Οι εκ των Εξω και οι εκ των Εσω δολο-φόνοι

Στο ένα άκρο του φάσματος, προφανώς στο υπέρυθρο άκρο, θα βλέπαμε τον Κομισάριο. Στο άλλο άκρο του φάσματος γονυπετεί ο Γιόγκι… μέσα στο υπεριώδες

Αρθουρ Καίσλερ, Ο Κομισάριος και ο Γιόγκι

Αν η κοινωνική/αντικοινωνική συμπεριφορά μπορεί ν’ αναλυθεί όπως μία δέσμη ακτίνων[1], όπου η υπέρυθρη σύνδεση με το Εξω, δηλαδή με τον «επαναστατικό σκοπό» που αγιάζει  τα βίαια μέσα[2], ενώ η υπεριώδης συνδέεται με το Εσω, όπου η βία, ως μέσο για οποιονδήποτε σκοπό απορρίπτεται, τότε η πολιτική συνείδηση [sic] συγκρούεται με την ψυχική γαλήνη[3].

Η προσέγγισή μας δεν έχει πολιτικό περιεχόμενο[4] αλλά εγκληματο-λογικό. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι Εξω εγκληματίες έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τους Εσω.

Η άποψή μας είναι ότι οι εγκληματίες του Εξω [κατά βάση τρομοκράτες, δράστες πολιτικών εγκλημάτων, «κοινωνικοί επαναστάτες» κ.λπ.] διαφέρουν ως προς τα εμφανή κίνητρα αλλά όχι ως προς τα χρησιμοποιούμενα μέσα μ’ εκείνους τους εγκληματίες του Εσω [κατά βάση εκ πεποιθήσεως θρησκευτικού φανατισμού/ζηλωτές, παρορμητικοί, ιδεοληπτικοί, «μάρτυρες» κ.λπ.].

ΟΙ σύγχρονοι Κομισάριοι [sic], ενώ γνωρίζουν τις διαψεύσεις των «επαναστατικών κινημάτων» του χθες και ιδίως τ’ αδιέξοδα της τρομοκρατίας [άδικα χυμένο αίμα αθώων και αδικαιολόγητες παράπλευρες απώλειες], συνεχίζουν να πιστεύουν ότι με ένα όπλο και μία κουκούλα θα τρομάξουν το Κράτος, θα συγ-κινήσουν τον λαό και θα πετύχουν την κοινωνική ανατροπή. Στο τέλος ή κουράζονται κι απελπίζονται [αυτοκτονώντας;] ή αλληλοκαρφώνονται.

Οι σύγχρονοι Γιόγκι [sic], ενώ θα όφειλαν ν’ αλλάξουν πρώτα οι ίδιοι πριν ν’ αλλάξουν ειρηνικά τον κόσμο, πολλές φορές οι περισσότερο «φανατικοί» θεωρούν ως εχθρούς προς εξαφάνισιν όλους τους πιστεύοντες σε άλλους θεούς και προχωρούν σε μαζικά εγκλήματα «ιερού σκοπού». Στο τέλος ή μετατρέπονται σε Κομισάριους ή εκτελούνται από τους δικούς τους ως επικίνδυνοι οραματιστές [serial killers;].

Ηθικό συμπέρασμα 1: στον σύγχρονο κόσμο οι δια-κρίσεις του παρελθόντος δεν είναι ευδιάκριτες. Οι Αγιοι και οι Επαναστάτες  χρησιμοποιούν δυστυχώς τα ίδια μέσα  και με την ίδια ένταση, είτε για να εξολοθρεύσουν τους [πολιτικούς ή θρησκευτικούς] αντιπάλους τους, είτε για να επικρατήσει ολοκληρωτικά  ο δικός τους [πολιτικός ή ιερός] σκοπός. Συχνά δε συνδέονται ή συνεργούν υπογείως, όταν κρίνουν ότι ο εχθρός είναι κοινός.

Ηθικό συμπέρασμα 2: μην πιστεύετε στους καλούς και κακούς σκοτωμούς [sic], στους καλούς και κακούς δολοφόνους. Αλλωστε πολύ λίγοι είναι οι μετανοούντες ένθεν/κακείθεν. Οι περισσότεροι προτιμούν την γκιλοτίνα παρά την  αναδρομική αποδοχή  ότι ο σκοπός και τα μέσα ήσαν εγκληματικά».

Ηθικό συμπέρασμα 3: ίσως κάποτε συνειδητοποιήσουν αυτοί οι «σωτήρες» ότι σκοτώνουν ανθρώπινα όντα κι όχι απρόσωπους αριθμούς κι ότι με ματωμένα χέρια δεν γράφονται βιβλία αγάπης.

Ηθικό συμπέρασμα 4: κρίνω απαραίτητη τη γέφυρα ανάμεσα στην Εγκληματολογία της κοινωνικής αντίδρασης, ακόμα και στη Ριζοσπαστική Εγκληματολογία, με την Εγκληματολογία της εγκληματικής προσωπικότητας και τις ψυχολογικές/ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις. Μόνον όφελος μπορεί να προκύψει από τον συνδυασμό/συσχετισμό για τις επιστημονικές ανα-λύσεις.

Ηθικό συμπέρασμα 5: «Οταν εκτελούσα το έγκλημά μου

ήταν παρόντες δύο μοναχά μάρτυρες:

Εγώ, ο αυτουργός του,

και η συνείδησή μου.

Κανένας δεν είδε τίποτα, κανένας.

Ούτε και άκουσε τις κραυγές του θύματος.

Κι έφυγα βέβαιος για το τέλειο έγκλημα

Μα όταν πήγα μακριά στη μοναξιά

εκεί διαπίστωσα ότι οι δύο μου μάρτυρες

ξαφνικά έγιναν μάρτυρες κατηγορίας

και με κάθισαν στο εδώλιο» [Κ.Σταμάτης, Ιδιώνυμο]

[1] Αρθ. Καίσλερ, Ο Κομισάριος και ο Γιόγκι, μτφ. Αλεξ. Κοτζιάς, Κάκτος 1977, 19

[2] οπ.π., 14

[3] οπ.π., 20-22

[4] οπ.π., 24-39

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός