Η γλώσσα

Η έξοδος του Αυγούστου συμπίπτει με την πέμπτη μέρα του ανένδοτου αγώνα που κήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας από το βήμα της Βουλής. Ανένδοτος για την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών, την ανάταξη της χώρας κ.λπ. Λογικά τις επόμενες ημέρες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα μας πει ότι το πακέτο της ΔΕΘ είναι άδειο, ο ίδιος θα έφτιαχνε ένα «εμπροσθοβαρές» πρόγραμμα στήριξης των λαϊκών νοικοκυριών, τον χειμώνα θα πέσει πείνα και γύρω από το μαγκάλι θα νοσταλγήσουμε την κυβέρνηση της Πρώτης Φοράς. Και πολύ καλά θα κάνει. Δουλειά του είναι, σχεδόν θεσμικό προαπαιτούμενο. Το πρόβλημα αφορά τον τρόπο. Και το ύφος. Ο Τσίπρας θυμίζει μάγειρα που ξέρει να κάνει μόνο ομελέτα. Μπορεί να φτιάχνει όλων των ειδών τις ομελέτες, με τυριά, μανιτάρια και μπέικον, αρκεί να σπάσει και να χτυπήσει τα αβγά.

Το ερώτημα, που προσωπικά με απασχολεί εδώ και χρόνια, είναι για ποιο λόγο δεν δοκιμάζει να αλλάξει το πιάτο, να ακολουθήσει τις επιταγές της εποχής και τις διαθέσεις του πελάτη. Ναι, συμφωνούμε, πριν από δέκα χρόνια ο πελάτης ήθελε να καβαλήσει το κύμα της οργής. Σήμερα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του επιμένουν; Η προφανής απάντηση λέει ότι ακολουθούν τη διαδρομή που ξέρουν καλύτερα. Η άνοδος στα κεραμίδια και οι πέτρες στα τζάμια τους έστειλαν στην εξουσία, συνεπώς η πολιτική τους πυξίδα δείχνει σταθερά προς αυτήν την κατεύθυνση.

Η άλλη εξήγηση δείχνει ότι όλο αυτό είναι επιτηδευμένο προκειμένου να ασφαλίσει στο κομματικό μαντρί το συμπαγές κοινό που έχει δυσανεξία στη Δεξιά και ειδικά στον Μητσοτάκη, βάζοντας στην άκρη ένα σίγουρο εκλογικό απόθεμα. Αν ο Τσίπρας αποφάσιζε να μιλήσει προγραμματικά, απευθυνόμενος στο κεντρώο ακροατήριο, τότε θα έδειχνε καρικατούρα. Και του εαυτού του και του Μητσοτάκη. Στην πραγματικότητα ο Μητσοτάκης του έχει αφαιρέσει τον λόγο προς αυτήν την κρίσιμη ομάδα των ψηφοφόρων. Αν ο Τσίπρας επιχειρήσει να μιλήσει σε αυτούς, τότε θα απευθύνεται σε γυρισμένες πλάτες. Επιλέγει τη γλώσσα των Πολάκηδων. Σε λίγο μπορεί να αρχίσει και να βρυχάται.