Θερμόμετρο

Από τότε που κατέρρευσε η κυβέρνηση και φεύγει ο Μητσοτάκης έχουν δημοσιοποιηθεί τέσσερις δημοσκοπήσεις (GPO, Marc, Interview, Metron Analysis).

Παραδόξως και οι τέσσερις δείχνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα.

Η ΝΔ προηγείται 7 με 10 μονάδες, ο Πρωθυπουργός τις διπλάσιες και οι εκλογικοί συσχετισμοί είναι περίπου παγιωμένοι με τη ΝΔ στο 34-36%, τον ΣΥΡΙΖΑ στο 24-26% και το ΠΑΣΟΚ στο 13-15%.

«Ολοι για εμάς δουλεύουν!» χάρηκε και ο «αναλυτής Facebook» Ν. Μπίστης (2/9). Σκέψου και να μη δούλευαν!

Κάποιος ίσως παρατηρούσε πως για μια κυβέρνηση που υπέστη «πατατράκ», βρίσκεται «με την πλάτη στον τοίχο» (Εφ. Συν, 27 και 28/8), στήνει «απολυταρχικό καθεστώς» και «έχει ξεκινήσει εμφύλιος στο εσωτερικό του κόμματος» (Γεροβασίλη, 2/9), μάλλον καλά τα πάει.

Ισως επειδή δεν έπιασαν οι εξορκισμοί Κοντιάδη, ούτε Σωτηρέλη, ο οποίος μάλιστα επέρχεται επικεφαλής «πρωτοβουλίας για την υπεράσπιση κ.λπ.» με (κατά δήλωσή του) «πάνω από χίλιες υπογραφές» (ieidiseis, 29/8).

Ενδεχομένως και όπως εισηγήθηκε ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Φ. Σπυρόπουλος θα πρέπει να προστεθεί στο Σύνταγμα άρθρο που να προβλέπει ότι «ο Πρωθυπουργός παραιτείται υποχρεωτικώς, αν αυτό αποφασισθεί από την κοινότητα των συνταγματολόγων» (Καθημερινή, 2/9).

Αλλά έως τότε; Τι θα γίνει με τις υπογραφές;

Ευλόγως πάντως αγανακτούν οι αγανακτισμένοι διότι αφού αποφάσισαν ότι έτσι είναι η κατάσταση, γιατί οι δημοσκοπήσεις λένε άλλα;

Και μετά τα βάζουν με τις δημοσκοπήσεις, όπως ο «κατά φαντασία ασθενής» που δηλώνει άρρωστος και τσακώνεται με το θερμόμετρο επειδή δεν το δείχνει.

Το πιθανότερο είναι πως ούτε καταλαβαίνουν, ούτε ξέρουν να διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις. Ή την κοινωνία.

Διότι η πολιτική είναι πάντα μια διαδικασία σύγκρισης.

Και οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν λάθη, βλακείες, ολισθήματα και αστοχίες της κυβέρνησης αλλά καταλήγουν στο συμπέρασμα της κοινωνίας «κακώς συμβαίνουν αυτά αλλά προσοχή μη γίνει καμία στραβή και έλθουν οι άλλοι».

Δεν ξέρω αν οι «άλλοι» προκαλούν τέτοια απώθηση δικαίως ή αδίκως. Αλλά εκεί βρίσκεται το μυστικό της κυριαρχίας της κυβέρνησης.

Κι όσο ισχύουν οι «άλλοι» όπως ισχύουν σήμερα, δύσκολα θα κλονιστεί η κυριαρχία μιας ευρύτερης παράταξης που εκτείνεται από την αριστερά του Κέντρου έως την δεξιά της Δεξιάς και δεν θέλει ούτε να τους ακούει.

Υποψιάζομαι μάλιστα ότι αυτή η απώθηση δεν είναι μόνο πολιτική. Εχει ισχυρά πολιτισμικά, μορφωτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

Και γι’ αυτό άλλωστε οι πολιτικοί συσχετισμοί εμφανίζονται τόσο παγιωμένοι.

Δεν φταίνε λοιπόν οι δημοσκοπήσεις. Καταγράφουν απλώς την αντίληψη που έχει ο μέσος Ελληνας για το σημαντικό στη ζωή του.

Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.