Μια απειλή για τον Πούτιν

Η εμφάνιση της οργάνωσης Εθνικός Ρεπουμπλικανικός Στρατός της Ρωσίας, που ανέλαβε την ευθύνη της βομβιστικής επίθεσης κατά του εθνικιστή φιλόσοφου Αλεξάντερ Ντούγκιν που τελικά σκότωσε την κόρη του. Η Ντάρια Ντούγκινα είχε αναπτύξει μεγάλη δραστηριότητα στα χνάρια του πατέρα της ενώ θεωρούνταν πηγή παραπληροφόρησης για την Ουκρανία και τη ρωσική εισβολή, γι’ αυτό άλλωστε και το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αμερική της είχαν επιβάλει προσωπικές κυρώσεις.

Η εμφάνιση και η απειλή δράσης της οργάνωσης που σκότωσε την Ντούγκινα μπορεί να αποβεί μια σταθερή απειλή για το ρωσικό καθεστώς του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν.

Στο μανιφέστο της πρωτοεμφανισθείσας οργάνωσης, που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα από τον πρώην βουλευτή της Κρατικής Δούμας (Κάτω Βουλή) της Ρωσίας που ζει στο Κίεβο, Ιλιά Ποναμαριόφ (και το μετέφρασε στα ελληνικά ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), τα άγνωστα μέλη της που χρησιμοποίησαν μια τυπική τρομοκρατική μέθοδο αυτοπροσδιορίζονται ως «παρτιζάνοι και μαχητές» που προέρχονται από την κοινωνία και τον στρατό και έχουν στόχο «τους υποκινητές του πολέμου, τους κλέφτες και τους καταπιεστές των λαών της Ρωσίας».

Η πράξη είναι καθαρά τρομοκρατική. Το ρωσικό κράτος επιδιώκει να την αποδώσει στην Ουκρανία, η οποία απορρίπτει την κατηγορία διότι, όπως δηλώνουν αξιωματούχοι τους, είναι ένα κράτος που δεν χρησιμοποιεί τέτοιες πρακτικές.

Υπό κανονικές συνθήκες, αν όντως ο Εθνικός Ρεπουμπλικανικός Στρατός είναι πραγματική οργάνωση και οι στόχοι της είναι αυτοί που διακηρύσσει, η πρακτική της θα απορριπτόταν ως τρομοκρατική. Εν προκειμένω, όμως, η Ρωσία έχει προκαλέσει έναν άδικο και πολύνεκρο πόλεμο, ενώ στο εσωτερικό έχει εγκαθιδρυθεί ένα αυταρχικό καθεστώς που διώκει τους πολιτικούς αντιπάλους του ενώ έχει βάλει φραγμούς στην ελευθερία της έκφρασης, με αποτέλεσμα η πληροφόρηση να είναι απολύτως ελεγχόμενη. Το καθεστώς αυτό προσιδιάζει με τυραννία – και είναι εμφανές ότι οι πολίτες δικαιούνται να αντιστέκονται στις τυραννίες και στους τυράννους με μέσα που δεν θα νομιμοποιούνταν να χρησιμοποιήσουν στις δημοκρατίες. Πρακτικές ανάλογες αυτών που μετήλθαν σημαντικές προσωπικότητες (π.χ. Αλέκος Παναγούλης, Σάκης Καράγιωργας κ.ά.) και στη διάρκεια της ελληνικής δικτατορίας.

Η οργάνωση αυτή, δηλαδή, διεκδικεί το δικαίωμα στις πρακτικές της τρομοκρατίας λόγω του πολέμου και του χαρακτήρα του πουτινικού καθεστώτος: «Θεωρούμε ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν φωνή, έχουν δικαίωμα στην εξέγερση κατά των τυράννων», λένε στο μανιφέστο τους. Ζητούν από τους πολίτες να υπονομεύσουν με κάθε τρόπο το καθεστώς και από τους στρατιώτες να αρνούνται να πολεμούν στην Ουκρανία αλλά και στη Γεωργία, στη Συρία και αλλού. Και διακηρύσσουν ότι στόχος τους είναι μια πολιτεία που την περιγράφουν δημοκρατική:

«Θα δώσουμε την ελευθερία σε όλους τους λαούς που κατοικούν στη Ρωσία και θα οικοδομήσουμε μία νέα κοινωνία, μία κοινωνία χωρίς ολιγάρχες, χωρίς διαφθορά, χωρίς την αυθαιρεσία των αξιωματούχων, χωρίς την ταπεινωτική φτώχεια. Μια κοινωνία, στην οποία ο καθένας θα απολαμβάνει τον κόπο του. Μια κοινωνία χωρίς πολέμους και βία. Μια κοινωνία στην οποία η εξουσία θα ανήκει στον λαό, όπου οι πολίτες θα εκλέγουν τους ηγέτες τους και θα οργανώσουν τη ζωή στις πόλεις και τα χωριά. Μια κοινωνία στην οποία οι ηγέτες δεν θα θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές χάριν του προσωπικού τους μεγαλείου, αλλά θα σκέφτονται για την παιδεία, την υγεία και την επιστημονική πρόοδο».