Μάθημα

Δεν θέλω να στενοχωρήσω τον πρόεδρο της καρδιάς μας Πούτιν, αλλά μάλλον δεν του πήγε γούρι το φεστιβάλ του ΣΥΡΙΖΑ.

Μου φαίνεται πως ο «πόλεμος πέντε ημερών» που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο κι όπου σε τρεις – τέσσερις μέρες θα είχε καταλάβει το Κίεβο για να ρίξει τη ναζιστική κυβέρνηση Ζελένσκι σημειώνει μια μικρή καθυστέρηση.

Φτάσαμε μέσα Σεπτεμβρίου και τον Ζελένσκι μια χαρά τον κόβω. Ασε που οι Ουκρανοί πέρασαν και στην αντεπίθεση.

Φυσικά όλα αυτά έχουν ένα τεράστιο ανθρώπινο και οικονομικό κόστος. Για τη Ρωσία, για την Ουκρανία, για την Ευρώπη, για τον κόσμο ολόκληρο.

Αλλά έχουν κι ένα όφελος. Την επιβεβαίωση πως οι διαφορές και τα προβλήματα δεν λύνονται με πολέμους. Το όφελος του Πούτιν δεν μπορώ ακόμη να το διακρίνω.

Αυτό (υποτίθεται) ήταν το βασικό μάθημα του αιματοβαμμένου 20ού αιώνα. Μόνο που όπως φαίνεται δεν το κατάλαβαν ή δεν το συμμερίζονται όλοι.

Πάμε παρακάτω. Διότι χρήσιμο θα ήταν να το καταλάβει και ο Ερντογάν που μας έχει ζαλίσει τον έρωτα με τα νταηλίκια και τις μαγκιές.

Προφανώς δεν μπορώ να ξέρω πώς σκέπτεται και πού αποβλέπει ο τούρκος πρόεδρος. Αλλά δεν καταλαβαίνω τι νομίζει.

Πως διατυπώνοντας με αυτόν τον τρόπο τα (όποια) αιτήματα ή διεκδικήσεις του υπάρχει περίπτωση να υποκύψει η άλλη πλευρά;

Ποια χώρα θα το δεχόταν; Και γιατί να το δεχτεί η δική μας; Επειδή το λέει ο Τσαβούσογλου;

Αντιλαμβάνομαι φυσικά ότι υπάρχει μια εσωτερική παράμετρος στη ρητορική του Ερντογάν. Εκλογές έχει.

Αλλά εκλογές έχουμε όλοι. Ακόμη κι αν ο Μητσοτάκης ή ο Τσίπρας πουν μια κουβέντα παραπάνω, ακόμη κι αν πλακωθούν στα παράθυρα, υπάρχει ένας τρόπος να τις κάνουν.

Διότι στη δημοκρατία οι εκλογές δεν είναι μόνο μια αναμέτρηση για την εξουσία με νικητές και ηττημένους. Είναι και μια μέθοδος που επιτρέπει σε νικητές και ηττημένους να συνυπάρξουν την επόμενη μέρα.

Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει σε καθεστώτα τύπου Πούτιν ή Ερντογάν. Αλλά στη δική μας δημοκρατία έτσι γίνεται πάντα κι όλοι υπολογίζουμε ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί και ύστερα από μια, δυο ή τρεις αναμετρήσεις.

Οι ειδικοί θεωρούν πως η τουρκική ρητορική δεν πρόκειται να αλλάξει έως τις εκλογές τους. Καμία αντίρρηση. Αρκεί να μην προκύψει καμιά στραβή.

Κι οι στραβές προκύπτουν συνήθως από ηλίθιους ή παράφρονες που νομίζουν ότι οι άλλοι είναι του χεριού και του γούστου τους.

Είναι το μάθημα της Ουκρανίας για τον Πούτιν. Μακάρι να μην το χρειαστεί και ο Ερντογάν.