Πολύ σκληρός για να πεθάνει

^«Ο Γιώργος Μάγγας ζει, τσακίστε τους ναζί!». Μπερδευτήκατε; Τι δουλειά έχει ο δημοφιλής κλαριντζής να γίνεται σύνθημα και να κυριαρχεί για μερικές ημέρες στα κοινωνικά δίκτυα; Μην τρομάζετε. Ο ίδιος τουλάχιστον έμεινε ψύχραιμος εκείνη την ημέρα που το κινητό του άρχισε να κουδουνίζει ανά δευτερόλεπτο και το σταθερό του τηλέφωνο στη Λιβαδειά, εκεί όπου μένει μόνιμα, να χτυπάει επίσης.

Λίγο νωρίτερα, τα sites είχαν αρχίσει να αναπαράγουν το τραγικό νέο: Τον… θάνατό του. Οι επαγγελματίες του πένθους στα κοινωνικά δίκτυα γράφανε ήδη για την προσφορά του στο δημοτικό τραγούδι, τις εκκεντρικές του εμφανίσεις, τα πανηγύρια όπου τον είδαν. Μια ψευδής είδηση που αναπαράχθηκε από τον πρόεδρο του ΣΕΗ και ηθοποιό Σπύρο Μπιμπίλα ήταν αρκετή. Κι εκείνος – ο συμπαθής και δραστήριος Σπύρος – με τη σειρά του την πάτησε από δημοσιογράφο λαϊκών περιοδικών του πάλαι. Ο πρώτος τουλάχιστον ανασκεύασε και ζήτησε και συγγνώμη.

Το πρόβλημα όμως δεν ήταν δικό τους. Παρά το γεγονός πως ήθελε μερικά λεπτά για να κυριαρχήσει η είδηση και άντε να την κατεβάσεις από το time line.

Το πρόβλημα ήταν μέρους των ΜΜΕ που δεν διασταύρωσαν την είδηση με τον παλιό καλό κλασικό τρόπο των εφημερίδων. Παίρνεις τηλέφωνο τον… θανόντα ή το περιβάλλον του. Και επιμένεις μέχρι τέλους να δεις τι έγινε. Και κάπως έτσι έφτασε ο Μάγγας σπίτι του, να ακούει ή να διαβάζει για τον θάνατό του. Εντάξει, χιούμορ έχει, αλλά δεν απάντησε όπως κάποτε ο Μαρκ Τουέιν όταν έγραψαν ότι πέθανε: «Μετά λύπης μου σας πληροφορώ ότι οι φήμες περί του θανάτου μου είναι κάπως υπερβολικές». Και μόλις το βράδυ της ίδιας μέρας ένα άλλο μέρος του Τύπου επιβεβαίωσε πως ο Μάγγας ζει και βασιλεύει, αφήνοντας πια τα κοινωνικά δίκτυα να μαλώνουν εκ νέου για το ποιος ευθυνόταν για την «είδηση», για την κρεατομηχανή των sites που θέλει επισκεψιμότητα και ταχύτητα, για την ανεπάρκεια των δημοσιογράφων που δεν σηκώνουν πια ένα τηλέφωνο στην πηγή, για τον ρόλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Και μέσα σε όλες τις ιστορίες ξεπρόβαλλαν φωτογραφίες του Μάγγα με άμφια ραμμένα από τη λατρεμένη του γυναίκα Τζούλη Τζινιέρη, σκηνές από πανηγύρια όπου ο ίδιος μεγαλουργεί, από καμπαναριά όπου έχει ανέβει για να παίξει προς τιμήν της μνήμης φίλου του. Γιατί ο Μάγγας είναι μια ξεχωριστή περίπτωση εδώ και δεκαετίες. Και γιατί όλοι έχουν μια ιστορία για κείνον. Και από κείνον. Προσέξτε: η είδηση του «θανάτου του» διακινήθηκε την ίδια ώρα που τα πανηγύρια κορυφώνονταν σε όλη την Ελλάδα. Πανηγύρια όπου και εκείνος πρωταγωνίστησε για χρόνια πριν ακολουθήσει τον δικό του αιρετικό δρόμο.

Γιατί ο Μάγγας είναι μπαρουτοκαπνισμένος σε πατάρια πανηγυριών για χρόνια και σε εποχές που το πανηγύρι ήταν σειρά χορού, κώδικας, παραγγελιά και θηρία στα μικρόφωνα όπως ο Καρναβάς, ο Τσαούσης, η Φιλιώ Πυργάκη, η Τασία Βέρα, η Κολλητήρη. Αλλά ο Μάγκας τράβηξε και τη δική του γραμμή. Εφτασε να παίζει στην Ιμπιζα σε ντεκ δίπλα σε διάσημους DJs. Mε τους Tuxedomoon στο Λαύριο. Με τους Goin’ Through. Mε τον Ιωάννη Μελισσανίδη στους Δελφούς. Σε δεκάδες έθνικ φεστιβάλ στο εξωτερικό. «Εχω παίξει με τον μεγαλύτερο DJ, τον ελβετό Luciano στην Ιμπιζα. Επαιξα σε χιλιάδες κόσμου. Να χειροκροτάνε να μη με αφήνουν να παίξω! Στο Παρίσι επίσης με δύο κλαρίνα από Βουλγαρία (Ιβο Παπάζοφ) και Τουρκία». Μέχρι Βραζιλία πήγε με την εικαστικό Μαρία Παπαδημητρίου. «Ηρθε και μου έκανε ένα βίντεο να παίζω στις Πηγές της Κρύας και το πρόβαλε για το βιβλίο της “Το Τάμα” σε video wall στη Βραζιλία», είχε πει στον γράφοντα για τούτη την εφημερίδα ένα μεσημέρι σε πλατεία της Λιβαδειάς που η συνέντευξη διακόπηκε πάνω από δέκα φορές λόγω των επευφημιών του κόσμου που περνούσε.

Ανοιχτός, καλόκαρδος ο Μάγγας και μεγάλος δεξιοτέχνης του κλαρίνου, γεννήθηκε στην κοντινή Θήβα, ο πατέρας του έπαιζε και κείνος μουσική και ο μικρός Γιώργος γρήγορα κατάλαβε πως δεν θα ήθελε να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του. Ο δρόμος; Η Αθήνα του ’70. Μια Αθήνα τότε με κέντρο την Ομόνοια και μια Ομόνοια με κλαριντζίδικα, καφενεία μουσικών, μικρομάγαζα, νταλαβεριτζίδικα, κέντρο του τότε κόσμου, παρηγοριά του επαρχιώτη.

«Πήγα στο καφενείο των μουσικών στην οδό Μενάνδρου, ήμουν είκοσι ετών. Καθόμουν εκεί, ήταν ο τραγουδιστής ο Στάθης Κάβουρας, τότε είχε αρρωστήσει ο κλαριντζής του και έψαχνε να βρει κλαρίνο. Δεν με γνώρισε εμένα, ρώτησε το όνομά μου, ήξερε τον πατέρα μου. Το βράδυ πήγα στο μαγαζί του, δεν με άφηνε να φύγω». Βέβαια τομή για τον ίδιο είναι η συνάντησή του με τον αξέχαστο παραγωγό Γρηγόρη Φαληρέα – αδελφό του Τάσου, του θρυλικού Pop Eleven. Και ο δίσκος ο «Αναρχος Θεός». Μέχρι και το MTV τον έψαξε και τον φιλμογράφησε στο κέντρο Βοσκοπούλα. Αλλος θα την είχε ψωνίσει. Οχι ο Γιώργος. Παραμένει ένας λαϊκός, ωραίος άνθρωπος, οικογενειάρχης. Με τα κοστούμια του διά χειρός Τζούλης. Και μακριά από την κλωτσοπατινάδα των κοινωνικών δικτύων. Οποιος περάσει από τη Λιβαδειά, το ξέρει.