Ενας χρόνος από τον θάνατο του Μίκη Θεοδωράκη και η σημαντικότερη εκδήλωση έγινε από το ΚΚΕ προ ημερών. Μάλιστα επιλέχθηκε ο χώρος των πρώην φυλακών Ωρωπού, όπου ο μεγάλος Ελληνας κλείστηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας από τον Οκτώβρη του 1969 έως τον Απρίλη του 1970 από τους χουνταίους. Τότε που ένα κύμα οργής ξέσπασε από μεγάλα πρόσωπα στον κόσμο (Ιβ Μοντάν, Αρθουρ Μίλερ κ.ά.) για την αποφυλάκισή του. Και εδώ στον Ωρωπό, κράτησα μια εξαιρετική αποστροφή από την ομιλία του Θοδωρή Χιώνη, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ: «Εχουμε γι’ αυτό και ένα επιπλέον καθήκον. Να διαμορφώσουμε ένα ευρύτερο μορφωτικό πολιτιστικό ρεύμα μέσα στο οποίο και οι νέοι καλλιτέχνες να έρχονται σε επαφή με το σύνολο του έργου του, να το μελετούν, να διδάσκονται…». Υπόθεση βέβαια όχι εύκολη. Το αντίθετο, σήμερα που το συλλογικό έχει εξασθενήσει και ακόμη και η καλλιτεχνική δημιουργία αναζητά τον μοναχικό ή και θραυσματικό τρόπο για να υπάρξει.

Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.

Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε

Ή εγγραφείτε

Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ