Υποκλοπές

Πρέπει να απαντήσουμε στο ερώτημα: Υπάρχουν εξωτερικές και εσωτερικές απειλές για τη χώρα μας; Υπάρχουν ζητήματα «εθνικής ασφαλείας»; Υπάρχουν άτομα, ομάδες και κυβερνήσεις που υπονομεύουν την εδαφική ακεραιότητα, το πολίτευμα ή την έννομη τάξη; Αν απαντήσουμε αρνητικά σε αυτά, θεωρούμε την ύπαρξη της ΕΥΠ αντισυνταγματική και κακόβουλη εφόσον χρησιμοποιεί δημόσιο χρήμα για να παρακολουθεί κινήσεις ανυποψίαστων πολιτικών και πολιτών. Αν ωστόσο παραδεχτούμε ότι υπάρχουν άτομα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Τουρκίας, ετοιμάζουν τρομοκρατικά χτυπήματα ή ανήκουν σε πολιτικο-εγκληματικές ομάδες πρέπει να προχωρήσουμε στο επόμενο ερώτημα: Ποια είναι τα καθήκοντα και οι δημοκρατικά αποδεκτές μέθοδοι των υπηρεσιών πληροφοριών και ασφαλείας; Πώς πρέπει να εντοπίζουν και να εξουδετερώνουν τις απειλές; Ίσως δεν είμαστε σε θέση να απαντήσουμε: έχουμε δει κινηματογραφικές ταινίες δράσης αλλά οι περισσότεροι από μας δεν έχουμε ιδέα πώς λειτουργεί μια «μυστική» υπηρεσία, πώς λαμβάνει αποφάσεις και πώς τις εκτελεί: υπάρχουν άραγε αβροί και λιγότερο αβροί τρόποι για να αποσαφηνιστεί αν ένα άτομο ή μια ομάδα δείχνει πολιτική αφοσίωση σε εχθρικό έθνος; Και ποια είναι τα όρια της συνταγματικής νομιμότητας;

Συνάγεται ότι όσοι θεωρούν απαράδεκτη την παρακολούθηση και τον «χαρακτηρισμό» ατόμων (χρησιμοποιώντας τον φορτισμένο όρο «φακέλωμα») σε οποιεσδήποτε συνθήκες, είτε πιστεύουν στην απόλυτη ανθρώπινη καλοσύνη, είτε τους συμφέρει να είναι η Ελλάδα ευάλωτη. Ίσως αγνοούν ότι, για παράδειγμα, αν στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Ολλανδία δεν παρακολουθούνταν σεσημασμένοι («φακελωμένοι») ισλαμιστές, θα συνέβαινε μια σφαγή ημερησίως· μπορεί και δύο: οι υπηρεσίες πληροφοριών και ασφαλείας, παρά τις αδυναμίες και, συχνά, τη χοντροκεφαλιά τους, αποτρέπουν δολοφονίες, βομβιστικές ενέργειες και δολιοφθορές. Αν οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ συνεργάζονταν καλύτερα με το FBI, κι αν δεν κυριαρχούσε ο δεβαριεσισμός του γραφειοκράτη, η 9/11 θα είχε αποτραπεί και ο κόσμος δεν θα υφίστατο τις επιπτώσεις της.

Μιλώντας για το γραφειοκρατικό πνεύμα φτάνω στο πρόβλημα των ίδιων των γραφειοκρατών. Είναι σαφές ότι μερικοί πολιτικοί χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες πληροφοριών για δικό τους όφελος, καθιστώντας τους γραφειοκράτες όργανά τους. Αναθέτοντάς τους να κατασκοπεύσουν αντιπολιτευόμενα κόμματα και πολιτικούς αντιπάλους, τους απομακρύνουν από την αληθινή τους αποστολή, την εθνική ασφάλεια. Αν έχει συμβεί αυτό στην περίπτωση του κ. Ανδρουλάκη, πρόκειται για εκτροπή. Αν όμως η παρακολούθηση σχετιζόταν με υποψίες εθνικών κινδύνων, το πράγμα αλλάζει. Για να κρίνουμε χρειαζόμαστε στοιχεία που δεν έχουμε: το μόνο που έχουμε είναι φήμες και ιδεολογίες.

Δεν αμφιβάλλω ότι στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών συνωστίζονται διάφοροι ηλίθιοι. Αλλά: πρώτον, δεν μπορεί να είναι όλοι τους ηλίθιοι -κατά κανόνα, παρατηρείται το ίδιο ποσοστό ηλιθίων σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους- και δεύτερον, αν φρονούμε ότι κάποιου είδους ΕΥΠ είναι απαραίτητη, είναι απαραίτητες και οι μυστικές της επιχειρήσεις. Αν γίνονταν όλα φανερά -αν, λόγου χάρη, η ΕΥΠ μοιραζόταν τις πληροφορίες της μ’ εμάς, το ευρύ κοινό, θα τις μοιραζόταν και με τους Τούρκους και με οποιοδήποτε άλλον μάς επιβουλεύεται. Η ΕΥΠ υπάρχει για να δρα όπως δρουν εξ ορισμού οι υπηρεσίες πληροφοριών και εθνικής ασφαλείας: αν της ζητάμε απόλυτη διαφάνεια, είτε δεν ξέρουμε πώς λειτουργούν οι διεθνείς σχέσεις, είτε παριστάνουμε τους ρομαντικούς και τους ιδεαλιστές. Η εθνική ασφάλεια δεν είναι πεδίο που μπορούμε να διαχειριστούμε ιδεαλιστικά: οι χώρες και οι συμμαχίες χωρών έχουν εχθρούς και πρέπει να προστατεύονται με συλλογή και αξιοποίηση πληροφοριών, καθώς και με την αναχαίτιση της μετάδοσης των δικών τους ευαίσθητων δεδομένων. Τουτέστιν, με την κατασκοπεία: ένα από τα αρχαιότερα επαγγέλματα στον κόσμο. Όποιος απαιτεί την κατάργηση των κρατικών μυστικών είναι επικίνδυνος και υποκριτής: δεν έχει υπάρξει οργανωμένη κοινωνία χωρίς κατασκοπεία· η διαρροή πληροφοριών κατέστρεψε ολόκληρες αυτοκρατορίες.

Πάμε παρακάτω. Διαβάζω στον Guardian, στους Τimes της Νέας Υόρκης και στη Monde, στα δήθεν έγκυρα έντυπα τα οποία δεν καταλαβαίνουν απολύτως τίποτα από την Ελλάδα, ότι εκτυλίσσεται σκάνδαλο που θυμίζει τη χούντα. Αναρωτιέμαι: είμαστε τόσο περίπλοκοι ή η άγνοια πρέπει να αποδοθεί στο σταθερό ποσοστό των ηλιθίων; Έχω σχολιάσει επανειλημμένως το πώς η διεθνής αριστερά, με προτροπή της ελληνικής, καλλιεργεί την ιδέα ότι η ελληνική ιστορία έχει σημαδευτεί ανεξίτηλα από την επταετία 1967-74 -ίσως επειδή τότε, οι κομμουνιστές τράβηξαν τα πάνδεινα και ένιωθαν μάρτυρες. Λοιπόν, πάλι τα ίδια: οι ξένοι ανταποκριτές, φιλαράκια του ΣΥΡΙΖΑ και ορθώς σκεπτόμενοι, μεταδίδουν σε υψηλούς τόνους τα περί επιστροφής των χουντικών μεθόδων στην Ελλάδα υπογραμμίζοντας ότι «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρακολουθούσε τον πολιτικό του αντίπαλο». Εκτός του ότι πρόκειται για άλμα της λογικής -τον παρακολουθούσε προσωπικά; Και γιατί ένας ευρωβουλευτής χαρακτηρίζεται τόσο πομπωδώς ως «πολιτικός αντίπαλος»;- όπως συνήθως, όταν αποκαλύπτονται υποκλοπές, η αριστερά ξεχνά τη θηριώδη επιτήρηση στις κομμουνιστικές χώρες, τη Stasi, την KGB κτλ· θυμάται μόνο τη «χούντα» που διήρκεσε εφτά χρόνια, όχι εβδομήντα. Το σημειώνω κι αυτό. Στα μάτια της αριστεράς η ΕΥΠ είναι «παρακράτος»: μιλάμε για αναχρονισμό μεγάλης ολκής και ταυτοχρόνως για μια διεκδίκηση -την πλήρη κατάργηση της επιτήρησης στον «καπιταλισμό»- κάτι που δεν θα ισχύει στο σοσιαλιστικό επέκεινα. Στον σοσιαλισμό θα παρακολουθούμε ακόμα και τους παρακολουθούντες.

Φτάνω στη δήλωση του κ. Μητσοτάκη ότι η άρση του απορρήτου έγινε νομίμως πλην όμως ήταν λανθασμένη. Αν έγινε «νομίμως», δεν ήταν λανθασμένη· αποφασίστηκε και εκτελέστηκε ευλόγως -παρότι οι λόγοι μάλλον διαψεύστηκαν. Σύμφωνα με (συγκεχυμένες) πληροφορίες, η «επισύνδεση» δεν ήταν αποτέλεσμα υποψιών υπαλλήλων της ΕΥΠ στους οποίους κόλλησε η ιδέα ότι ο κ. Ανδρουλάκης είναι πράκτορας της Κίνας, αλλά προηγήθηκε αίτημα των ΗΠΑ -η παρανοϊκή διαταραχή των οποίων είναι δεδομένη. Εξίσου δεδομένο είναι το ότι ζηλωτές και γκαφατζήδες μπορούν να τινάξουν στον αέρα την ομαλότητα όπως ακριβώς και οι «εχθροί» που κυνηγάνε. Στο εκρηκτικό μείγμα προστίθενται όσοι εκμεταλλεύονται τα πάντα για κομματικούς σκοπούς: μεταξύ αυτών φοβάμαι ότι είναι ο ίδιος ο κ. Ανδρουλάκης ο οποίος φάνηκε να γλεντάει υπερβολικά την όλη υπόθεση.