Μεθοδικότητα

Tην περασμένη εβδομάδα, η Washington Post δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ 9.500 λέξεων με τίτλο «Ο δρόμος προς τον πόλεμο». Είναι ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσουν όσοι έχουν χάσει την πίστη τους στην έγκυρη, τεκμηριωμένη, γοητευτική δημοσιογραφία. Οσοι ενδιαφέρονται να μάθουν πώς αναδιαρθρώνει τις μυστικές του υπηρεσίες ένα σοβαρό κράτος και τους ξαναδίνει κύρος και αποτελεσματικότητα ύστερα από μια σειρά βαρύτατων λαθών. Οσοι βασανίζονται από μύθους για τους κακούς Αμερικανούς, τους ευφυείς Ευρωπαίους και τους παρεξηγημένους Ρώσους. Οσοι, τέλος, θέλουν να συμπληρώσουν το προσωπικό τους παζλ για έναν εγκληματικό πόλεμο που συμπληρώνει αύριο έξι μήνες.

Το βασικό συμπέρασμα από την ανάγνωση του κειμένου είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν έναν εξαιρετικό πρόεδρο με ένα άξιο και άρτιο επιτελείο. Τα κανάλια μπορεί να προβάλλουν εξαντλητικά σκηνές όπου ο Τζο Μπάιντεν παραπατάει ή αγωνίζεται να βάλει το σακάκι του, στην πραγματικότητα όμως ο άνθρωπος αυτός, παρά τα λάθη του, είναι έμπειρος, μεθοδικός και με οξύ πολιτικό κριτήριο. Δεν είναι απλώς η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με τον Τραμπ. Είναι πολύ ικανότερος κι από τον Ομπάμα, τον οποίο όλοι αγαπήσαμε, αλλά στο ζήτημα της Συρίας τα έκανε θάλασσα και ο πλανήτης το πληρώνει ακόμα.

Στους μήνες που προηγήθηκαν της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ο Μπάιντεν δεν είχε να κάνει μόνο με τον Πούτιν, τον οποίο προσπάθησε με συγκεκριμένες προτάσεις να πείσει να μην εφαρμόσει τα σχέδιά του. Ακόμη μεγαλύτερος πονοκέφαλος ήταν οι Ευρωπαίοι, που δεν έδιναν καμιά βάση στα ευρήματα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών επειδή τις θεωρούσαν αναξιόπιστες μετά την εισβολή στο Ιράκ και το φιάσκο της πρόωρης αποχώρησης από το Αφγανιστάν. Μόνο η Βρετανία και οι Βαλτικές ήταν συντονισμένες με τους Αμερικανούς.

Ο γάλλος πρόεδρος ειδικά, τυφλωμένος από την αλαζονεία του, πίστευε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι θα μπορούσε να πάρει με το μέρος του τον Πούτιν χάρις στην προσωπική του γοητεία. Η τελευταία τηλεφωνική τους επαφή, με τον Μακρόν να σκάει στα γέλια όταν ο Πούτιν του είπε ότι δεν είχε καιρό για κουβέντες επειδή έπαιζε χόκεϊ και τον προσωπικό του σύμβουλο Εμανουέλ Μπον να το ρίχνει στον χορό επειδή κατάφεραν να μεταπείσουν τον Πούτιν, ήταν κωμικοτραγική. Τέσσερις μέρες μετά, τα ρωσικά τανκς εισέβαλαν στην Ουκρανία.

Τι μένει; Η αντίδραση του Ζελένσκι όταν ακούει από τους Αμερικανούς τα πρώτα στοιχεία που δείχνουν εισβολή: «Χρειαζόμαστε όπλα, αλλά ξέχασα, δεν είμαστε στο ΝΑΤΟ». Η σκηνή όπου ένας χαμογελαστός αμερικανός αξιωματούχος λέει στους ουκρανούς καλεσμένους του «Σκάψτε χαρακώματα», εκείνοι χαμογελούν με τη σειρά τους κι αυτός τους λέει ότι μιλάει σοβαρά. Η τετ-α-τετ συνάντηση του Μπλίνκεν με τον Λαβρόφ, όπου ο πρώτος ρωτάει τον δεύτερο αν η εισβολή στην Ουκρανία θα γίνει λόγω της στάσης του ΝΑΤΟ ή των εμμονών του Πούτιν, κι εκείνος εγκαταλείπει την αίθουσα.