Η Κωνσταντίνα στην Επίδαυρο

Η υπόσχεση είχε δοθεί από τον περασμένο Μάρτιο και ήταν πολύ σαφής: όπου και να μας έβρισκε το πρώτο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου, εμείς θα παίρναμε τον δρόμο της Επιδαύρου για να βρεθούμε για λίγες ώρες στα διαζώματα του αρχαίου θεάτρου. Η Κωνσταντίνα, η 10χρονη ανιψιά μας, είχε μόλις κάνει μάθημα για την «Αντιγόνη» στο σχολείο και η επιθυμία της να τη δει στο θέατρο δεν άφηνε πολλά περιθώρια αγνόησής της. Το ανέβασμα της σπουδαίας τραγωδίας του Σοφοκλή στο αργολικό θέατρο από τον Τσέζαρις Γκραουζίνις, που ανακοινώθηκε λίγες ημέρες αργότερα, ήρθε σχεδόν καρμικά για μας, οπότε το ταξίδι στο αργολικό θέατρο έγινε μονόδρομος.

Οι όποιοι ενδοιασμοί μου για τον εμπορικό προσανατολισμό της παράστασης, στοιχείο που με απωθεί πολύ στις επιδαυρικές παραγωγές, εξανεμίστηκαν όταν εκείνο το βράδυ του Σαββάτου πέρασα τη μαρμάρινη πύλη της παρόδου με την Κωνσταντίνα δίπλα μου. Στα μάτια της μπορούσα να δω τον θαυμασμό για εκείνο τον θεατρικό μικρόκοσμο που ανοιγόταν μπροστά της για πρώτη φορά κι αυτό με συγκίνησε βαθιά. Αυτή η μύησή της στην ιεροτελεστία μιας παράστασης στην Επίδαυρο ήταν το κέρδος της εκείνες τις στιγμές. Οπως και για πολλούς άλλους, υποθέτω, θεατές, από τις 18.000 συνολικά, που βρέθηκαν εκείνο το Σαββατοκύριακο για πρώτη φορά στις κερκίδες της Επιδαύρου. Ακόμα κι αν η μοναδική τους πρόθεση ήταν να απολαύσουν διά ζώσης όλους αυτούς τους τηλεαστέρες που για χάρη της εμπορικότητας απώλεσαν την αυτόνομη καλλιτεχνική τους υπόσταση και ντύθηκαν με τον ρόλο τους από τις δραματικές σειρές, κουβαλώντας τον ως την ορχήστρα του θεάτρου. Αν η κάθαρση, η στόχευση της τραγωδίας από την αρχαιότητα έως σήμερα, ήταν ο σκοπός τους, τότε αυτομάτως τα εμπορικά μέσα της σχεδόν αγιάστηκαν.

Λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, όπως στη δική μας περίπτωση με την Κωνσταντίνα. Και πώς θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, άλλωστε, όταν σε κάθε δραματική αιχμή της παράστασης ένιωθα τη μικρή σχεδόν να κρατάει την ανάσα της κι εκείνο τον σπόρο του θεάτρου που φυτεύτηκε, άθελά της, στις σχολικές αίθουσες να φυτρώνει σιγά σιγά στις δύο ώρες της παράστασης. Τους καρπούς του τους θερίσαμε με το χειροκρότημα στο τέλος και την όλο λαχτάρα απορία «θα το ξαναδούμε;». Υπομονή μέχρι την επόμενη φορά, Κωνσταντίνα μου!