Τα φώτα στο Λιμάνι

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 η ιστορία που μας διηγούνταν αρκετά συχνά ο βετεράνος συνάδελφος Μανώλης Σαριδάκης έμοιαζε να πατά μεταξύ μύθου και πραγματικότητας. Μας εξιστορούσε με εκείνη τη γλαφυρότητα που τον χαρακτήριζε, τις λεπτομέρειες της απόρριψης του Ντιέγκο Μαραντόνα από τον Παναθηναϊκό με εισήγηση του Χουάν Ραμόν Ρότσα και γελούσε με την καρδιά του.

Θυμάμαι που έλεγε ότι ακόμα κι αν ο Ντιεγκίτο δεν ακουμπούσε ποτέ την μπάλα ο Παναθηναϊκός θα αποτελούσε μέρος της ιστορίας του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή και κάθε φορά που θα τον αναφέρουν σε όλο τον κόσμο θα μιλούν και για το Τριφύλλι. Είχε απόλυτο δίκιο, αλλά ήταν φορές που αναρωτιόμασταν πόσα ψήγματα μύθου περιείχε η αφήγησή του.

Μετά από 15 χρόνια, όταν εκδήμησε εις Κύριον ο Μαραντόνα, ο Ρότσα βγήκε με καμάρι στα ραδιόφωνα επιβεβαιώνοντας μέχρι κεραίας το ρεπορτάζ του Μανώλη. Ο Παναθηναϊκός είχε χάσει μια ιστορική ευκαιρία γιατί βρέθηκε ο ακατάλληλος άνθρωπος στη θέση του προπονητή και φοβήθηκε μήπως μετατραπεί σε τροφή της φήμης του Ντιεγκίτο.

Το Σαββατοκύριακο ο «Olympiacos» έγινε trend του διεθνούς αθλητικού Τύπου στον οποίον έχουν πρόσβαση καθημερινά εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.

Η απήχηση που είχε η κίνηση της ομάδας του Πειραιά είναι ίσως μεγαλύτερη ακόμα και από μία πολύ σημαντική νίκη σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο διεθνής Τύπος θα έχει στο εξής στραμμένα τα φώτα του πάνω στον Μαρσέλο για να παρακολουθεί την πορεία του στον Ολυμπιακό. Η παρουσία του Βραζιλιάνου στο «Γ. Καραϊσκάκης» θα μοιάζει με κινητή διαφήμιση για τους Ερυθρόλευκους, ενώ θα συντρίβει κάθε δισταγμό που θα έχουν στο μέλλον παίκτες που φλερτάρουν με τους πρωταθλητές Ελλάδας αλλά σκέφτονται «…μα καλά, στη Σούπερ Λίγκα θα πάω;».

Η αδυναμία του Ολυμπιακού να προκριθεί για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν σε ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ μετατράπηκε σε δύναμη του ηγέτη του για να φέρει παίκτες κλάσης στο Λιμάνι. Πάντα έτσι κάνει ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Είναι ζήτημα νοοτροπίας.