Το «Νήμα» που οδηγεί στον Vangelis

«Εχω να πάω σε ένα πάρτι που κάνει ο Βαγγέλης Παπαθανασίου. Θες να έρθεις;». Η Γεωργία Ηλιοπούλου δεν φανταζόταν ότι εκείνο το βράδυ πριν από τρεις δεκαετίες στο παλιό ξενοδοχείο «Αστήρ» στην πλατεία Συντάγματος θα της άλλαζε τη ζωή. «Δεν είχα καν αποφασίσει ότι θα ασχοληθώ με τον πολιτισμό. Μου συστήνουν, λοιπόν, τον πολύ όμορφο και γλυκό άνθρωπο με τον οποίο εκείνο το βράδυ λέμε ελάχιστες κουβέντες. Πέρασαν αρκετά χρόνια. Τον συνάντησα ξανά το 2002, τότε βρισκόταν πολύ συχνά στις εκδηλώσεις που έκανα στο Μέγαρο και το όνομά του εκείνη την περίοδο στροβιλιζόταν γύρω από τη NASA και τη “Μυθωδία” που είχε συνθέσει. Τον ενδιέφερε να ακούει κυρίως νέες γυναικείες φωνές. Αγαπημένες του ήταν η Λουθ Καζάλ και η Αντζελα Γεωργίου – με την οποία έκανε ουσιαστικά τον τελευταίο του δίσκο».

Ο ισχυρός δεσμός φιλίας τους όμως αναπτύχθηκε το 2009, όταν η Γεωργία Ηλιοπούλου φέρνει τον Τζέρεμι Αϊρονς στην Αθήνα, ο οποίος υποδύθηκε τον Σκρουτζ στην παράσταση «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Καρόλου Ντίκενς στο Μέγαρο Μουσικής. Ο διεθνής ηθοποιός ήταν στενός φίλος του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Ενα βράδυ καλεί στη σουίτα της «Μεγάλης Βρεταννίας» τους φίλους του, προσφέροντάς τους ιαπωνικό finger food. «Κάθομαι δίπλα στον Βαγγέλη και κάποια στιγμή μού λέει: “Καλοί και οι Γιαπωνέζοι, αλλά να μην έχουμε τώρα ένα χάμπουργκερ; Λες να παρεξηγηθεί αν στείλω τον οδηγό να μας φέρει;”». Από αυτό το σημείο ξεκίνησε μια πολύ όμορφη σχέση με ατελείωτα βράδια, με συζητήσεις και φαγητό στο σπίτι του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη, στη Βουλιαγμένη. «Ηταν ένας καλός φίλος, με χιούμορ, ευαισθησία, φιλοσοφημένος, που ήξερε να ακούει αλλά που δύσκολα μπορούσες ν’ αλλάξεις τη γνώμη του. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι μπορούσαμε να συνεργαστούμε. Ο Βαγγέλης έκανε ελάχιστες και θηριώδεις συναυλίες που δεν μπορούσαν ν’ αντιμετωπιστούν από έναν παραγωγό σαν κι εμένα. Για παράδειγμα, η τελευταία του δουλειά ήταν στο Κατάρ και φαντάζομαι ότι τα ποσά ήταν αμύθητα».

Ο χορός. Η Γεωργία Ηλιοπούλου όμως ήθελε πάντα να κάνει μια παραγωγή που να εμπεριέχει την Ελλάδα – ιδανικά μέσα από την τέχνη του θεάτρου. Αντιλήφθηκε όμως ότι η γλώσσα είναι ανασταλτικός παράγοντας. Ο χορός τής έδωσε τη λύση για να υλοποιήσει το όραμά της και οι προηγούμενες συνεργασίες της με τον Ράσελ Μάλιφαντ της επέδειξαν τον άνθρωπο που θα μπορούσε να το υλοποιήσει. «Γνώριζα ότι δεν στέκεται στην επιφάνεια, βρίσκει τις ρίζες του θέματος με το οποίο έχει να ασχοληθεί. Ενας ξένος που έχει μια διεθνή γλώσσα θα μπορούσε να δει την παράδοσή μας με φρέσκια ματιά. Επρεπε να βρεθεί και ο συνθέτης που θα έγραφε τη μουσική. Το μυαλό μου δεν πήγε αμέσως στον Βαγγέλη. Μέχρι που θυμήθηκα την τελετή έναρξης του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου όπου έπαιξε στο κατάμεστο Παναθηναϊκό Στάδιο και είδα μπροστά μου ξανά τον ποντιακό χορό και την είσοδο των χορευτών. Τον καλώ αμέσως και του λέω: “Σκέφτομαι να κάνω μια παράσταση με ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς στο σήμερα. Είδα το μουσικό κομμάτι που είχες φτιάξει για το Καλλιμάρμαρο. Σου λέει κάτι να κάνεις τη μουσική για αυτή την παράσταση;”. Από την άλλη μεριά του τηλεφώνου είχε πέσει σιωπή. Και κάποια στιγμή μού απαντά: “Τριάντα χρόνια έχω στο μυαλό μου να κάνω κάτι ανάλογο. Φυσικά και θέλω”.  Αλλωστε, όπως έχει πει και ο ίδιος, “Πάντα έδινα και δίνω την πρώτη θέση στη μνήμη. Οποιος κατορθώνει να εμβαθύνει, όσο το δυνατόν περισσότερο, στον χώρο που ονομάζουμε μνήμη, τόσο δύναται να εκτοξευθεί στο μέλλον με εντυπωσιακή συνέπεια και αποτελεσματικότητα».

Η επόμενη συνάντηση έγινε λίγες ημέρες αργότερα στο διαμέρισμά του στο Παρίσι, όπου αναζητήθηκε το καινούργιο και ο χορογράφος που θα αναλάμβανε. «Ο Βαγγέλης διαφωνούσε να είναι ο Μάλιφαντ, επειδή ήθελε Ελληνα. Οι αντιστάσεις του κάμφθηκαν όταν τον γνώρισε. Ηταν επίσης ένας συνθέτης που μετέφραζε την εικόνα. Θυμάμαι ότι έλεγε στον φωτιστή Μάικλ Χολς: “Θέλω να μου κάνει το φως ελληνικό”. Από το κάστινγκ του Βαγγέλη πέρασε και η Μαίρη Κατράντζου, την οποία συμπάθησε πολύ. Τα κοστούμια δε της παράστασης τα σχεδίασε όχι μια, όχι δύο, αλλά πέντε φορές, μέχρι να γίνουν έτσι όπως τα είχε στο μυαλό του εκείνος».

INFO

The Thread – Το Νήμα, 31 Αυγούστου, Ηρώδειο, στις 21.00, Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου και Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης