Το δίλημμα της κάλπης

Το σήμα εκκίνησης της μακράς προεκλογικής περιόδου έδωσε ο Πρωθυπουργός από τη Θεσσαλονίκη και αφότου ξεδίπλωσε τον οδικό χάρτη της οικονομίας με τις 21 πρωτοβουλίες, ύψους 5,5 δισ. ευρώ, άνοιξε και τα – πολιτικά – χαρτιά του, θέτοντας μεταξύ άλλων το δίλημμα της επόμενης κάλπης. Δύο φράσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη από το Βελλίδειο, αφενός η αποστροφή του «αν όχι εμείς, τότε ποιοι;», αφετέρου η διατύπωση ότι «το δίλημμα Μητσοτάκης ή Τσίπρας είναι κάτι που το καταλαβαίνουν οι πολίτες», πιστοποιούν ότι το Μαξίμου θα κινηθεί ως το τέλος με στρατηγική αυτοδυναμίας αλλά και με το βάρος στην κρισιμότητα της πρώτης αναμέτρησης με την απλή αναλογική.

Τα λέει όλα ο χαρακτηρισμός «πολιτική τερατογένεση» που επέλεξε ο Μητσοτάκης εάν σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς το πρώτο κόμμα – δηλαδή με Αλέξη Τσίπρα, Νίκο Ανδρουλάκη, Γιάνη Βαρουφάκη και την ανοχή του Δημήτρη Κουτσούμπα. Εξάλλου με τρία κατηγορηματικά «όχι» (στις πρόωρες εκλογές, στην αλλαγή του εκλογικού νόμου, στον ανασχηματισμό), ο Πρωθυπουργός προσπάθησε να καθαρίσει προς τους πολίτες το εκλογικό τοπίο, προβάλλοντας την απουσία, κατά τον ίδιο, εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης. «Οταν έρθει η ώρα, δεν θα εκλέξουμε μόνο κυβέρνηση, αλλά και κυβερνήτη του τόπου μας» έλεγε στην ομιλία του το Σάββατο, όταν πρωτοέθεσε το τελικό δίλημμα των επόμενων εκλογών: Πρωθυπουργός Μητσοτάκης ή Τσίπρας, με διλημματικές αναφορές, όπως «μπροστά ή πίσω;», «ανάπτυξη ή οπισθοδρόμηση;» και, κυρίως, «δίνουμε δεύτερη ευκαιρία στην πρόοδο ή ρισκάρουμε μια δεύτερη φορά στη συμφορά;». Χθες επανάφερε το δίλημμα, ζητώντας από τους πολίτες «δεύτερη εντολή προόδου ώστε να μην ξαναφλερτάρουμε με τη συμφορά».

Πέραν των εκλογικών διλημμάτων πάντως, μέσα από το Βελλίδειο αποτυπώθηκαν τόσο η ρήξη της κυβέρνησης με τον Νίκο Ανδρουλάκη όσο και η επιμονή του Μητσοτάκη στη στρατηγική των ανοιγμάτων του σε δεξαμενές πέραν νεοδημοκρατικών τειχών. Ο Πρωθυπουργός όχι μόνο «χρέωσε» στον αρχηγό της Χαριλάου Τρικούπη φραστικές «υπερβολές» και «αναζήτηση φαντασμάτων» που ταιριάζουν «στη δεκαετία του ’80, παρά σε έναν νέο πολιτικό», αλλά θέλησε επιπλέον να δώσει εικόνα διάστασης του Ανδρουλάκη με τον κόσμο. «Μερικές φορές αισθάνομαι ότι οι ψηφοφόροι του είναι πιο μπροστά από τον ίδιο» είπε και αφότου ταύτισε εκ νέου Τσίπρα και Ανδρουλάκη («η στάση του ΠΑΣΟΚ και του κ. Ανδρουλάκη με κάνει να πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ»), επιχείρησε ανοίγματα σε ευρύτερα ακροατήρια και προφανώς στους απαιτητικούς ψηφοφόρους του Κέντρου. Πρωθυπουργικοί συνεργάτες παρέπεμπαν στις κοινωνικο-οικονομικές αναφορές του: στην «ενεργή κοινωνική πολιτική», στην «κεντροδεξιά κυβέρνηση που έφερε στρατηγική για τους ΛΟΑΤΚΙ+» κ.λπ.

«ΟΙ ΡΩΣΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ». Ειδικό βάρος όμως έριξε εκ νέου ο Πρωθυπουργός στις «αποσταθεροποιητικές δυνάμεις», με τη Ρωσία στο επίκεντρο της κριτικής του. Δείχνοντας στις εκλογές στη Σουηδία, ανέφερε ότι «η χώρα κινητοποιείται για να μην υπάρχουν παρεμβάσεις των Ρώσων», προειδοποιώντας ότι πρέπει και η Ελλάδα να φτάσει στις κάλπες με ασφάλεια. «Πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση ώστε να μην υπάρχουν τέτοιες παρεμβάσεις» είπε και μίλησε για δυνάμεις και στην Ελλάδα φίλα προσκείμενες στη Ρωσία. «Εχουμε στοιχεία για παρεμβάσεις που έγιναν στο παρελθόν» σημείωσε δείχνοντας «στο σχέδιο για φιλορωσικό δίκτυο μέσων ενημέρωσης» και στην Ελλάδα το 2016.