Τσακωμοί

Βγήκαμε από την ενισχυμένη εποπτεία και μπράβο μας. Αλλά γιατί τσακωνόμαστε;

Κανείς δεν κουβαλάει μόνο ευθύνες, ούτε μόνο τρόπαια για ό,τι πέρασε η χώρα. Και κυρίως ουδείς αναμάρτητος.

Η ΝΔ φέρει το βάρος μιας καταστροφικής δημοσιονομικής εκτροπής.

Το ΠΑΣΟΚ ευθύνεται επειδή του έσκασε ανεπίγνωστα η χώρα στα χέρια και αποδέχτηκε μια κακογραμμένη συνταγή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ (και γενικότερα η Αριστερά) κουβαλάει το στίγμα μιας ατελείωτης αρλούμπας και ανευθυνότητας.

Αλλά αυτούς έχουμε κι αυτοί μας κυβερνούν επειδή αυτούς ψηφίζουμε. Δεν βγαίνουν στη λοταρία. Και με τέτοιες συμπράξεις αποτελεί ευτύχημα ότι έστω και μετά από δώδεκα χρόνια η χώρα κατάφερε να τα βγάλει πέρα.

Αντε λοιπόν να καταλάβω τους πανηγυρισμούς για την επιστροφή στην κανονικότητα. Η ανακύκλωση ξεπερασμένων καβγάδων όμως ποιον εξυπηρετεί;

Διότι από καβγάδες άλλο τίποτα. Προφανώς ο Παπανδρέου έκανε αντιπολίτευση στον Καραμανλή, ο Σαμαράς στον Παπανδρέου, ο Τσίπρας στον Σαμαρά και ο Μητσοτάκης στον Τσίπρα.

Δυστυχώς  Ή ευτυχώς ζούμε στην Ελλάδα κι έτσι δουλεύει το μαγαζί. Αλλά τι νόημα έχει να ξαναπιάνουμε από την αρχή ληγμένους καβγάδες για Μνημόνια, Ζάππεια και κωλοτούμπες;

Αντιλαμβάνομαι ασφαλώς ότι διάφοροι ψάχνουν κάποια μορφή δικαίωσης ή αναγνώρισης. Το ΠΑΣΟΚ που πιστεύει ότι του κόστισε ακριβά ο λογαριασμός ή ο ΣΥΡΙΖΑ που θεωρεί ότι κάτι καλό έκανε στην κυβέρνηση. Ανθρώπινο.

Αλλά δυστυχώς η Ιστορία δεν έχει γκισέ. Ο καθένας πληρώνει ό,τι χρεώθηκε.

Απλώς όλα αυτά έχουν πλέον μόνο φιλολογική κι ιστορική σημασία. Η χώρα έχει ανοίξει ένα καινούργιο κεφάλαιο και το ζητούμενο είναι μην ξαναγυρίσει πίσω. Τα υπόλοιπα είναι βερεσέ.

Βεβαίως όταν ακούω τον Τσακαλώτο να επαναφέρει πάλι τα παράξενα οικονομικά του με τα περίεργα ελληνικά του αναρωτιέμαι αν όλοι έχουμε καταλάβει τι συνέβη και πώς δεν θα ξανασυμβεί. Δεν είμαι βέβαιος.

Διότι η ίδια βαρετή κλωτσοπατινάδα εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας σε κάθε ευκαιρία. Ξέρετε γιατί; Οχι επειδή έχουμε να κάνουμε με σαρδανάπαλους.

Αλλά επειδή στη χώρα επικρατεί ένας βαθύς αμοραλισμός. Ο καθένας κρίνει το σύνολο μέσα από τον εαυτό του ή (ακόμη χειρότερα) μέσα από τη δική του θέση στο σύνολο.

Η υπόθεση του Εβρου είναι πρωτοφανής. Ενα μέρος της πολιτικής και του Τύπου αντιμάχεται το εθνικά προφανές όχι επειδή δεν είναι εθνικό ή προφανές, αλλά επειδή δεν βρίσκονται οι ίδιοι στα πράγματα να το εκπροσωπούν.

Μπορεί λοιπόν να βγήκαμε από τα Μνημόνια κι από την εποπτεία. Αλλά δυστυχώς κρατάμε πάντα τις ίδιες παθογένειες.

Με ό,τι αυτό σημαίνει για το μέλλον.