Συχνά για τα μάτια του κόσμου…

Εβλεπα προχθές στο δελτίο ειδήσεων το ρεπορτάζ με τις καταγγελίες της Ευαγγελίας Πολυζώη, που είναι η επικεφαλής της επιτροπής της Περιφέρειας Αττικής που πρέπει να εκδώσει την άδεια λειτουργίας του νέου γηπέδου της ΑΕΚ. Οπως κάνει γνωστό στη μήνυσή της, την οποία κατέθεσε στο τμήμα Εκβιαστών της Γενικής Αστυνομίας Διεύθυνσης Αττικής, την Παρασκευή, η ίδια και μέλη της αρμόδιας επιτροπής πήγαν στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια όπου και διαπίστωσαν κάποιες ελλείψεις. Η ίδια καταγγέλλει ότι κατά τη συνεδρίαση της επιτροπής ο Δημήτρης Μελισσανίδης μπήκε στην αίθουσα και άρχισε να απειλεί και την ίδια και τα άλλα μέλη της επιτροπής με φράσεις ακατανόμαστες. Φυσικά δεν ξέρω τι ειπώθηκε. Πιστεύω ότι ο Μελισσανίδης όσο πλησιάζει η ώρα των εγκαινίων τόσο πιο μεγάλο άγχος έχει και ίσως για αυτό ξεσπά στον οποιοδήποτε κάνει υποδείξεις έστω κι αν αυτός κάνει τη δουλειά του. Κατανοώ την ένταση αν και στις κυρίες δεν πρέπει να βάζουμε τις φωνές. (Η άλλη πιθανότητα είναι να πίστεψε πως η Πολυζώη και τα άλλα μέλη της επιτροπής ήταν διαιτητές…).

Πρεμιέρα

Το εφετινό Τσάμπιονς Λιγκ κάνει απόψε πρεμιέρα στο MEGA. Στις 10 το βράδυ θα μεταδοθεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ματς της πρώτης αγωνιστικής της φάσης των ομίλων: το ματς Νάπολι – Λίβερπουλ στο «Ντιέγκο Μαραντόνα». Το παιχνίδι θα είναι χρήσιμο για να δούμε αν όντως υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη Λίβερπουλ ή αν τα μέτρια αποτελέσματά της στην Πρέμιερ Λιγκ είναι συμπτωματικά.

Ολα

Πέρυσι η Λίβερπουλ διεκδίκησε μέχρι τέλους όλες τις διοργανώσεις στις οποίες πήρε μέρος. Κέρδισε τα δυο αγγλικά Κύπελλα, έχασε το πρωτάθλημα μαθηματικά την τελευταία αγωνιστική από τη Μάντσεστερ Σίτι και έχασε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το ότι η περσινή χρονιά θα άφηνε κόπωση – και μεγάλη – σε πολλούς από τους παίκτες της ήταν δεδομένο – δεδομένο ήταν και ότι η αγγλική ομάδα χρειαζόταν προσθήκες. Εξαιρουμένης της απόκτησης του Νούνιες από την Μπενφίκα (του παίκτη που αντικατέστησε τον Μανέ που συνεχίζει στην Μπάγερν Μονάχου) δεν έκανε κάτι. Νομίζω ότι αυτό συνέβη γιατί ο Γιούργκεν Κλοπ, αφενός έχει δεθεί πολύ με τους παίκτες του κι αφετέρου γιατί μοιάζει να πιστεύει πως η παρουσία τους στο Μουντιάλ στο κέντρο της χρονιάς καθιστά τη χρονιά τόσο προβληματική, ώστε δεν μπορεί να υπάρχουν απαιτήσεις! Ο Κλοπ καιρό τώρα δεν κάνει άλλο από το να διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι το Μουντιάλ θα γίνει τον Νοέμβριο, σαν τις χήρες που στις κηδείες φωνάζουν «τι κακό είναι αυτό που μας βρήκε!». Συχνά για τα μάτια του κόσμου…

Περιέργεια

Εχω μεγάλη περιέργεια να δω και την απόδοση της Λίβερπουλ και τις επιλογές του προπονητή της. Επίσης έχω και μεγάλη περιέργεια να δω σε διεθνές παιγνίδι τον γεωργιανό εξτρέμ Κβαρατσχέλια με τη φανέλα της Νάπολι. Τον απέκτησαν χωρίς χρήματα γιατί αυτός έκανε χρήση του δικαιώματος που δίνει η FIFA στους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στη Ρωσία να μείνουν ελεύθεροι: έτσι εγκατέλειψε τη Ρούμπιν Καζάν. Πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή που είχε τρελάνει τους παίκτες της Εθνικής Ελλάδος με τη φανέλα της Γεωργίας στα παιχνίδια για τα προκριματικά του Μουντιάλ. Πίστευα πως κάποια ελληνική ομάδα θα τον θυμόταν και θα τον προσέγγιζε μετά την έναρξη των μέτρων κατά των Ρώσων: όλες ψάχνουν εξτρέμ. Δεν το έκανε καμία κι ο παίκτης βρέθηκε στη Νάπολι περνώντας απλά για λίγο από την Μπατούμι, ομάδα της πόλης του. Και στην Ιταλία χαλάει κόσμο…

Ρομπέρτο

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση ότι ο παλιόφιλος Ρομπέρτο, ο ισπανός τερματοφύλακας που κάποτε αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό, αποχαιρέτησε το ποδόσφαιρο μόλις 36 ετών, αναρτώντας στο Instagram μια φωτογραφία του με τη φανέλα του πρωταθλητή Ελλάδος: θυμίζω ότι στην καριέρα του αγωνίστηκε στην Ατλέτικο Μαδρίτης, στην Μπενφίκα, στη Γουέστ Χαμ, στην Εσπανιόλ, στη Βαγιαδολίδ, στη Ρεάλ Σαραγόσα και στην Αλαβές. Η επιλογή της φωτογραφίας δεν ήταν τυχαία: ο Ρομπέρτο έγραψε πως τη διάλεξε για τον αποχαιρετισμό του «γιατί είναι αυτή που αντικατοπτρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια πώς ήταν αυτά τα δεκαεπτά χρόνια καριέρας» – τονίζε μάλιστα πως στον Ολυμπιακό ένιωσε Θεός και πως η ελληνική ομάδα έδωσε νόημα στη ζωή του και για αυτό την ευχαριστεί. Νομίζω πως όποιος διαβάσει την ανάρτηση θα καταλάβει και γιατί ο Ολυμπιακός κατάφερε να πείσει τον Μαρσέλο να έρθει στην Ελλάδα: η σχέση που η ομάδα διατηρεί με τους ξένους παίκτες που έχουν φορέσει τη φανέλα της είναι μοναδική.

Ολοι

Τον Ρομπέρτο τον θυμούνται όλοι στον Ολυμπιακό για δυο λόγους: πρώτα από όλα γιατί υπήρξε ο απόλυτος πρωταγωνιστής στην τελευταία πρόκριση της ομάδας στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ – στα παιχνίδια με την Αντερλεχτ, τη Γιουβέντους και την Μπενφίκα ήταν MVP. Κι έπειτα γιατί ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μπον βιβέρ που πέρασε από την Αθήνα. Οταν χώρισε τη Μάρτα, με την οποία εμφανίστηκε στην Ελλάδα, γιόρτασε τα γενέθλιά του σε ένα μπαρ στο Κολωνάκι. Το κράτησε ρεζερβέ για τον ίδιο και για τριάντα φίλες του. Αυτός κι αυτές σβήσανε μαζί τα κεράκια της τούρτας των τριάντα του χρόνων ένα υπέροχο βράδυ…

Ναδάλ

Μιλώντας για Ισπανούς, ένας άλλος μεγάλος Ισπανός, ο τενίστας Ράφα Ναδάλ, αποκλείστηκε νωρίς από το US Open χάνοντας με 3-1 από τον «εργάτη» Αμερικανό Τιαφό, που έζησε το όνειρό του κερδίζοντας το κάποτε νούμερο ένα του κόσμου. Νομίζω ότι σιγά σιγά πρέπει να συνηθίζουμε στην ιδέα ότι ο υπέροχος Ράφα είναι κοντά στο αντίο. Αν αντέξει τέτοιες ήττες, θα μας το πει μάλλον στο επόμενο Ρολάν Γκαρός…

Εθνική μπάσκετ

Απαραίτητη και σήμερα η αναφορά στην Εθνική μπάσκετ. Η ομάδα του Δημήτρη Ιτούδη σφράγισε την πρωτιά κερδίζοντας εύκολα και την επικίνδυνη Ουκρανία. Εξωπραγματική η εμφάνιση του Γιάννη Αντετοκούνμπο που πέτυχε 41 πόντους (!) και κάποια στιγμή γύρισε το ματς μόνος του – οι Ουκρανοί στο ημίχρονο προηγήθηκαν. Η Εθνική μας έπαιξε καλή άμυνα στο τρίτο δεκάλεπτο κι αυτό αρκούσε: απομένει ένα ξεμούδιασμα με την Εσθονία και ξεκινούν τα νοκάουτ. Οι τίμιοι Ουκρανοί έδωσαν στον Παναγιώτη Φασούλα τη δυνατότητα να πει μια ατάκα από τις δικές του. «Αυτοί» είπε «έχουν πόλεμο και παίζουν μπάσκετ. Εμείς αν είχαμε οσμή θερμού επεισοδίου θα τρέχαμε στα σουπερμάρκετ». Πιασάδικο αλλά δεν χρειαζόταν. Αντιθέτως προσυπογράφω τη δήλωσή του ότι «το μετάλλιο δεν είναι κάτι που το παίρνεις με συμβόλαιο, αλλά  αγωνίζεσαι για να αποδείξεις ότι μπορείς να το κερδίσεις». Ετσι ακριβώς…