Εξέλιξη στα όρια του απίθανου…

Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη χώρα, όχι στην Ευρώπη, αλλά στον κόσμο ολόκληρο στην οποία ο κόσμος μιας ομάδας θα μπορούσε να διοργανώσει μια υποδοχή σαν αυτή που διοργανώθηκε στο Καραϊσκάκη για τον Μαρσέλο. Προσοχή: ανάλογες φιέστες έγιναν και φέτος στην Βαρκελώνη για τον Λεβαντόφσκι και στη Ρώμη για τον Ντιμπάλα. Οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα και της Ρόμα κατέθεσαν ενθουσιασμό και χαρά για την απόκτηση των συγκεκριμένων παικτών. Ωστόσο μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Ο Λεβαντόφσκι αντιμετωπίστηκε από τους Καταλανούς ως η απάντηση στην περσινή κυριαρχία της Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ οι Ρωμαίοι βλέπουν στον Ντιμπάλα το Μεσσία που θα τους βοηθήσει να κερδίσουν ένα πρωτάθλημα που τους λείπει χρόνια. Ο κόσμος του Ολυμπιακού αποθέωσε τον Μαρσέλο, χωρίς να βλέπει σε αυτόν κάποιον που θα λειτουργήσει ως καταλύτης για να κερδίσει η ομάδα τίτλους: από πρωταθλήματα ο κόσμος είναι χορτασμένος. Τον αποθέωσε γιατί διάλεξε τον Ολυμπιακό – το τι θα κάνει, πώς θα παίξει, πόσο θα βοηθήσει μοιάζει (όσο κι αν ακούγεται παράξενο…) για την ώρα λιγότερο σημαντικό. Ο κόσμος πήγε να τον υποδεχτεί για να δείξει πως τέτοιους παίκτες θέλει: με αυτούς τρελαίνεται. Δεν τον είδε σαν τον μάγο που θα αλλάξει την ιστορία της ομάδας – μια χαρά είναι η ιστορία του Ολυμπιακού. Τον είδε σαν ένα σούπερ σταρ που ήρθε για να γίνει μέρος της.

Τρέλα
Ο Μαρσέλο αποθεώθηκε για αυτό που είναι: ως μεγάλος σολίστας. Στην Ελλάδα υπάρχει μια τρέλα για «ονόματα» – το είδαμε και πριν από μέρες όταν οι οπαδοί του ΠΑΟ πήγαν στο αεροδρόμιο για τον επίσης Βραζιλιάνο Μπερνάρ, κάποτε βασικό στην Εθνική Βραζιλίας (έστω και για λίγο). Το ελληνικό κοινό αντιμετωπίζει τους μεγάλους παίκτες που έρχονται εδώ με τρομερό ενθουσιασμό και ένα είδος συστολής – σαν οι παίκτες αυτοί να του κάνουν χάρη, σαν η παρουσία τους να είναι κάτι σαν όνειρο. Σε αυτή την προσέγγιση οφείλεται και η συγκίνηση τη Δευτέρα το βράδυ του προέδρου του Ολυμπιακού Βαγγέλη Μαρινάκη που σχεδόν βούρκωσε παρουσιάζοντας τον Βραζιλιάνο. Ως οπαδός ο Μαρινάκης ένιωθε ότι συμμετέχει σε κάτι που έμοιαζε σχεδόν εκτός πραγματικότητας: παρουσίαζε τον Μαρσέλο στον κόσμο στο τέλος ενός καλοκαιριού, που όλες οι ελληνικές ομάδες (πλην του Ολυμπιακού…) αποκλείστηκαν από την Ευρώπη και που η αίσθηση ότι το ποδόσφαιρό μας έχει κάνει βήματα προς τα πίσω υπήρξε διάχυτη. Το να πείσεις τον Μαρσέλο των πέντε Τσάμπιονς Λιγκ να αγωνιστεί μετά τη Ρεάλ Μαδρίτης στην Αγγλία ή στην Ιταλία π.χ. είναι μάλλον απλό. Το να τον πείσεις να έρθει στην Ελλάδα μετά την αρχηγία του στις τάξεις της Βασίλισσας είναι στα όρια του απίθανου. Κι αυτό το απίθανο, όταν γίνεται πραγματικότητα, το ελληνικό ποδοσφαιρόφιλο κοινό το εκτιμάει πολύ.

Διαφορά
Δεν έκαναν καταπληκτικά πράγματα όλα τα μεγάλα ονόματα που έχουν έρθει στην Ελλάδα. Ο Γιάγια Τουρέ ήρθε βαρύς και κουρασμένος – νόμιζε πως μπορεί να κάνει τη διαφορά χωρίς να προπονείται. Ο Καμπιάσο έμπλεξε με τον κόουτς Μπέντο που δεν ήθελε να συνεργάζεται με κανένα μεγαλύτερο από 30 ετών. Δεν υπήρξαν βέβαια μόνο στον Ολυμπιακό μεγάλα ονόματα που πρόσφεραν λιγότερα από όσα ο κόσμος περίμενε. Στον ΠΑΟΚ ο Μπερμπάτοφ και ο Καγκάβα δεν δικαιολόγησαν τον θόρυβο. Στον ΠΑΟ ο Εσιέν είχε συμπεριφορά τουρίστα – δεν τον ενδιέφερε καθόλου να παίξει ποδόσφαιρο. Ελάχιστη όρεξη για μπάλα είχε κι ο μεγάλος Ασάνοβιτς, που ήταν όμως ένας εξαιρετικός συνομιλητής, όπως και ο Πάολο Σόουζα που είχε προβλήματα τραυματισμών, αλλά ως άνθρωπος ήταν καταπληκτικός. Στην ΑΕΚ έχουν όλοι μια ωραία ιστορία να πουν για τα ξενύχτια του Ούγκο Αλμέιδα, στον Αρη τα πανηγύρια στο αεροδρόμιο είναι το μόνο που θυμόμαστε από το πέρασμα του σούπερ σκόρερ Αμορόζο. Αλλά εκτός από αυτούς υπήρξαν ευτυχώς κι άλλοι πολλοί. Ο Ζιοβάνι, ο Καρεμπέ, ο Ριβάλντο, ο Γκαλέτι τον ενθουσιασμό τον θέριεψαν. Ο Βαλμπουενά είναι ένα υπέροχο παράδειγμα παίκτη που τιμά τα χρήματα που κερδίζει, μολονότι ήρθε στην Ελλάδα μεγάλος. Ο κόσμος κρατά στη μνήμη του τις ωραίες στιγμές που τα «ονόματα» του χάρισαν. Τα δυο γκολ του Σαβιόλα σε ένα ματς με την Αντερλεχτ που παιζόταν η πρόκριση στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ. Ενα σουτ φάουλ γκολ του Σόουζα με τη Γιουβέντους. Τα μαγικά του Ζιοβάνι και τα γκολ του Γκαλέτι. Το ηγετικό παράστημα του Αμπιντάλ. Ολα αυτά κι άλλα πολλά είναι απόδειξη ότι η πίστη του στα «ονόματα» είναι λογική και στο όνομα αυτής της πίστης πάει στο αεροδρόμιο για τον Μπερνάρντ ή γεμίζει το Καραϊσκάκη για τον Μαρσέλο. Και για αυτό θα πάει και στο γήπεδο: για να δει από κοντά αυτές τις δυο τρεις ενέργειες που την πίστη αυτή την δικαιολογούν.

Ελπίδες
Ο έλληνας ποδοσφαιρόφιλος κατά βάθος δεν πιστεύει πως στην Ελλάδα μπορούμε να δούμε οργανωμένες ομάδες: δεν έχουμε την υπομονή, θέλουμε εδώ και τώρα αποτελέσματα κι απογοητευόμαστε γρήγορα. Ετσι εναποθέτει τις ελπίδες ικανοποίησης του ποδοσφαιρικού του γούστου στις μονάδες – στους σολίστες. Ελπίζει πως οι μεμονωμένες τους ενέργειες θα τον «γεμίσουν» και θα μεγαλώσουν την αγάπη του για το ποδόσφαιρο που πολλοί σε αυτή τη χώρα δεν σέβονται κι ασχολούνται με διαιτητές, «βλαχοπρόεδρους» και παρασκηνιακές γελοιότητες. Είναι σαν τον πιστό που ακόμα κι αν κλονίζεται η πίστη του στον Θεό που λέγεται ποδόσφαιρο, εξακολουθεί να πιστεύει σε θαύματα, δηλαδή σε στιγμές. Και πάλι καλά. Διότι αν δεν το έκανε κι αυτό το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα θα είχε πεθάνει χρόνια τώρα.

Λάμψη
Τη λάμψη των «ονομάτων» την νιώθεις πριν τους δεις στο γήπεδο: μια μεταγραφή όπως αυτή του Μαρσέλο είναι κοινωνικό γεγονός που δεν περνά απαρατήρητο από όσους με τα αθλητικά μας λίγη σχέση έχουν. Ο υπουργός Ανάπτυξης Αδωνις Γεωργιάδης θεωρεί τον ερχομό του Μαρσέλο σημάδι ότι η Ελλάδα ζει ωραίες μέρες – αν και οπαδός του Παναθηναϊκού ορκίζεται ότι χάρηκε. Η κάποτε βουλευτής Ραχήλ Μακρή αποκαλεί «μαϊμούδες» όσους πήγαν στην υποδοχή του παίκτη. Για τον υπουργό ισχύει η παλιά εκείνη παροιμία που μιλάει για τη Μυλωνού και τον άνδρα της. Για τη Ραχήλ η ιστορική εκείνη φράση του Γεωργίου Παπανδρέου (του «γέρου της Δημοκρατίας») που όταν κάποτε στη Βουλή ένας πολιτικός του αντίπαλος τον έβρισε φώναξε ποιος φωνάζει. Κι όταν ο άλλος του είπε το όνομά του του απάντησε πως μπορεί να λέει ό,τι θέλει, διότι ό,τι και να λέει δεν έχει καμία σημασία…