Αυτά τα βραβεία ποιος θα τα πάρει;

Οδεύοντας προς το τέλος του το 79ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας αφήνει πίσω του αρκετές καλές στιγμές και ταινίες που θα συζητηθούν στη νέα σεζόν. Τα βραβεία απονέμονται αύριο το απόγευμα στη Σάλα Γκράντε και η ταινία που θα κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα θα κατεβάσει την αυλαία. Αρκετές δημιουργίες αναμένεται να προβληματίσουν τα μέλη της φετινής κριτικής επιτροπής, πρόεδρος της οποίας είναι η αμερικανίδα ηθοποιός Τζουλιάν Μουρ (έχοντας ήδη ένα Copa Volpi γυναικείας ερμηνείας από το Φεστιβάλ της Βενετίας το 2003 για την ταινία «Ο παράδεισος είναι μακριά» του Τοντ Χέινς). Η ειρωνεία είναι ότι φετινό φαβορί για το βραβείο γυναικείας ερμηνείας είναι η Αυστραλή Κέιτ Μπλάνσετ για την ταινία «Tarr» και η Μπλάνσετ έχει επίσης κερδίσει ένα βραβείο στη Βενετία για το «I am not there», επίσης του Τοντ Χέινς. Στις γυναικείες ερμηνείες, πάντως, η trans γυναίκα Τρέις Λισέτ θα μπορούσε να κάνει την έκπληξη για τη «Monica», μια ταινία που αναφέρεται στην επιστροφή στην οικογένειά του ενός ανθρώπου που έχει αλλάξει φύλο, ενώ υπάρχει επίσης η Τίλντα Σουίντον με διπλό ρόλο στην κατά τα άλλα αδύναμη, όμως, ταινία «Η αιώνια κόρη» («The eternal daughter») της Τζοάνα Χογκ (υποδύεται μια κινηματογραφίστρια και τη μητέρα της).

Στους άνδρες η πιο εντυπωσιακή ερμηνεία φαίνεται να είναι του Αμερικανού Μπρένταν Φρέιζερ στην ακραία «Φάλαινα» («The whale») του Ντάρεν Αρονόφσκι (όπου μέσω του προσθετικού μακιγιάζ και των οπτικών εφέ ο Φρέιζερ είναι σχεδόν αγνώριστος, θυμίζοντας τεράστια μάζα κρέατος). Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχουν και άλλοι ηθοποιοί των οποίων οι ερμηνείες ενδεχομένως θα συζητηθούν, όπως ο Αυστραλός Χιου Τζάκμαν για τον «Γιο» («The son») του Φλόριαν Ζέλερ και ο Ιταλός Λουίτζι Λο Κάσιο της ταινίας «O άρχοντας των εντόμων» του Τζάνι Αμέλιο, όπου υποδύεται τον ιταλό φιλόσοφο και θεατρικό συγγραφέα Αλντο Μπραϊμπάντι ο οποίος στη δεκαετία του 1960 φυλακίστηκε λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Και βέβαια υπάρχει και το ιρλανδέζικο ντουέτο Κόλιν Φάρελ – Μπρένταν Γκλίσον της ταινίας «The Banshees of Inisherin» του Μάρτιν Μακντόνα που μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές προηγούνταν και στη βαθμολογία των ΜΜΕ που δημοσιεύεται στην καθημερινή έκδοση του περιοδικού «CIAK» για το φεστιβάλ.

Το δικό μας βραβείο σκηνοθεσίας θα πήγαινε με κλειστά μάτια στον Ρομέν Γαβράς που με την ταινία «Athena» αποδείχθηκε ένας άξιος «χορογράφος» της εικόνας, ενώ η πολιτικού περιεχομένου αργεντίνικη ταινία «Αργεντινή 1985» του Σαντιάγο Μίτρε κάτι θα πρέπει να κερδίσει, κυρίως λόγω θέματος (η δίκη των χουντικών στη δεκαετία του 1970). Το μεγάλο βραβείο της επιτροπής θα της ταίριαζε.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΟΝΡΟΕ.  Κυριολεκτικά μια μηχανή χρημάτων, η Μέριλιν Μονρόε εξακολουθεί να απασχολεί με κάθε τρόπο τον κόσμο 60 ολόκληρα χρόνια μετά τον μυστηριώδη θάνατό της τον Αύγουστο του 1962 σε ηλικία 36 ετών. Το τελευταίο παράδειγμα είναι η ταινία «Blonde» που προβλήθηκε χθες στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βενετίας έχοντας ήδη προκαλέσει θόρυβο απλώς και μόνο με την ύπαρξή της. Παραγωγή της πλατφόρμας NETFLIX, η «Blonde», με την Ανα ντε Αρμάς στον ρόλο της Μονρόε και τον Εντριαν Μπρόντι σε εκείνον του «θεατρικού συγγραφέα» (που προφανώς παραπέμπει στον Αρθουρ Μίλερ, σύζυγο της Μονρόε), σκηνοθετήθηκε από τον Αντριου Ντόμινικ που πριν από αρκετά χρόνια διαγωνιζόταν και πάλι στη Μόστρα με τη «Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ», ενώ τον περασμένο Φεβρουάριο παρουσίασε στο Φεστιβάλ Βερολίνου το ντοκιμαντέρ «This Much I Know To Be True» για τον Νικ Κέιβ.

Ο ίδιος ο Ντόμινικ αποκαλεί την «Blonde» «συναισθηματικό εφιαλτικό παραμύθι» και αυτό ακριβώς ήταν το πνεύμα του ομότιτλου βιβλίου στο οποίο βασίστηκε το σενάριο. Γραμμένο από την Τζόις Κάρολ Οουτς το 2000, είχε με τη σειρά του ως πηγή τη βιογραφία «Goddess: The Secret Lives of Marilyn Monroe» που εξέδωσε το 1985 ο Αντονι Σάμερς. Στον πρόλογο η Οουτς αναφέρεται στη ζωή της Μονρόε χρησιμοποιώντας τον όρο «ριζικά αποσταγμένη». Με τον όρο «ριζική απόσταξη» εξηγεί ότι ότι ως συγγραφέας υπήρξε εξαιρετικά επιλεκτική, χρησιμοποιώντας γεγονότα και χαρακτήρες της πραγματικής ζωής, αφήνοντας όμως και τη φαντασία της να λειτουργήσει ελεύθερα. Οπως συνέβη και με άλλες βιογραφικές ταινίες διασημοτήτων ανάλογου πνεύματος («Τζάκι» – Τζάκι Κένετι, «Spencer» – Λαίδη Νταϊάνα), η πραγματικότητα και η φαντασία μπλέκονται απροσδιόριστα προκειμένου στο τελικό αποτέλεσμα τα διαχωριστικά τους όρια να μην είναι εμφανή.