Δύο σχόλια για {LF}τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Η υπόθεση των υποκλοπών άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Το αφήγημα της φιλελεύθερης διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη δέχτηκε ένα πρωτοφανές πλήγμα. Ολη η μετριοπαθής «κεντρώα» ατζέντα του Πρωθυπουργού, η οποία είχε αντιπαλότητα με την ακροδεξιά ρητορική, πήγε περίπατο μέσα στον μήνα που συνήθως δεν δίνει ειδήσεις. Οι παρακολουθήσεις τηλεφώνων είναι εγγεγραμμένες ιστορικά σε κωδικούς αυταρχικών καθεστώτων και στην Ελλάδα παραπέμπουν ευθέως σε εποχές δεξιάς μισαλλοδοξίας και ακραίας πολιτικής δίωξης των αντιφρονούντων.

Ο υπεύθυνος του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού και ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών ήταν αποκλειστικά προσωπικές επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη, αφού μάλιστα ο ίδιος στο πλαίσιο του περίφημου επιτελικού κράτους ήταν η ανώτατη Αρχή στην ΕΥΠ. Ενα πρώτο σχόλιο λοιπόν είναι ότι το πιθανότερο γνώριζε για τις παρακολουθήσεις. Αν δεν γνώριζε, τότε αντικειμενικά η θέση του ως Πρωθυπουργού δέχεται πλήρη αμφισβήτηση για το κύρος και τη σοβαρότητά του, αφού τόσο στενά του πρόσωπα εμπλέκονται σε αυτήν τη σκοτεινή υπόθεση. Οι εξελίξεις θέτουν σε απόλυτη αμφιβολία το φιλελεύθερο πλαίσιο πολιτικής. Οσο και αν καταβάλλονται προσπάθειες να φανεί ο Κ. Μητσοτάκης σαν την Κοκκινοσκουφίτσα που πάει ανέμελα βόλτα στο δάσος, τα όποια επιχειρήματα περί άγνοιας για το «φακέλωμα» του προέδρου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Ν. Ανδρουλάκη και του δημοσιογράφου Θ. Κουκάκη δεν πείθουν. Οπως δεν πείθει πια και η επίκληση του μπαμπούλα του ΣΥΡΙΖΑ για όποιον ασκεί κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς. Δεν μπορεί δηλαδή να είναι η μανιέρα σε κάθε αντίδραση. Η προπαγάνδα μάλιστα που επιδιώκει να ταυτίσει τη στάση του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ ως παρακολούθημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι φτηνή. Στο κάτω κάτω, αν η συζήτηση πάει σε αυτό το επίπεδο, κάποιος θα μπορούσε να αντιτείνει ότι η ΝΔ σήμερα αποκτά την οσμή του Φαήλου Κρανιδιώτη και του Θάνου Τζήμερου με τις ακραίες συντηρητικές θέσεις. Αλλά η αντιπαράθεση με αυτό το ύφος δεν οδηγεί πουθενά. Κυρίως δεν δίνει καμία αξιόπιστη απάντηση για το κυβερνητικό μπέρδεμα στις υποκλοπές.

Ενα δεύτερο πολιτικό σχόλιο με αφορμή την γκρίζα ιστορία που εξελίσσεται αφορά ένα τμήμα των καινούργιων οπαδών της ΝΔ. Αυτών που έχουν ιστορική καταγωγή από την Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ. Μια περιδιάβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνει μια μερίδα από τους συγκεκριμένους νέους οπαδούς της δεξιάς παράταξης – με απίστευτη προσωπολατρία στον Κ. Μητσοτάκη – να εμφανίζονται σαν κάτι σκληροί Ταλιμπάν προς οποιαδήποτε αμφισβήτηση διατυπώνεται. Βλέπουν παντού εχθρούς. Υιοθετούν θεωρίες συνωμοσίας. Οσοι ασκούν κριτική ταυτίζονται με τον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζοντας την άθλια θεωρία περί «συνοδοιπόρων» που αναπτύχθηκε στο μετεμφυλιακό κράτος για όποιον από τον χώρο του Κέντρου διατύπωνε την παραμικρή κριτική στη Δεξιά, με στόχο να ταυτιστεί με το ΚΚΕ και τα διχαστικά στερεότυπα του Εμφυλίου Πολέμου. Οι νέοι οπαδοί της ΝΔ λησμονούν το ιδεολογικό τους παρελθόν και μπορούν να κάνουν τα στραβά μάτια, όπως φαίνεται, ακόμα και σε συνταγματικές παραβιάσεις στο όνομα του αντι-ΣΥΡΙΖΑ προτάγματος. Λες και ζούμε στο 1949. Πρόκειται για απόλυτη υπερβολή και για εμμονική συμπεριφορά.

Η υπόθεση των υποκλοπών απαιτεί όμως καθαρό μυαλό και στάση ευθύνης σε φαινόμενα που αλλοιώνουν τη δημοκρατία. Λογικά η αντιπολίτευση έχει κοινό βηματισμό. Η προστασία από το να νιώθεις το τηλέφωνό σου ως φορέα προσωπικής παρακολούθησης δεν είναι απλή ιστορία. Μας προειδοποιεί ότι οι αυταρχικές λύσεις παραμονεύουν. Και ότι η πολύτιμη αστική δημοκρατία δεν αντέχει να θυμίζει ούτε Στάζι με γαλάζια χρώματα ούτε καθεστώτα τύπου Ερντογάν και Ορμπαν. Η αντιπολίτευση καλά κάνει και συντονίζεται όπου προκύπτει ανάγκη. Αυτή είναι άλλωστε η δουλειά και η υποχρέωσή της στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής διαδικασίας.

Ο Θόδωρος Μαργαρίτης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ και της Γραμματείας της Ανανεωτικής Αριστεράς