Ασυνάρτητοι καιροί

Ασυνάρτητοι καιροί και κακοφορμισμένοι. Είναι κι αυτό το καλοκαίρι που δεν λέει να πατήσει φρένο. Το σανίδωσε το γκάζι. Σε πείσμα της ζέστης άρχισαν κι οι πρώτες πρωινές εκπομπές του χειμώνα. Το στήσανε νωρίς νωρίς το στρατοδικείο. Με συνοπτικές διαδικασίες βγάζουν αποφάσεις και απαιτούν άμεση εκτέλεση.

Οχι ότι τις βλέπω, αλλά έχω και τον φίλο μου τον Γιώργο το «Πακιό» που δεν μ’ αφήνει ήσυχο. Μου τις στέλνει σε μηνύματα. Κάθε λίγο και λιγάκι, γκλαν το κινητό. Θα μου πεις, μην τα διαβάζεις. Σωστό κι αυτό. Ελα όμως που είμαι άνθρωπος κι εγώ, ζώον περίεργο και κακομαθημένο. Πάω και τις ξεψαχνίζω σαν το χέρι που ξύνει την πληγή. Δεν την αφήνει να γιάνει.

Μαζεύεται εκεί κάθε πικραμένος και χύνει τη χολή του προς πάσα κατεύθυνση με περηφάνια και καμάρι, κι όποιον πάρει η μπάλα.

Οι οικοδεσπότες δε, ου μην αλλά και οι οικοδέσποινες*, κουνάνε με κατανόηση το κεφάλι σε στυλ «τσου τσου τσου, πού καταντήσαμε, πες τα, χρυσόστομε, να μην τα πω εγώ και μου ξηλωθεί καμία τρέσα απ’ το μαλλί κι έχουμε άλλα». Μια φορά είδα μόνον έναν συμπαθέστατο κατά τ’ άλλα πανελίστα να παίρνει ανάποδες και να φωνάζει στεντορεία τη φωνή: «Σταματήστε πια. Αυτό είναι ύβρη. Είναι ύβρη». Sic, που γράφανε παλιά.

Ασυνάρτητοι καιροί και κακοφορμισμένοι.

Αν κι εκείνο που με κάνει να αισθάνομαι κάπως μειονεκτικά και σαν λίγο παρείσακτος σ’ αυτόν τον γυάλινο αλλά και έντυπο κόσμο δεν είναι τόσο η άγρια κακοποίηση, ο σχεδόν βιασμός της γλώσσας, ίσως το συνήθισα πια, έπαθα με τον καιρό μια ανοσία, έναν μιθριδατισμό να το πω, αλλά οι συνεντεύξεις καλλιτεχνών, διασήμων γενικώς, ινφλουένσερ και πάσης φύσεως τηλεπερσονών. Διότι όλοι, μα όλοι είναι τρισευτυχισμένοι. Ολοι μόλις έχουν περάσει μια τρομερή και φοβερή κρίση, αλλά ευτυχώς έκαναν δουλειά με τον εαυτό τους (μη με ρωτήσετε τι δουλειά είναι αυτή γιατί απάντηση δεν έχω), τα βάλανε κάτω και το λύσανε το θέμα, και τώρα πλέουν

πλησίστιοι στην μπουνάτσα της ευτυχίας. Εγώ γιατί δηλαδή έχω και τις κακές, και τις καλές μου, και τις σκοτούρες, και τις αγωνίες μου, τι έκανα; Στο πηγάδι κατούρησα;

Δεν ξέρω, αλλά μέσα σ’ αυτό το τρισευτυχισμένο πλήθος αισθάνομαι ένα «και γύρω γύρω όλοι κι εγώ στη μέση, γεια σου, ρε Τόλη».

Ψάχνω να βρω το λάθος, ψάχνω, ξαναψάχνω. Μηδέν εις το πηλίκον.

Ισως πάλι να φταίει κι αυτό το χούι που απέκτησα τον τελευταίο καιρό. Μετά τον πρώτο εγκλεισμό συγκεκριμένα.

Μόλις σβήνω το πορτατίφ στο κομοδίνο, εκεί που πάω να μπω στον ύπνο, έρχεται εντελώς απρόσκλητο το παρελθόν και μου ζητάει τα ρέστα. Λέει, λέει, λέει, τον εξάψαλμο. Και γιατί τότε δεν έκανες αυτό, και γιατί το άλλο. Και πώς φέρθηκες έτσι. Και γιατί δεν φυλάχτηκες από πρόσωπα και καταστάσεις που το ‘βλεπες, θα σε τσακίσουν, φως φανάρι. Και τι άνοιξες το στόμα σου και εξετέθης. Και γιατί δεν μίλαγες όταν το έβλεπες το άδικο να σπαρταράει μπροστά σου, αλλά μου ‘κανες τον αδιάφορο και τον υπεράνω. Και, και, και, και ων ουκ έστιν αριθμός και τέλος. Ωρες κρατάει αυτό το πανηγύρι.

Ισως σήμερα που το ‘βγαλα στη γύρα το πρόβλημα να πάει από ‘κεί που ήρθε, για να δούμε.

Είναι βλέπεις που δεν ξέρω να κάνω δουλειά και με τον εαυτό μου. Αν ξέρει κανείς, στείλτε μου ένα προσπέκτους, κάτι.

Αλλιώς δεν υπάρχει άλλη λύση, θα πάω να στηθώ κι εγώ στην ουρά στον Λυκαβηττό, στους Αγίους Ισιδώρους, όπου είναι εκεί ένας ιερεύς που μόλις σ’ ευλογήσει, σου λέει, με την αγιαστούρα γίνεσαι περδίκι.

Για να δούμε.

* Το άκουσα κι αυτό στην τηλεόραση: «Οι οικοδεσπότες και οι οικοδεσπότριες». Ετσι μπράβο. Και εις κατώτερα σας εύχομαι.