Το ορατό τέλος της Κεντροαριστεράς

Είναι πλέον σαφές, απ’ αφορμή την ανόητη παρακολούθηση του κινητού Ανδρουλάκη προτού αυτός κερδίσει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ότι το τρίτο κόμμα ενσωματώνεται πολιτικά στη λαϊκίστικη αριστερίστικη αντιπολίτευση που καθοδηγείται από μια μικρή ομάδα στελεχών γύρω από τον κ. Τσίπρα. Υπ’ αυτή την έννοια και εφόσον δεν αλλάξει κάτι ουσιαστικό στις επιλογές της επίσης στενής ομάδας καθοδήγησης του ΠΑΣΟΚ, πολύ πριν φτάσουμε στις κάλπες η μάχη του Κέντρου θα έχει κριθεί υπέρ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εξηγούμαι…

Υπό κανονικές συνθήκες κομματικής αντιπαράθεσης, μεταξύ των δύο ιστορικών πολιτικών ρευμάτων υπήρξαν πάντα σημαντικές συγκλίσεις. Κυρίως στην κυβερνητική πρακτική. Το φανερώνει η συμπαράταξή τους κόντρα στην άφρονα αντίθεση της Αριστεράς, μέχρι να επιτευχθεί η ένταξή μας στο ευρώ. Το επικυρώνει η ταυτόσημη στάση στα μείζονα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, ιδίως απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις και το Μακεδονικό. Το αναδεικνύει η συμπαράταξή τους με τη Δύση όπως συμβαίνει τώρα απέναντι στον «πόλεμο Πούτιν».

Σε όλες αυτές τις μείζονες εθνικές επιλογές η χώρα κυβερνήθηκε άλλοτε κεντροαριστερά, άλλοτε κεντροδεξιά αλλά πάντα στο Κέντρο. Ο Κώστας Σημίτης κέρδισε δύο εκλογές με διαφορά ψήφων 228 χιλιάδων (1996) και μόλις 72 χιλ. (2000), ο Κώστας Καραμανλής άλλες δύο με διαφορά ψήφων 356 χιλιάδων (2004) και 268 χιλ. (2007). Και οι δυο τους υπηρέτησαν τον στόχο της ΟΝΕ. Εφήρμοσαν κατά κανόνα μετριοπαθείς, δηλαδή κεντρώες, πολιτικές. Απέφυγαν μείζονες διαρθρωτικές παρεμβάσεις, που προκαλούσαν σκληρές συγκρούσεις, όπως, για παράδειγμα, η έγκαιρη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος. Οι διάδοχοί τους ένωσαν τις δυνάμεις τους απέναντι στην καταστροφή που έφερνε η Μεγάλη Κρίση του 2010-14 και κατάφεραν να διασώσουν τη χώρα. Και το πλήρωσαν πανάκριβα στην κάλπη.

Αποτελεί λοιπόν ιστορική παραδοξότητα η επιλογή  Ανδρουλάκη να αγνοήσει όλες αυτές τις σταθερές της μεταδικτατορικής πολιτικής, να εγκαταλείψει την Κεντροαριστερά και να τεθεί υπό την «κηδεμονία» του κ. Τσίπρα. Δεν βλέπει τον κίνδυνο; Πιστεύει ότι τον εξυπηρετεί η επικοινωνιακή υπεροχή ΣΥΡΙΖΑ στον γαλαξία της γκρίζας, ακραίας και συχνά υβριστικής ανταλλαγής τιτιβισμάτων; Δεν έχει ακόμη διαπιστώσει ότι χαλαρώνουν οι δεσμοί της παράταξής του με το ιστορικό Κέντρο;

Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος στο Κέντρο και η τακτική Ανδρουλάκη τον ενισχύει. Οσο πιο απίθανη καθίσταται η προοπτική μιας κεντροαριστερής διακυβέρνησης, τόσο πιο άνετα θα απαντά ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας σε αμφιβητήσεις που μπορεί να εγείρονται στην πλευρά της Κεντροδεξιάς. Κι άλλο τόσο ευκολότερα θα ηγεμονεύει στο κέντρο της πολιτικής σκηνής.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η Ελλάδα, για τα επόμενα μερικά χρόνια, θα πρέπει να κρατηθεί σε σταθερή πορεία. Με τις φουρτούνες που έχει ο κόσμος, δύσκολα το σώμα των εκλογέων θα εμπιστευθεί το πηδάλιο σε… συλλογική διοίκηση «προοδευτικών» και ακόμη δυσκολότερα αν επικεφαλής των «προοδευτικών» είναι ο κ. Τσίπρας. Εκτός αν ο κ. Ανδρουλάκης έχει κάποιο σχέδιο μετά το τέλος της Κεντροαριστεράς.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής