Χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά!

Καθώς οι καυτές αχτίδες του ήλιου τρύπωναν χθες το πρωί από τα παράθυρα, κάτοικοι κι επισκέπτες στο ακριτικό Καστελλόριζο ξύπνησαν, σαν μια μεγάλη κατασκήνωση, με ένα γνώριμο στους περισσότερους εμβατήριο, τη μελωδία του εθνικού ύμνου. Κάτω από τα δωμάτια, από νωρίς είχε στηθεί γιορτή. «Καλημέρα, Δέσποινά μου, χρόνια πολλά». «Χρόνια πολλά, Αγγελική, να χαίρεσαι τα παιδιά σου». Ντόπιοι κάθε ηλικίας εύχονταν ο ένας στον άλλον μακροζωία, σαν να γιόρταζαν όλοι, ένας ένας προσωπικά. Η 13η Σεπτεμβρίου, η επέτειος απελευθέρωσης του νησιού, θυμίζει κάτι από Δεκαπενταύγουστο, λόγω κλίματος, και κάτι από 25η Μαρτίου, λόγω σημαιοστολισμού, καθώς, μια τέτοια μέρα, κάθε γωνιά μοιάζει με ένα κατάλληλο σημείο για να στηθεί η γαλανόλευκη.

Στο λιμάνι, τα παιδιά προετοιμάζονταν για τις πανηγυρικές εκδηλώσεις της ημέρας, ντυμένα με τις στολές της παρέλασης τόσο ομοιόμορφα, λες και πρωταγωνιστούσαν σε θίασο χολιγουντιανής παραγωγής υψηλών προδιαγραφών. «Γιορτάζουμε τα 79 χρόνια από την απελευθέρωση του Καστελλόριζου και τιμάμε τους αγώνες και τις θυσίες των νησιωτών μας, που διατηρούν ακατάβλητο το εθνικό τους φρόνημα και συνεχίζουν να υπερασπίζονται αυτόν τον προμαχώνα του Ελληνισμού από κάθε επιβουλή, γενναίοι και περήφανοι, όπως οι πρόγονοί τους», έλεγε λίγο μετά την κατάθεση στεφάνου στο Μνημείο των Πεσόντων η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που παρέστη στις εορταστικές εκδηλώσεις του Δήμου Μεγίστης.

Με τη λήξη των εορτασμών στην προβλήτα, όπου βρισκόταν αραγμένη η πυραυλάκατος «Λάσκος» του Πολεμικού Ναυτικού, τα μικρότερα παιδιά ξεχύθηκαν στις ασβεστωμένες πλατείες για παιχνίδι και τα λίγο μεγαλύτερα για κουβέντα ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος, ένα κράμα από ντόπιους, τουρίστες, έλληνες επισκέπτες του Σεπτέμβρη, ένστολους και υψηλούς προσκεκλημένους. Στο ίδιο πλακόστρωτο είχε περπατήσει το προηγούμενο βράδυ η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, χαιρετώντας όποιον ήθελε να της πει μια καλησπέρα και κουβεντιάζοντας με όλους για ό,τι πάνω – κάτω απασχολεί τις παρέες σήμερα, τα σοβαρά και τα αστεία της ζωής. «Ενα παράπονο έχουμε εδώ, δεν έχουμε εφημερίδες. Μακάρι να βρισκόταν ένας τρόπος να έφταναν εδώ έστω τα φύλλα του Σαββατοκύριακου», ανέφερε κατά τη διάρκεια της βραδιάς ο 34χρονος διοικητής της Αστυνομίας Νίκος Αθανασάκης.

Πίσω του, μια δέσμη φωτός από το κάστρο φανέρωνε στα απέναντι βράχια μια ελληνική σημαία. Κι από ένα ταβερνάκι με τρεις επιγραφές – μία στα τουρκικά, μία στα ελληνικά και μία στα αγγλικά – ο σκοπός της «Φραγκοσυριανής» ταξίδευε ανάλογα με τις διαθέσεις του ανέμου σε όλο το νησί. Ολα αυτά τη νύχτα, γιατί τη μέρα ο χρόνος στο Καστελλόριζο κυλά αλλιώτικα. Καθώς οι καπεταναίοι, ανά μισάωρο, λύνουν και δένουν τα βαρκάκια τους πηγαινοφέρνοντας ταξιδιώτες στα μαγευτικά ακρογιάλια του νησιού, στον αέρα πλανιέται κάτι που δεν συζητιέται. Σαν μια αόρατη απειλή που αρχίζει να γίνεται ορατή αν στρέψει κανείς το βλέμμα του προς τα γειτονικά παράλια και τις βραχονησίδες που μεσολαβούν ανάμεσα στη ζωή στο λιμάνι και στα σπιτάκια που αχνοφαίνονται στην τουρκική ακτή.

Ανήμερα την 79η επέτειο απελευθέρωσης του Καστελλόριζου, κατά το μεσημέρι, δύο πιτσιρίκια σε ένα πλατύσκαλο, με τα μουτράκια κολλημένα σε μια οθόνη κινητού, χαρίζουν στους παρευρισκομένους μια μοναδική ερμηνεία του εθνικού ύμνου, με μπόλικες δόσεις παιδικότητας και μια προσέγγιση κάπως… αφαιρετική. «Λα, λα, λα, λα / λα, λα, λα, λα / λα, λα, λαααα / λα, λα, λα, λα», τραγουδούν με μια φωνή, ενώ απολαμβάνουν τη σχετική μελωδία στο YouTube. Γιώργος και Παράσχος. Η μαμά του Παράσχου είναι Τουρκάλα παντρεμένη με ντόπιο. Ο μπαμπάς του Γιώργου, ο Τηλέμαχος, σερβίρει, λίγα μέτρα από τα κεφαλάκια των πεντάχρονων, το τραπέζι της Προέδρου. Σε μια ανάπαυλα των παραγγελιών, βουτά τον μικρό και ζητά ευγενικά μια φωτογραφία μαζί της, ενώ ταυτόχρονα η ίδια έχει ξεχωρίσει τον λιλιπούτειο ερμηνευτή από το πλήθος και βηματίζει αργά προς το μέρος του. Με το πέρας της φωτογράφισης, ο μικρός ξεγλιστρά από τον μπαμπά του και τρέχει πίσω στη συνομήλικη παρέα του, αποκαλύπτοντας τα λόγια του «μυστικού» ρυθμού που τραγουδούσαν λίγα λεπτά νωρίτερα με τον αχώριστο φίλο του: «Και σαν πρώτα / ανδρειωμένη / χαίρε, ω χαίρε, ελευθεριά», λέει δυνατά, ενώ η παιδική φωνή του χάνεται στο διπλανό σοκάκι…