Η ασταμάτητη χρυσή ιστορία του Λευτέρη Πετρούνια

Το χρυσό μετάλλιο της Ελίνας Τζένγκο στον ακοντισμό γυναικών στο Πανευρωπαϊκό του Μονάχου μπορεί να είναι η αρχή μιας τεράστιας καριέρας: η Ελίνα είναι μόλις 19 χρονών. Το δεύτερο χρυσό της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη στο βάδην (αυτή τη φορά στα 20 χιλιόμετρα) σε κάνει να χαίρεσαι, αλλά και να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν ο ΣΕΓΑΣ – και όποιοι άλλοι – να είχαν μια τόσο σημαντική αθλήτρια και να την άφησαν να σταματήσει για επτά ολόκληρα χρόνια τον στίβο. Τα δύο χρυσά στα 37 της χρόνια είναι απόδειξη πως ακόμα και τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Τα κορίτσια του στίβου έκαναν καταπληκτικά πράγματα στο Μόναχο. Ομως η χθεσινή μέρα ανήκει στον Λευτέρη Πετρούνια, τον άρχοντα των κρίκων.

Πετρούνιας

Ο Πετρούνιας κέρδισε το έκτο του χρυσό στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Τα χρυσά του θα ήταν οκτώ στη σειρά, αν δεν έχανε ένα γιατί εξαιτίας της εγχείρησης δεν πήρε μέρος και ένα δεύτερο εξαιτίας του Covid: το 2020 οι αγώνες δεν έγιναν. Ο Πετρούνιας εμφανίστηκε στο Μόναχο με ένα νέο πρόγραμμα (οι ειδήμονες ισχυρίζονται ότι είναι το δυσκολότερο που έχουμε δει από αθλητή στους κρίκους), πήρε το χρυσό από τον προκριματικό (κανείς δεν πλησίασε τη βαθμολογία του) και το αφιέρωσε στις κόρες του. Η σταθερότητα είναι κάτι εξωπραγματικό. Ο στόχος του είναι να φτάσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι μόνο με νίκες. Είναι 31 χρονών. Αλλά βλέποντάς τον δεν μπορείς να αποκλείσεις τίποτα.

Παραγωγή

Ο Πετρούνιας, όπως και η Στεφανίδη, ο Τεντόγλου, η Κορακάκη, ο Ντούσκος, ο Γκολομέεβ μας προέκυψαν μέσα στην κρίση. Υπάρχει κάτι πολύ παράξενο σε αυτές τις ιστορίες: σχεδόν ανεξήγητο. Από το 2010 και μετά στα ομαδικά σπορ η παραγωγή αθλητών σπουδαίου επιπέδου σταμάτησε. Φυσικά η χώρα μας θα βγάζει πάντα και ποδοσφαιριστές και μπασκετμπολίστες και βολεϊμπολίστες κ.λπ.: τα σπορ αυτά έχουν παραδόσεις. Ωστόσο είναι δεδομένο ότι μετά το 2010 δεν είχαμε στα ομαδικά σπορ πρωταγωνιστές ανάλογους με αυτούς που καμαρώσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες και για αυτό άλλωστε έλειψαν από τις εθνικές ομάδες οι μεγάλες επιτυχίες – η υδατοσφαίριση είναι η κλασική εξαίρεση του κανόνα.

Ολοι

Εβλεπα την Εθνική Μπάσκετ στο Ακρόπολις π.χ. Οι Αντετοκούνμπο είναι δώρο Θεού, αλλά όλοι στις ΗΠΑ έγιναν οι αθλητές που είναι σήμερα. Ο Καλάθης ήταν στην εθνική ομάδα που κέρδισε το τελευταίο μετάλλιο σε Πανευρωπαϊκό του 2009. Ο Σλούκας κι ο Παπανικολάου δεν είναι παίκτες που εμφανίστηκαν μετά το 2011: στελέχωναν Εθνικές Νέων πιο νωρίς. Οι νεότεροι είναι οι κατά κανόνα λιγότερο προικισμένοι. Μιλάω για το μπάσκετ διότι στο ποδόσφαιρο η κατάσταση είναι σαφώς χειρότερη: βγαίνουν πολλά παιδιά (χάρη στις ακριβές ακαδημίες των ΠΑΕ, στην οργάνωση του πρωταθλήματος Νέων, αλλά και στις Β’ ομάδες…) όμως αν η Εθνική μας μετά το 2014 δεν έχει προκριθεί σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης είναι και γιατί έλειψαν τα ταλέντα. Πριν από μερικά χρόνια λέγαμε ότι η Ελλάδα παράγει σταφίδα, ελαιόλαδο και στόπερ.  Ούτε «δεκάρια», ούτε «σέντερ φορ». Ούτε καν φαντεζί εξτρέμ.

Εξήγηση

Γιατί στα ατομικά αγωνίσματα είδαμε την τελευταία δεκαετία τόσους μεγάλους αθλητές και στα ομαδικά όχι και τόσους; Η μόνη εξήγηση που δίνω είναι ότι οι αθλητές του στίβου, αλλά και πρωταθλητές όπως ο Πετρούνιας, ο Ντούσκος, η Κορακάκη, ή ο Τσιτσιπάς και η Σάκκαρη, είναι μοναδικές περιπτώσεις πρωταθλητών: δεν βγήκαν από κάποια διαδικασία, αλλά κάνουν καριέρες χάρη στην επιμονή τους και τη θέλησή τους και χάρη στην όποια, μικρή ή μεγάλη, υποστήριξη είχαν από τους γονείς τους – τουλάχιστον αρχικά. Το μοντέλο αυτό (πρόκειται για σχήμα λόγου διότι μόνο μοντέλο δεν είναι…) δεν μπορεί π.χ. να λειτουργήσει στα ομαδικά σπορ: κανείς πατέρας δεν μπορεί να φτιάξει μια ομάδα για να γίνει πρωταθλητής Ευρώπης ο γιος του…

Αθλητές

Κάποιος θα πει ότι η υποστήριξη των γονιών δεν είναι ίδια σε όλες τις περιπτώσεις αυτών των αθλητών. Σαφώς και δεν είναι. Αλλες θυσίες έκανε π.χ. ο Απόστολος Τσιτσιπάς για να πάει τον γιο του στις ακαδημίες του Μουράτογλου κι άλλες ο πατέρας της Αννας Κορακάκη που την προπονούσε σε ένα αυτοσχέδιο σκοπευτήριο. Αλλη ήταν η ψυχολογική υποστήριξη που πρόσφερε η οικογένεια Στεφανίδη στην Κατερίνα όταν αυτή αποφάσισε να πάει στην Αμερική για σπουδές, κι άλλη αυτή που προσφέρθηκε από την οικογένειά του στον Πετρούνια ή στον Τεντόγλου, που είναι οι υπερήρωες της διπλανής πόρτας. Ομως υπάρχουν και ομοιότητες: κανείς από τους γονείς αυτών των παιδιών δεν περίμενε πώς και πώς να υπογράψει το παιδί το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο και να πάρει του κόσμου τα χρήματα από τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟ, τον ΠΑΟΚ, την ΑΕΚ κ.λπ. – πράγμα που συμβαίνει συχνά στο μπάσκετ ή στο ποδόσφαιρο. Κι όταν μιλάμε για γονείς, τα μαθήματα ζωής που πήρε η Ντρισμπιώτη στο τσιπουράδικο της μαμάς ή η Τζένγκο, που έγινε αθλήτρια για να μη δουλεύει η μάνα της ως καθαρίστρια σε ξένα σπίτια, δεν είναι καθόλου μα καθόλου αμελητέα. Οπως αποδεικνύεται δημιουργούν πρωταθλήτριες…

Πρεμιέρα

Στο μεταξύ ξεκίνησε η Σούπερ Λίγκα, αλλά για την πρεμιέρα της θα γράψω αύριο. Απλά στα highlights της πρεμιέρας θα έβαζα κάποιες θεματικές εμφανίσεις διαιτητών. Στο Βόλος – Αστέρας Τρίπολης ο επόπτης Ριχάρδος Μπαουγκσμπάουμ ακύρωσε ελαφρά τη καρδία το πρώτο γκολ του Αστέρα που ήταν και το πρώτο του πρωταθλήματος. Στη Λαμία ο διαιτητής Κουτσάφτης δεν είδε το φάουλ-πέναλτι που κάνει ο παίκτης της ΑΕΚ Σιμάνσκι στον επιθετικό της Λαμίας… μπροστά τα μάτια του! Και τα δύο σοβαρότατα λάθη διορθώθηκαν από το VAR. Αλλά οι αποφάσεις των διαιτητών ήταν τόσο κακές που είναι πραγματικά να γελάει κανείς.

Πόλη

Μιλώντας για γέλια δεν μπορώ να καταλάβω ποιος στην ΕΟΚ είχε την καταπληκτικά αστεία ιδέα να καλέσει στο Τουρνουά Ακρόπολις την Τουρκία για φιλικό ματς με το δεδομένο πολιτικό κλίμα. Ο,τι συνέβη (από τις αποδοκιμασίες του τουρκικού εθνικού ύμνου μέχρι τις αποφάσεις των ελλήνων διαιτητών που νόμιζαν πως αν η Εθνική μας κερδίσει θα πάρουμε την Πόλη) είναι τραγικά πράγματα που θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν είχε υπάρξει λίγη προσοχή. Πάλι καλά που παρ’ όλα αυτά οι αθλητές των δύο ομάδων αποδείχθηκαν εξαιρετικά ψύχραιμοι και το κλίμα έντασης δεν είχε αποτέλεσμα επεισόδια και αποβολές λίγο πριν από το ξεκίνημα του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Που σίγουρα η Εθνική μας για να το διεκδικήσει δεν χρειάζεται διαιτητές στη δωδεκάδα της: το λέω γιατί αυτοί του Ακρόπολις νόμιζες πως κάνουν ό,τι μπορούν για να πείσουν τον Δημήτρη Ιτούδη να τους πάρει στην αποστολή…