«Απουσία μελωδίας, αποδοχή άνευ όρων από τη νεολαία»

Η πρώτη μου επαφή με αυτό το είδος μουσικής δεν ξεκίνησε από τις πρόσφατες φασαρίες μεταξύ δύο μεγάλων ονομάτων της trap (Snik, Light), ούτε από τον θάνατο σε αυτοκινητικό δυστύχημα του Mad Clip. Υπάρχει στα αφτιά μου εδώ και αρκετό καιρό εξαιτίας της ενασχόλησης του γιου μου και της παρέας του με αυτή τη μουσική… «Ακου αυτό το κομμάτι, άκου εδώ τι λέει» και διάφορες τέτοιες παρατηρήσεις που λένε όσοι είναι παθιασμένοι με μια μουσική και θέλουν να τη συστήσουν και σε άλλους.

Light, Snik, Mad Clip, Thug Slime κ.ά. παρελαύνουν στα αφτιά μου καθημερινά.

Ως μουσικός αδυνατώ να ακούσω πάνω από δύο κομμάτια στη σειρά λόγω της απουσίαςμελωδίας και αρμονίας, αλλά και φτωχής ρυθμικής αγωγής. Συνεχώς επαναλαμβανόμενα (loops) ρυθμικά μοτίβα, χωρίς καμία έκπληξη. Μετά από δύο συναυλίες(;) σε κλαμπ του Υποχθόνιου και του Snik κατάλαβα ότι το κυρίαρχο στοιχείο είναι ο στίχος.

Ο υπολογιστής αναλαμβάνει μια βασική ρυθμική και μελωδική αγωγή και ο περφόρμερ λέει τα στιχάκια, που η θεματολογία τους είναι κυρίωςτα όπλα, οι συμμορίες, οι πόρνες και μια ανταλλαγή προκλήσεων σε αντίπαλους (;) καλλιτέχνες (;) για ξεκαθάρισμα λογαριασμών…

Υπάρχειμια επιρροή από την αμερικανική rap κυρίως, αλλά απουσιάζει παντελώς από τους στίχους η αναφορά σε κοινωνικά ζητήματα που υπάρχει στη rap.

Αυτό δε που προβληματίζει είναι η άνευ όρων αποδοχή από τη νεολαία σε ένα είδοςπου δεν ασχολείται με τα προβλήματά της,αλλά προωθεί έναν πλουσιοπάροχο τρόπο ζωής και αυτό είναι ίσως το σημείο που κεντρίζει το ενδιαφέρον των νέων που αναζητούν μια διέξοδο για μια καλύτερη ζωή χωρίς κόπο. Η τραπ είναι εδώ και κατέχει ένα μεγάλο τμήμα των εφήβων, όπως ήταν και η ροκ μουσική στη δική μου εφηβεία, ξεπερνώντας τους αφορισμούς και τις απέχθειες των μεγαλύτερων σε ηλικία. Η τραπ θα τα καταφέρει; Ο χρόνος θα δείξει…

Ο Γιάννης Παπατριανταφύλλου είναι μουσικός, κοντραμπασίστας