω και σε αρκετούς από σας, τουλάχιστον σε όσους έχουν καβαλήσει τα 50. Φαντάζεστε να δημιουργηθούν πάλι κινήματα ειρήνης και να ξαναζήσουμε τη λαίλαπα των 80s; Και πείτε μου στ’ αλήθεια, αντέχει κανείς από σας να ξαναδεί παιδάκια να σχηματίζουν το σήμα της ειρήνης; Μπορείτε να ξαναζήσετε εκείνη την κιτσαρία με τα περιστέρια; Προσωπικά αδυνατώ να το αντιμετωπίσω, γνωρίζοντας μάλιστα ότι αυτή τη φορά στις συναυλίες ειρήνης θα είναι η Μποφίλιου, η Ζουγανέλη και ο Χαρούλης. Είναι και το άλλο: φαντάζεστε να υπάρξουν ξανά αποπυρηνικοποιημένοι δήμοι; Αντε να μετακομίζεις πάλι. Ευτυχώς είναι καθησυχαστική η προέλευση των απειλών. Είναι από τον Πούτιν. Αν ήταν από τον Μπάιντεν, τώρα θα άκουγες από τα μεγάφωνα για τον Πέτρο, τον Γιόχαν και τον Φραντς που σαν ήρωες έπεσαν κάτω απ’ τα τανκς.