Με ένα όνειρο καθόλου τρελό

Πριν αρχίσει το Ευρωμπάσκετ η εθνική μας ομάδα θα πρέπει να κάνει εξορκισμό ή αγιασμό: πριν μπει στις μάχες πρέπει να διαγράψει κατά κάποιον τρόπο τα πρόσφατα προηγούμενα. Από το 2009, όταν και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην Πολωνία, η κάποτε «επίσημη αγαπημένη» και «δύο φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης» ζει μια συνεχή επανάληψη αποτυχιών σαν να είναι εγκλωβισμένη σε έναν εφιάλτη. Το 2011 στη Λιθουανία, το 2013 στη Σλοβενία, το 2015 στη Γαλλία και το 2017 στην Τουρκία δεν πλησίασε την τετράδα. Εκτοτε Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα δεν ξαναείχαμε εξαιτίας της πανδημίας. Ας ελπίσουμε ότι η πενταετής παρένθεση θα έχει βοηθήσει την ομάδα μας να αλλάξει σελίδα. Που έχει ως όνειρο ένα μετάλλιο. Και το όνειρό της δεν είναι καθόλου τρελό.

Εχασε

Γιατί η ομάδα που μας είχε συνηθίσει σε συμμετοχές τουλάχιστον σε ημιτελικούς έπαψε να συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων στα Eurobasket είναι σχετικά απλό: η Εθνική μας έχασε τη σταθερότητά της. Είναι ενδεικτικά όσα έκανε στο τελευταίο Πανευρωπαϊκό. Στην πρώτη φάση οι εμφανίσεις της είναι αληθινά άθλιες: πέρασε τέταρτη τον όμιλο χάνοντας με κατεβασμένα χέρια ακόμα και από τη Φινλανδία! Εκεί που όλοι την είχαμε ξεγράψει έκανε ένα σπουδαίο ματς με τους σπουδαίους Λιθουανούς στη φάση των νοκάουτ, κέρδισε με 77-64 και βρήκε μπροστά της τη Ρωσία στα προημιτελικά. Πιστέψαμε όλοι ότι με έναν μαγικό κι ανεξήγητο τρόπο συνήρθε. Το πρώτο ημίχρονο κόντρα στους Ρώσους ήταν σπουδαίο: στο 24ο λεπτό του ματς η Εθνική μας ήταν μπροστά με 11 πόντους. Αλλά τελικά η ομάδα μας λύγισε στην τελική ευθεία του παιχνιδιού. Ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός Κώστας Μίσσας άφησε πέντε παίκτες στο παρκέ για περισσότερα από 33 λεπτά. Στο τέλος ο Μπουρούσης, ο Καλάθης, ο Σλούκας, ο Παπανικολάου και ο Πρίντεζης έμειναν από «ανάσες». Οι Ρώσοι που κέρδισαν με 74-69 ήταν απλά πιο ψύχραιμοι, είχαν σε σπουδαία βραδιά τον Σβεντ κι έπαιξαν σίγουρα με πιο πολλούς παίκτες.

Γιάννης

«Σωστά», θα πει κάποιος, «αλλά τότε δεν υπήρχε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο». Ο Γιάννης (και τα αδέλφια του, δηλαδή ο Θανάσης και ο Κώστας) είναι η ουσιαστική ενίσχυση αυτής της ομάδας σε σχέση με την προηγούμενη διοργάνωση. Οταν ο Γιάννης είναι στο παρκέ η ομάδα μας έχει άλλη ποιότητα και άλλη δυναμική: το είδαμε στο ματς με την Ισπανία – το πρώτο από τα φιλικά που η Εθνική μας έδωσε στην προετοιμασία της. Αλλά ο Γιάννης έχει κάποια προβληματάκια με τη μέση του, οι Μπακς του απαγορεύουν τα ρίσκα και το πόσα ματς θα παίξει είναι μυστήριο. Και υπάρχει και κάτι ακόμα: παρά τη μεγάλη του θέληση να βοηθήσει την Εθνική μέχρι τώρα, ο πρωταθλητής και δύο φορές ΜVP στο NBA, έχει να θυμάται μόνο καταστροφές όταν και εφόσον αγωνίστηκε σε μεγάλη διοργάνωση με τα εθνικά χρώματα. Η τελευταία του παρουσία, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2019 στην Κίνα, είχε ολοκληρωθεί με τον πλέον δραματικό τρόπο. Η Εθνική μας, πληρώνοντας μια ανόητη ήττα από τη Βραζιλία στον πόντο, έπρεπε να κερδίσει με 12 πόντους την Τσεχία για να συνεχίσει στους 8 διεκδικώντας ένα μετάλλιο. Κέρδισε με 7 πόντους τελικά κι ένας από τους λόγους που δεν τα κατάφερε ήταν και η αποβολή του Γιάννη τον οποίο κάποιοι απίθανοι διαιτητές υποχρέωσαν να φύγει από το γήπεδο δίνοντάς του ένα επιθετικό φάουλ που το να το πεις αυστηρό είναι άδικο: ανύπαρκτο ήταν. Σε αυτό το τουρνουά, στο τελευταίο όπου είδαμε τον Γιάννη, η εικόνα των παιχνιδιών ήταν όμοια: τέσσερις παίκτες των αντιπάλων έχτιζαν ένα ανθρώπινο τείχος μπροστά στο καλάθι τους κάθε φορά που αυτός έπαιρνε την μπάλα. Το «ο Γιάννης εναντίον τεσσάρων», είχε πει τότε ο Ρικ Πιτίνο, θα μπορούσε να είναι κι ο τίτλος εκείνου του τουρνουά. Και δεν θα είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα τώρα: η ελπίδα μας είναι ο Γιάννης να είναι καλά ώστε να αγωνιστεί και να δείξει στο παρκέ την ωριμότητά του αξιοποιώντας τους συμπαίκτες του κάθε φορά που όλη η πεντάδα των αντιπάλων θα τον κυνηγάει!

Ιτούδης

Οι μικροτραυματισμοί του Γιάννη επέτρεψαν στον νέο ομοσπονδιακό προπονητή Δημήτρη Ιτούδη να δοκιμάσει στην προετοιμασία σχήματα και πεντάδες χωρίς αυτόν – κι όλα αυτά τα πειράματα θα του είναι σίγουρα χρήσιμα στη διάρκεια του τουρνουά. Ο κοσμοπολίτης, εύστροφος και άριστος ψυχολόγος Ιτούδης θέλει να παρουσιάσει μια εθνική ομάδα δημιουργική και παραγωγική κι όχι μανιακά προσηλωμένη στην άμυνα, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Μετά τον Αντετοκούνμπο η παρουσία του Ιτούδη είναι αυτή που υπόσχεται αλλαγές – και μάλιστα μεγάλες. Επειτα από αρκετές διοργανώσεις η Εθνική μας θα έχει στον πάγκο της έναν πολύ έμπειρο προπονητή με ένα μεγάλο επιτελείο συνεργατών κι όχι εργάτες της ομοσπονδίας όπως ο Θανάσης Σκουρτόπουλος και ο Κώστας Μίσσας. Στο Παγκόσμιο της Κίνας το 2018, όταν είχαν δει τον καλό Σκουρτόπουλο να δίνει οδηγίες στον ΜVP του ΝΒΑ Γιάννη Αντετοκούνμπο οι Αμερικανοί είχαν γράψει ότι είναι σαν να οδηγεί μια Ferrari ένας οδηγός που μόλις πήρε δίπλωμα. Ηταν άδικο για τον Σκουρτόπουλο, αλλά κανείς δεν μπορεί να το πει για τον Ιτούδη.

Καλύτερα

Ο Ιτούδης σίγουρα ανησυχεί για τους μικροτραυματισμούς του Γιάννη, αλλά σίγουρα χάρηκε διαπιστώνοντας την πρόοδο του μικρού Αντετοκούνμπο – του Κώστα. Σίγουρα θα ήθελε να έχει κανονικά στην προετοιμασία τον Παπαγιάννη που κάνει προσπάθεια για να ξεπεράσει τον τραυματισμό του. Σίγουρα χάρηκε όταν είδε τον Σλούκα να επιστρέφει φουριόζος στα ματς. Σίγουρα θα ήθελε να έχει και τον τιμωρημένο Μήτογλου. Σίγουρα πιστεύει πως για να πάει η ομάδα μακριά πρέπει να της δώσει πολλά ο Ντόρσεϊ: άλλον περιφερειακό σουτέρ σαν αυτόν δεν έχουμε. Σίγουρα ο κόουτς περιμένει να δει παίκτες όπως ο Αγραβάνης, ο Παπαπέτρου, ο Λαρεντζάκης, ο Θανάσης Αντετοκούνμπο να κάνουν ένα βήμα μπροστά: με πέντε-έξι πρωταγωνιστές δεν βγαίνει η διοργάνωση. Και σίγουρα ο Ιτούδης ξέρει πως όλα θα κριθούν στον προημιτελικό: ένα καπρίτσιο της κλήρωσης δημιούργησε στην Εθνική μας ένα κομμάτι δύσκολο δρόμο αφού στον προημιτελικό, είτε κερδίσει τον όμιλο είτε προκριθεί ως δεύτερη, θα αντιμετωπίσει ή την πανίσχυρη Γαλλία (ομάδα που βρίσκεται μεταξύ των φαβορί για το χρυσό) ή την εκρηκτική Σλοβενία του Ντόντσιτς (που είναι κακός μπελάς για όλους). Παραδόξως θα ήταν μάλλον καλύτερα για την Εθνική μας να περνούσε τρίτη από τον όμιλο, πίσω δηλαδή από τους γηπεδούχους Ιταλούς και τους πάντα σκληρούς Κροάτες. Αλλά όταν έχεις τον Γιάννη αυτά ως σκέψεις απαγορεύονται…