Συνεργασίες μεταξύ κύλικος και χειλέων…

Εξαιρώντας από την εξίσωση το ΚΚΕ το οποίο μετά τη συγκυβέρνηση του 1989 αποφεύγει κάθε τέτοια συζήτηση όπως ο οξαποδώ το λιβάνι, το ενδιαφέρον μετακινείται στις υπό τις νέες συνθήκες διαμορφούμενες σχέσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, καθώς επίσης και του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ως προς το τελευταίο η οποιαδήποτε πρόβλεψη θα υποτιμούσε την υπόρρητη έχθρα του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ που μετά από κυριαρχία δεκαετιών στην πολιτική σκηνή και 20ετίας στη διακυβέρνηση είναι λογικό να νιώθει φθόνο για τον άλλοτε μικρό και ασήμαντο δυνάμει σύμμαχο που από ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ και Συνασπισμό μετετράπη σε γιγαντωμένο ΣΥΡΙΖΑ και του έκλεψε ψηφοφόρους και θέση στο πολιτικό σύστημα. Ο μικρομεγαλισμός του (ΚΙΝΑΛ) ΠΑΣΟΚ που βλέπει τον αρχηγό του πρωθυπουργό – όπως ο ίδιος εμμέσως πλην σαφώς εννόησε προσφάτως σε ραδιοφωνική του συνέντευξη – δεν θα είναι παροδικός αλλά δεν θα το οδηγήσει και στο ποθούμενο αποτέλεσμα καθώς έχει απολέσει προ πολλού τα χαρακτηριστικά ηγέτη και κόμματος που δύναται να διεκδικήσει πρωτιά. Εκτός εάν κάποιος εκεί πιστεύει ότι υπάρχει δεύτερος Ανδρέας Παπανδρέου και δεύτερη επαναστατική δεκαετία ’70…

Ως προς τη σχέση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ σίγουρα ταλανίζεται όσο ποτέ. Η πρώτη πράξη γράφτηκε με τις δηλώσεις του κ. Ανδρουλάκη, αμέσως μετά την εκλογή του με τις οποίες απέκλειε συνεργασία με τη ΝΔ εάν παραστεί ανάγκη σε περίπτωση εκλογικού αδιεξόδου. Σε δεύτερη φάση απέρριπτε την πρωθυπουργία Μητσοτάκη εισάγοντας την ιδέα ότι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος δεν θα πρέπει να είναι πρωθυπουργός σε περίπτωση συνεργασίας. Η τρίτη πράξη το βρίσκει με φουσκωμένα από την επιθυμία περισσότερο παρά από την πραγματικότητα πανιά προς την εξουσία.

Το κοινότοπο ας ειπωθεί διότι δεν είναι άνευ αξίας: Σε περίπτωση κρίσης και δη εθνικής θεωρώ βέβαιον πως όλα τα κόμματα πλην ίσως του ΚΚΕ θα μπορούσαν να βρουν συναινέσεις ανά διάδες, τριάδες ή και τετράδες. Υπόθεση εργασίας που απλώς θα μείνει υπόθεση διότι κατά την εκτίμησή μου η πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας ουδόλως κινδυνεύει. Δεν αρνούμαι πως κάθε διακυβέρνηση σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου γεννά προβλήματα και απογοητεύσεις. Αυτά λειτουργούν διαβρωτικά, σε άγνωστο όμως βαθμό. Είναι μήπως ικανά να αναιρέσουν την σε βάθος αλλαγή δομών του κράτους που επέτυχε η σημερινή κυβέρνηση, την ενίσχυση τόσο της γεωπολιτικής όσο και της οικονομικής εικόνας της χώρας στο εξωτερικό, τη διασφάλιση ταχύτατων διαδικασιών σε πολλούς τομείς της Δημόσιας Διοίκησης που έπασχαν επί δεκαετίες και ξεκόλλησαν λόγω της ψηφιακής επανάστασης, την αποτελεσματική αντιμετώπιση της ανεργίας και των προβλημάτων εξαιτίας της πανδημίας και της ενεργειακής κρίσης;

Οι εκλογές ήταν και θα είναι άθροισμα ορθολογικών και ανορθολογικών πραγμάτων. Το ίδιο ισχύει και για τις συνεργασίες εάν το αποτέλεσμα των δεύτερων εκλογών δεν δώσει κυβέρνηση -κάτι για το οποίο προσωπικώς αμφιβάλλω. Πιο ταιριαστή απάντηση στον προβληματισμό δίνει το αρχαίο ρητό: «Μεταξύ κύλικος και χειλέων πολλά πέλει». Ας μη μεθούν από το κρασί της εξουσίας πριν ακόμη το γευτούν ορισμένοι…

Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος είναι βουλευτής Βόρειου Τομέα Αθήνας Νέας Δημοκρατίας