Η απόλυτη ηθοποιός

Οποιονδήποτε και αν ρωτήσεις στο 79ο Φεστιβάλ κινηματογράφου Βενετίας για το ποια ηθοποιός αξίζει να βραβευτεί για ταινία του επίσημου διαγωνιστικού τμήματος, η απάντηση, κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι η Κέιτ Μπλάνσετ. Ηταν πολλές οι καλές γυναικείες ερμηνείες στο φεστιβάλ που ολοκληρώνεται απόψε, όμως η Αυστραλέζα Μπλάνσετ κέρδισε τις περισσότερες εντυπώσεις. Στην «Tarr» του Τοντ Φιλντ, η Μπλάνσετ υποδύεται την ηρωίδα του τίτλου, μια ευφυή διευθύντρια ορχήστρας στη Συμφωνική του Βερολίνου, η οποία περνά τη χειρότερη φάση της ζωής της αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα, πολλά μέτωπα και σε διαφορετικούς τομείς. Ολα δείχνουν ότι το όνομά της βρίσκεται ήδη στην πεντάδα των υποψηφίων για το βραβείο Οσκαρ καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου 2021.

Από βραβεία βέβαια, άλλο τίποτα για την Κέιτ Μπλάνσετ που στις 14 του περασμένου Μαΐου έκλεισε τα 53. Αρκεί να πούμε ότι στο ίδιο το Φεστιβάλ Βενετίας, η Μπλάνσετ το 2007 απέσπασε το Copa Volpi έχοντας υποδυθεί μια εκδοχή του Μπομπ Ντίλαν στην ταινία «I am not there» του Τοντ Χέινς, η οποία την οδήγησε και στα Οσκαρ όπου μέχρι σήμερα μετρά συνολικά έξι υποψηφιότητες και δύο βραβεία • Β’ ρόλου το 2005 για το «Aviator» του Μάρτιν Σκορσέζε και Α’ ρόλου το 2014 για την «Θλιμμένη Τζασμίν» του Γούντι Αλεν.

Η Κέιτ Μπλάνσετ έχει κάνει σχεδόν τα πάντα. Η αφετηρία της στον χώρο των Τεχνών χρονολογείται το 1992 όταν μετά την αποφοίτησή της από το Ινστιτούτο Δραματικών Τεχνών της Αυστραλίας, έγινε πρώτο όνομα στο θέατρο παίζοντας σε έργα όπως τα «Kafka Dances» του Τιμ Ντέιλι και «Oleanna» του Ντέιβιντ Μάμετ για τα οποία επίσης βραβεύθηκε. Η φήμη της τηλεόρασης ήρθε το 1994 με τη σειρά «Heartland» και το 1998 η «Εlizabeth» του Σεκάρ Καπούρ τη μετέτρεψε σε διεθνή κινηματογραφική σταρ. Ο ρόλος της Βασίλισσας Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας, οδήγησε την ηθοποιό για πρώτη φορά στις υποψηφιότητες των Οσκαρ ενώ για ένα μεγάλο διάστημα η εικόνα της είχε τόσο πολύ ταυτιστεί με εκείνη της Παρθένου Βασίλισσας που η Μπλάνσετ ένιωσε ότι τελικά τη ζημίωνε. Στην προσπάθειά της να ξεφύγει παραλίγο να μην παίξει στη συνέχειά της, κάτι όμως που τελικά έκανε, δέκα χρόνια αργότερα.

Σε ηλικία 10 ετών η γεννημένη στη Μελβούρνη ηθοποιός, έχασε τον τεξανό διαφημιστή στον τομέα της ψυχαγωγίας πατέρα της και μεγάλωσε μαζί με τη δασκάλα μητέρα, τη γιαγιά της και τα δύο αδέλφια της. Από την αρχή τα βήματά της στην υποκριτική υπήρξαν σταθερά και υπολογισμένα και να σημειωθεί ότι σε θεατρικές παραστάσεις του γυμνασίου της έδιναν ρόλους ανδρών. «Ενιωσα σχετική ανακούφιση όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω το ίδιο πράγμα επαγγελματικά» είχε πει για τον ρόλο του Ντίλαν. «Δεν νομίζω ότι σκεφτόμουν ότι υποδυόμουν άντρα γιατί ο Ντίλαν της εποχής που τον υποδύομαι βρισκόταν στην ανδρόγυνη περίοδό του. Με γοήτευσε περισσότερο η ίντριγκα του εγχειρήματος».

Η ίντριγκα είναι κάτι που ενδιαφέρει γενικότερα την Μπλάνσετ. To 2019 επέστρεψε ύστερα από επτά ολόκληρα χρόνια και πάλι στο σανίδι του θεάτρου και προκάλεσε σοκ παίζοντας στο θεατρικό έργο του Μάρτιν Κραμπ «When we have sufficiently tortured each other» (Οταν έχουμε πια βασανίσει αρκετά ο ένας τον άλλον). Εμπνευσμένο από ένα επιστολικό έργο του Σάμιουελ Ρίτσαρντσον γραμμένο τον 18ο αιώνα, το έργο του Κραμπ ανέβηκε στο θέατρο Ντόρφμαν του Εθνικού Θεάτρου του Λονδίνου και έγινε νο 1 θέμα. «Καμιά σκηνή δεν ολοκληρώνεται χωρίς αίμα ή αφρό ξυρίσματος» έγραψαν χαρακτηριστικά οι «Times» για την παράσταση στην οποία η πρωταγωνίστριά της έπαιξε κυρίως με τα εσώρουχά της απολαμβάνοντας μια ακόμη επιτυχία στην ούτως ή άλλως επιτυχημένη θεατρική καριέρα της καθώς έχει υπάρξει και καλλιτεχνική διευθύντρια του Εθνικού Θεάτρου του Σίδνεϊ της Αυστραλίας.

Πολιτικοποιημένη και ακτιβίστρια, η Κέιτ Μπλάνσετ συνηθίζει να συνδυάζει τη δουλειά της με το «κοινωνικό μήνυμα», ή να χρησιμοποιεί το διάσημο όνομά της για να φωτίσει κινήσεις στις οποίες πιστεύει. Στη σειρά «Ms. America», υποδύθηκε τη συντηρητική  ακτιβίστρια Φίλις Σλάφλι η οποία στη δεκαετία του 1970 ηγήθηκε μιας εκστρατείας εναντίον του κινήματος για την τροποποίηση των ίσων δικαιωμάτων. Το 2018, ως πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών, υπήρξε το πρόσωπο που ηγήθηκε μιας κίνησης που έμεινε στην Ιστορία του φεστιβάλ: 82  διάσημες καλλιτέχνιδες (ανάμεσα στις οποίες η Μαριόν Κοτιγιάρ, η Κρίστεν Στιούαρτ, η Λεά Σεντού και η Σάλμα Χάγιεκ) ενώθηκαν σαν μια γροθιά για ν’ ανεβούν τα σκαλιά σε μια από τις επίσημες προβολές. Η Κέιτ Μπλάνσετ βρέθηκε σε πρώτο πλάνο τονίζοντας ότι «ενώ οι γυναίκες δεν είναι η μειοψηφία αυτού του κόσμου, η θεωρία του κινηματογραφικού συστήματος υποστηρίζει το αντίθετο. Ως γυναίκες αντιμετωπίζουμε η κάθε μια τις δικές της προκλήσεις. Στεκόμαστε όμως όλες μαζί σε αυτά τα σκαλιά σήμερα, ως ένα σύμβολο της αποφασιστικότητας μας και της αφοσίωσής μας στην πρόοδο».

Ακόμα και ο γάμος της Μπλάνσετ με τον παραγωγό, συγγραφέα και σκηνοθέτη Αντριου Απτον διακρίνεται από κάτι ξεχωριστό. Εχει γραφεί ότι όταν γνωρίστηκαν, το 1996, δεν χώνεψαν ο ένας τον άλλο. Ενα χρόνο αργότερα όμως, κατά τη διάρκεια μιας παρτίδας πόκερ, κτίσθηκε ανάμεσά τους μια γέφυρα επικοινωνίας που κατέληξε στον γάμο τους την ίδια χρονιά. Η γέφυρα δεν γκρεμίστηκε ποτέ και έχει φέρει στον κόσμο τα τέσσερα παιδιά τους.