Οι υποκλοπές ως φαντασία ελέγχου

Ανήκει στις πρώτες αποφάσεις. Η υπαγωγή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στον Πρωθυπουργό. Απόφαση του ιδίου. Η σπουδή αυτή έχει μέσα της όλες τις απαντήσεις. Είτε προσεγγίσει κανείς το μείζον ζήτημα των υποκλοπών και την εξέλιξή του ως εκδήλωση ανασφάλειας των ανθρώπων της εξουσίας, είτε το αντιληφθεί ως απόπειρα ελέγχου, καθολικού ελέγχου, παραγόντων του δημόσιου χώρου.

Πολίτες που έχουν μια παρουσία και έναν ρόλο στα δημόσια πράγματα, άλλοι κεντρικό, άλλοι λιγότερο κεντρικό, διαπιστώνεται ότι παρακολουθούνται από την ΕΥΠ. Το ζήτημα, με την τροπή που έχει πλέον πάρει, θα έπρεπε να έχει διευκρινιστεί και οι σκιές, οι υποθέσεις, οι υποψίες να διαλυθούν. Τι ακριβώς συνέβη; Πώς και γιατί συνέβη; Παραδοσιακά, από καταβολής, η εξουσία κατέχεται από ανασφάλεια.

Βλέπει απειλές, φαντάζεται απειλές και κατασκευάζει κινδύνους, προκειμένου να διευκολύνει τον εαυτό της στον έλεγχο των κινδύνων, θα πει. Η ανασφάλεια συνοδεύει κάθε ομάδα εξουσίας. Ετσι πρώτιστο διαχρονικό μέλημα της ομάδας και των μελών είναι η αυτοπροστασία της. Στη Δημοκρατία, το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας θέτει τα όρια της δράσης. Δεν υπάρχει και δεν νοείται κατάχρηση και αυθαιρεσία. Ο πειρασμός να παρακολουθείς τις «ζωές των άλλων», όταν πιστεύεις ότι είσαι παντοδύναμος και διακηρύσσεις ως σχεδόν αιώνια την πάντα προσωρινή αριθμητική εκλογικού τύπου κυριαρχία σου, δεν αντέχει και πολύ σε επιφυλάξεις και θεσμικές αναστολές. Ολα στη διάθεση της εξουσίας.

Η διολίσθηση αυτή έχει μέσα της ένα ανώτερο επίπεδο φαντασίας. Τη φαντασία του απόλυτου ελέγχου. Δεν υπάρχει απόλυτος έλεγχος ούτε μπορεί ποτέ να νοηθεί. Οταν όμως πιστέψεις ότι το μπορείς, τα επιχειρήματα του ορθού λόγου περί ρωγμών στο οικοδόμημα, περί του τυχαίου στη διαδρομή ή περί κέντρων επιρροής εκτός προσοχής σου, δεν έχουν πειστικότητα και αξία. Για ένα κυβερνητικό σχήμα που κατανοείται αμέσως μετά το 2019 ήδη, μόνο αν δεχθείς ότι η εξουσία είναι για το ίδιο αυτοσκοπός, ο απόλυτος έλεγχος γίνεται μέρος της πολιτικής φύσης του και στοιχείο συστατικό της πολιτικής του συνείδησης.

Το ευρύτερο πολιτικό περιβάλλον επέτρεψε την ανάπτυξη αυτής της παθολογίας. Μια αντιπολίτευση αδύναμη στη διαδρομή, κατακερματισμένη, με περιορισμένες ως εκ τούτου θεσμικές δυνατότητες, άφηνε ελεύθερο το πεδίο και στις πλέον αντιθεσμικές επιλογές. Και στη δημόσια υπεράσπιση, άμεση ή έμμεση, των συνειδητών αυτών επιλογών. Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για ζητήματα θεσμικά, μας λέει ένας λόγος προσβλητικός για τους ανθρώπους και την ευθύνη τους. Δεν έχουν ιδιαίτερη αξία οι θεσμοί και ο σεβασμός τους, αφού όλα είναι στη διάθεση της πλειοψηφίας και όλα θα κριθούν κατά τη βούλησή της, πέραν αρχών και θεμελιωτικών κανόνων. Οι υποκλοπές είναι μια αλλοίωση.

Ο κόσμος έχει ήδη αλλάξει γύρω μας και ο οικισμός Ελλάς περιστρέφεται γύρω από αρχαϊκές πολιτικές αντιλήψεις. Σε όλες της εποχής της κρίσης υποβάθρου, η ευθύνη για τους πολίτες μεγαλώνει. Οι υποκλοπές θυμίζουν σε όλους, ότι, εκτός από τον Νόμο, για την υπεράσπιση της δημοκρατικής συνύπαρξης ο καθένας είναι το τελευταίο φυλάκιο. Μετά δεν υπάρχει κανείς.