Οταν είδα τη διάδοχο του βρετανικού θρόνου στην Κοκκινιά

Στους δρόμους της Κοκκινιάς είχαν ακουστεί άφθονα χειροκροτήματα για την τότε διάδοχο του βρετανικού θρόνου Ελισάβετ και τον σύζυγό της Φίλιππο. Ηταν η πρώτη και τελευταία φορά που ήρθε στην Ελλάδα, μαζί με τον «δικό μας», Φίλιππο (είχε γεννηθεί στην Κέρκυρα). Χρονολογία: 1950. Ημερομηνία: 8 Δεκεμβρίου.

Τα χειροκροτήματα προέρχονταν από τον κόσμο που είχε πλημμυρίσει τα πεζοδρόμια. Ανθρωποι κάθε ηλικίας. Το μεγαλύτερο μέρος, όμως, ήταν μαθητές. Του ενός και μοναδικού γυμνασίου ολόκληρης της περιοχής (Κοκκινιάς, Παλιάς Κοκκινιάς, Κορυδαλλού, Χαλκηδόνας κ.ά.), καθώς και όλων των δημοτικών σχολείων. Στους τελευταίους (τι σύμπτωση!) ήμουν και εγώ. Και εκτελούσα τις εντολές των δασκάλων μας, που ακολουθούσαν πιστά τις οδηγίες της έκτακτης εγκυκλίου του υπουργείου Παιδείας: «Να χειροκροτάτε δυνατά, πολύ δυνατά, όταν περνούν μπροστά σας η Ελισάβετ και ο Φίλιππος». Ετσι και έγινε… Εκκωφαντικό το χειροκρότημα όταν εμφανίστηκε το κομβόι των πολυτελών ανοικτών αυτοκινήτων.

Αποθέωναν τη μέλλουσα βασίλισσα. Η προσφυγομάνα, πολυάνθρωπη Κοκκινιά και οι πέριξ περιοχές αποθέωναν τη μέλλουσα βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας Ελισάβετ και τον Φίλιππο. Είχαν εντυπωσιαστεί από τη νεότατη, κομψή και όμορφη πριγκίπισσα και τον σύζυγό της, που έμοιαζε με σταρ του Χόλιγουντ.

Θυμήθηκα έντονα τις εικόνες εκείνες όταν άκουσα το θλιβερό άγγελμα του θανάτου της επί 70 χρόνια βασίλισσας. Ημουν μεγάλο παιδί. Ακριβώς 10 ετών. Το πριγκιπικό ζεύγος και οι συνοδοί τους κατευθύνθηκαν στον λόφο όπου είχε ανεγερθεί ο ναός «Ελισάβετ και Φιλίππου» στην Κοκκινιά, όπως είχε αποφασίσει, τρία χρόνια ενωρίτερα (το 1947), ο τότε δήμαρχος της Νίκαιας, Πότης Αλμπάνης, όταν ανακοινώθηκαν οι αρραβώνες της διαδόχου του θρόνου της Μεγάλης Βρετανίας με τον δούκα του Εδιμβούργου, Φίλιππο, γιο του πρίγκιπα Ανδρέα.

Ακούγεται ίσως περίεργο αλλά δεν είναι. Ο Αλμπάνης, μικρασιατικής καταγωγής, υπηρετούσε στο ιππικό, υπό τις διαταγές του πρίγκιπα Ανδρέα (γιου του βασιλιά της Ελλάδος, Γεωργίου του Α’), κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Και έτρεφε, όπως ο ίδιος έλεγε, ευγνωμοσύνη στο πρόσωπο του πρίγκιπα, που πέθανε σχετικά νέος (56 ετών).

Η θεμελίωση του ναού έγινε στις 20 Νοεμβρίου 1947 (την ημέρα τέλεσης του γάμου Ελισάβετ – Φιλίππου στην Αγγλία). Την ευλόγησε ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, ο πανύψηλος και όμορφος ιερωμένος, που διετέλεσε και αντιβασιλέας. Θα αποφύγουμε αναφορές, λόγω ελλείψεως χώρου, στις ευθύνες που καταλόγιζαν στον πρίγκιπα Ανδρέα για τη Μικρασιατική Καταστροφή (βλέπε δίκη και εκτέλεση των Εξι). Αυτός ήταν και ο λόγος που ο πρίγκιπας δεν ξαναπάτησε ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα.

Τα «Θυρανοίξια» του ναού τελέστηκαν τον Νοέμβριο του 1949, δυόμισι μήνες μετά τη λήξη του καταστροφικού για τη χώρα μας, αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου. Στην επιβλητική τελετή ήταν παρών ο άγγλος γενικός πρόξενος και άλλοι επίσημοι.