Πού χάθηκαν οι «να τα βρούμε» με την Τουρκία;

^«Η Ελλάδα δεν είναι ίση με εμάς, ούτε πολιτικά, ούτε στρατιωτικά, ούτε οικονομικά. Γι’ αυτό δεν μπορεί να είναι συνομιλητής μας» είπε ο Ερντογάν μετά το τελευταίο υπουργικό του συμβούλιο τη Δευτέρα. Ακούγεται κάπως μπερδεμένος βέβαια: μέχρι πολύ πρόσφατα, κινούσε γη και ουρανό για να πετύχει έναν απευθείας διάλογο των δύο χωρών, ο οποίος, άλλωστε, είχε ξεκινήσει μυστικά με τη μεσολάβηση του Βερολίνου, μέχρι που ήρθε στην επιφάνεια και αναγκαστικά πάγωσε. Διάλογος μάλιστα απευθείας ανάμεσα στα δύο γραφεία, το δικό του και του Πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη. Παράλληλα, μία σειρά πρωτοβουλίες επαφών, παλαιότερες και μη, είχαν ξεκινήσει ή αναθερμανθεί και βρίσκονταν σε εξέλιξη, ουσιαστικά όλες με πίεση της Τουρκίας και με έντονη «ενθάρρυνση» της Γερμανίας. Ολα αυτά έγιναν ξαφνικά καπνός όταν ο Ερντογάν έγινε έξαλλος με τα όσα συνέβησαν στο ταξίδι Μητσοτάκη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκτοτε, κρατάει… μούτρα και δεν μας μιλάει, κάτι που έχει την πολύ θετική συνέπεια ότι η Ελλάδα δεν παγιδεύεται σε έναν διάλογο (ή σε περισσότερους παράλληλους) που μοναδικό αντικείμενο είχαν το πώς θα μπορούσε να συρρικνωθεί η ελληνική κυριαρχία υπέρ της Τουρκίας.

Τώρα, λοιπόν, ο πρόεδρος της Τουρκίας εισήλθε σε νέα φάση: βλέπει πλέον αφ’ υψηλού την Ελλάδα και ως εκ τούτου δεν τη θεωρεί επαρκή συνομιλητή της χώρας του. Οπότε πάει κατευθείαν στο μόνιμο δια ταύτα: «θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται όταν έρθει ο καιρός». Και όπως λέει πλέον συστηματικά «έχουμε μόνο ένα πράγμα να πούμε στην Ελλάδα: Θυμήσου τη Σμύρνη».

Ο τούρκος πρόεδρος δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι με τον τρόπο που συμπεριφέρεται έχει πετύχει το αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιθυμεί. Εχει προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην Ελλάδα, τις οποίες ασφαλώς και θα είχε αποφύγει αν δεν τον είχε καταλάβει η έκσταση του επίδοξου κατακτητή. Και μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά και με τη μόνιμη αναξιοπιστία που έχει επιδείξει τα τελευταία χρόνια η Τουρκία ως σύμμαχος για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όλα αυτά, έχουν παράξει μία εντελώς νέα πραγματικότητα, την οποία η τυφλή μεγαλομανία του δεν του επιτρέπει να τη δει, αν και αυτή εξελίσσεται καθημερινά μπροστά στα μάτια του. Μάλιστα, το γεγονός ότι σήμερα επικαλείται «ανισότητα» των δύο κρατών, δείχνει ότι απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα και δεν έχει συνείδηση ούτε των διπλωματικών ισορροπιών, ούτε των πραγματικών δεδομένων στρατιωτικής ισχύος με τα οποία θα βρεθεί αντιμέτωπη η Τουρκία αν επιχειρήσει μία σύγκρουση με την Ελλάδα, που, ευτυχώς, έκανε τα πάντα για να την προετοιμάσει εγκαίρως γι’ αυτήν. Και αυτό, έχει μεγάλη σημασία.

Ενα από τα κυριότερα διαχρονικά προβλήματα που αντιμετώπιζε η Ελλάδα, ήταν η εθελοτυφλική επίμονη άρνησή της να δει καθαρά και χωρίς φοβίες τη σκληρή επεκτατική πολιτική της Αγκυρας. Πολύ μεγάλο μέρος της διαμόρφωσης της ελληνικής κοινής γνώμης επί τρεις περίπου δεκαετίες μαχόταν καθημερινά να πείσει ότι η χώρα έπρεπε «να τα βρει» με την Τουρκία. Να αποδεχθεί τη συζήτηση των απαιτήσεών της και ουσιαστικά την ικανοποίηση ενός σημαντικού μέρους από αυτές. Το δόγμα «να τα βρούμε με τους Τούρκους» υπήρξε το καθολικά κυρίαρχο, που κυριολεκτικά σφυροκόπησε την ελληνική κοινή γνώμη όσο κανένα άλλο επί πάρα πολλά χρόνια. Τώρα, όμως, έχει σιωπήσει. Αναρωτιέται κανείς, γιατί άραγε; Πού πήγαν ξαφνικά όλοι οι φανατικοί υπερασπιστές του που με τέτοια «αυθεντία» ζητούσαν η Ελλάδα να συζητήσει την εθνική κυριαρχία της και πετούσαν στην πυρά όποιον διαφωνούσε με αυτή την αδιανόητη θέση; Το ερώτημα, φυσικά, είναι ρητορικό. Τι να πουν πια; Ο Ερντογάν βούλωσε όλα αυτά τα στόματα…