Είναι νωρίς {LF}για ναφθαλίνη

Ο Κώστας Καραμανλής, ο Ακάματος, θύμωσε πολύ με την παρακολούθηση του τηλεφώνου του Νίκου Ανδρουλάκη. Κρίνει ότι το ζήτημα είναι βαρύ και σοβαρό, όπως το αξιολόγησε στη γνωστή ομιλία του, και ζητεί να πέσει «άπλετο φως», για να διαλυθούν «σκιές ιοβόλες για τη δημοκρατική ομαλότητα», όπως το έθεσε με ένα αξιοσημείωτο υφολογικό άλμα λυρισμού, σχεδόν στα όρια της ποιητικότητας. Μιλούσαν τα απωθημένα του, φαντάζομαι. Εκεί ήταν η πηγή αυτού του λυρισμού, διότι όταν ο ίδιος ήταν πρωθυπουργός το 2005 και έπεσε θύμα παρακολούθησης του τηλεφώνου του, το ανακοίνωσε στο πανελλήνιο με μια συνέντευξη-παράσταση, αλλά μετά δεν ακολούθησε τίποτε. Παρότι ήταν ο πανίσχυρος πρωθυπουργός και μπορούσε να αξιοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητες του αξιώματός του, η υπόθεση θάφτηκε. Φαινομενικά τουλάχιστον, η κυβέρνησή του αδιαφόρησε.

Υπάρχει και μια άλλη πιθανή περίπτωση όμως. Να μην αδιαφόρησε τότε η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά να έκρινε ότι για λόγους εθνικού συμφέροντος ήταν προτιμότερο να μην προχωρήσει σε αποκαλύψεις, ήταν καλύτερο για όλους να διατηρήσει το απόρρητο των διαπιστώσεών της. Εχει σημασία να το έχουμε και αυτό υπόψη, γιατί ο πρώην πρωθυπουργός ζητεί επίσης να ξεκαθαριστεί ποιοι και με ποια δικαιολογία ενέκριναν την παρακολούθηση, προσθέτοντας μάλιστα ότι, ως προς τη διερεύνηση της υπόθεσης, το απόρρητο υποτάσσεται στην υπέρτερη «ανάγκη κάθαρσης του δημοσίου βίου». Για να το πω απλά, ο Κώστας Καραμανλής ζητεί από τη σημερινή κυβέρνηση να κάνει αυτά που δεν έκανε η δική του. Απαιτεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη αυτά που δεν απαίτησε από τον εαυτό του, όταν ήταν στην ίδια θέση με εκείνον σήμερα. Γι’ αυτό και λέω ότι μιλούν τα απωθημένα του.

Το χαριτωμένο, αλλά και χαρακτηριστικό, από την παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού ήταν ότι κατέληξε με την έκκληση να γίνουν οι δέουσες αλλαγές στο ισχύον νομικό πλαίσιο – όποιες είναι αυτές τέλος πάντων – αλλά με διακομματική συνεννόηση. Το βρίσκω εξόχως χαρακτηριστικό του ύφους της παρέμβασης, επειδή παραπέμπει τη μνήμη όσων θυμούνται την εποχή στη νεοκαραμανλική μέθοδο διακυβέρνησης, στο περίφημο «βρείτε τα», τη συνήθη προτροπή, στα όρια της εντολής, προς τους υπουργούς του όποτε προέκυπταν διαφωνίες. Ηταν η μπαγιάτικη γεύση ενός ξεπερασμένου και ένοχου παρελθόντος η αίσθηση που άφησε η δεύτερη δημόσια παρέμβαση του Κ. Καραμανλή μέσα σε τρεις μήνες.

Η ειλικρινής απορία μου αφορά τη σκοπιμότητα των παρεμβάσεων Καραμανλή. Προς τι η μερική επαναφορά ενός πολιτικού, ο οποίος αποφεύγει παροιμιωδώς την περιττή δράση; Η άσκηση των καθηκόντων του, όσο ήταν πρωθυπουργός, αποκάλυψε τα όρια των πραγματικών δυνατοτήτων του – αυτά που ο ίδιος μετά προσπάθησε με τη σιωπή του να τα κρύψει, μαζί με τις ευθύνες του για τη χρεοκοπία που πάσσαρε στον ανύποπτο Γιωργάκη. Το ακόμη  χειρότερο όμως είναι ότι η επανεμφάνιση Καραμανλή τον απομυθοποιεί εντελώς. Είναι πια τόσο ξεπερασμένος ο Καραμανλής, ώστε η εμφάνισή του να κάνει αισθητή την μπαγιατίλα. Δεν είναι πια ούτε ο άφθαρτος σαρανταπεντάρης ούτε εκπροσωπεί καμία ελπίδα για οτιδήποτε – παρεκτός, ενδεχομένως, για όσους ευελπιστούν στην ενεργοποίηση της παλιάς εγκάρδιας συνεννόησης μεταξύ Λαϊκής Δεξιάς και ΣΥΡΙΖΑ.

Αν εξαιρέσουμε τους aficionados του νεοκαραμανλισμού, για τους περισσότερους άλλους η επανεμφάνιση Καραμανλή ήταν μια απογοήτευση – χρήσιμη σε όσους καταπιάνονται με την ψυχολογική ερμηνεία του προσώπου. Ηταν μία υπόμνηση των πραγματικών δυνατοτήτων του, καθώς και των ορίων της αξιοπιστίας του, με όλη τη φθορά που είχαν προσθέσει στο μεταξύ τα χρόνια που πέρασαν. Ακόμη και οι περίφημες απαντήσεις που οφείλει σε ερωτήματα γύρω από την κυβερνητική θητεία του, για τις οποίες κάποτε γινόταν λόγος, τώρα πια δεν έχουν παρά φιλολογική αξία. Τα όσα ακολούθησαν μετά από εκείνον, η χρεοκοπία και τα δεινά μιας ολόκληρης δεκαετίας, έχουν στερήσει το μεγαλύτερο μέρος της αξίας και των λόγων του, όπως και της σιωπής του. Τι να μας πει τώρα πια για τις ευθύνες του; Ας πει ό,τι θέλει. Είτε μας άρεσε είτε όχι, τις πληρώσαμε και θα τις πληρώνουμε για πολύ ακόμη. Ολοι μας έχουμε πάει παρακάτω.

Η επανεμφάνιση Καραμανλή έφερε στην ατμόσφαιρα μια ενοχλητική οσμή ναφθαλίνης και μόλις μπήκε Σεπτέμβρης. Είναι νωρίς ακόμη για ναφθαλίνη, ας κλείσουμε ξανά την ντουλάπα. Αλλωστε, ποιος χρησιμοποιεί πια στις μέρες μας ναφθαλίνη; Την έχουν ξεπεράσει ανώτερα προϊόντα της χημικής βιομηχανίας…