Το άγχος της στέγασης

Υστερα από σχεδόν 12 χρόνια, η Ελλάδα ανακοίνωσε στα μέσα της περασμένης εβδομάδας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα κοινωνικής στέγασης σε νέους και νέα ζευγάρια ηλικίας έως 39 ετών. Πρόκειται για μια κίνηση που όπως παραδέχθηκαν και οι αρμόδιοι υπουργοί έρχεται ως «απάντηση» στην εκτόξευση των αξιών στην εγχώρια κτηματαγορά που καθιστά αδύνατη την απόκτηση κατοικίας για την πλειονότητα των μεσαίων εισοδημάτων.

Πόσω μάλλον για τα χαμηλότερα. Κάποιοι μάλιστα θεωρούν πως το πρωτοφανές ράλι τιμών στα ακίνητα που παρατηρείται την τελευταία διετία δεν είναι «φυσιολογικό», αφήνοντας υπόνοιες για την πιθανότητα… «φούσκας» (κάτι που πάντως μένει να αποδειχθεί…).

Ωστόσο, η πιο σημαντική πτυχή της παραπάνω παρέμβασης – κατά την άποψή μας – είναι ότι στοχεύει στην αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος που ταλανίζει τη χώρα μας. Τα νέα ζευγάρια, απαλλαγμένα από το άγχος του κόστους στέγασης, μπορούν πιο εύκολα να σκεφτούν την προοπτική τεκνοποίησης. Είναι ένα επιπλέον κίνητρο για να προσθέσουν νέα μέλη… Ο πληθυσμός μας διαρκώς συρρικνώνεται και… γερνάει, με τις νεότερες και πιο παραγωγικές ηλικίες να μειώνονται σε αριθμό.

Επιβεβαιώνοντας τελικά όσους εδώ και πάρα πολλά χρόνια προειδοποιούσαν για τους κινδύνους που ελλοχεύουν και καλούσαν – μάταια – για τη λήψη δραστικών μέτρων, προκειμένου να αναστραφεί η πτωτική πορεία και μαζί οι ολέθριες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Γιατί υπάρχουν οικονομικές συνέπειες και μάλιστα οδυνηρές. Οσο και αν κάποιοι αρνούνται να τις παραδεχθούν, υπονοώντας ότι υπάρχουν άλλες λύσεις για να καλυφθεί το πληθυσμικό κενό.

Μια οικονομία χωρίς πολλούς νέους ανθρώπους με όρεξη για παραγωγή και δημιουργία δεν έχει δυναμική και προοπτική. Αντίθετα είναι καταδικασμένη στη στασιμότητα και στην υπανάπτυξη.