Ο-Η-ΤΟ και ξερό ψωμί

Μετά τη θερινή ανάπαυλα είπα να επιστρέψω στην ΑΝΑΠΑΥΛΑ εδώ, στα «ΝΕΑ», με πιο νεωτερική διάθεση και κάπως να είμαι κι εγώ πιο κοντά στο τσουνάμι του politically correct με τον κίνδυνο να με πάρει και να με σηκώσει το κύμα, να με ρίξει στα βράχια να ησυχάσουμε. Θέλει ρηξικέλευθες κινήσεις για να γίνει εκ βάθρων η αλλαγή, πώς να το κάνουμε;

Και θ’ αρχίσω από τον εαυτό μου. Εγώ πια δεν πρέπει να γράφω ως «ο Σταμάτης». Αλλά ως «ο-η-το Σταμάτη». Ετσι για να ξέρουμε τι λέμε. Ο-η-το. Εδώ δεν θέλει ημίμετρα, όπως ο Ψινάκης που τα αρσενικά τα λέει θηλυκά, και τούμπαλιν. Λέει την κοπέλα που τον βοηθάει Μπάμπη και έναν κοτζάμ μαντράχαλο που τον γυμνάζει Μόνικα. Λάθος. Ευκολίες και απλοποιήσεις. Εδώ χρειάζεται ριζική αντιμετώπιση. Αίφνης, καλοκαίρι είναι, καύσωνας ο-η-το ήλιο τσουρουφλίζει, ψήνεις αβγό στην πέτρα, θες ένα ποτήρι νερό. Δεν λες «Φέρε, μωρή Μπάμπη, κάτι να πιω». Αλλά το τερματίζεις. Λες «Φέρε μου, μωρέ-μωρή-μωρό Μπάμπη, κάτι δροσερό γιατί μ’ έπιασε μια ξεροκαΐλα». Απλό.

Ή θέλεις να γυμναστείς; Ωραία. Δεν λες όμως «Μόνικα, φέρε ένα βαράκι, που έχεις απλώσει την αρίδα σου στην ξαπλώστρα και χαλβαδιάζεις στο ίσταγκραμ τις γκόμενες με τα μπικίνια που – όπως πολύ εύστοχα λένε τα περιοδικά – μοιράζουν εγκεφαλικά στις παραλίες». Αλλά πρέπει να ορθώσεις το ανάστημά σου και να πεις «Μόνικα, πιάσε έναν-μία-ένα βαράκι που έχεις απλώσει τον-την-το αρίδα σου στον-στην-στο ξαπλώστρο και χαλβαδιάζεις τους-τις-τα γκόμενες με τους-τις-τα μπικίνι τους που μοιράζουν εγκεφαλικούς-εγκεφαλικές-εγκεφαλικά στους-στις-στα παραλίες».

Βέβαια, για να λέμε και την αλήθεια (γιατί εγώ είμαι πάντα υπέρ τις αλήθειας, εκ φύσεως, όπως όλοι μας άλλωστε – μην ανοίξω το στόμα μου), είναι κομμάτι δύσκολο, αλλά αν το δουλέψουμε, πού θα πάει; Θα το καταφέρουμε το έκτρωμα. Να. Αφού κι εγώ τώρα που είμαι στην αρχή περδεύομαι (μη μου διορθώσετε κύριε-κυρία-κύριο διορθωτή-διορθώτρια-διορθώτριο το «περδεύομαι» και μου κοτσάρετε ένα Μ πριν το Π και μου το κάνετε μπερδεύομαι, γιατί θα φαρμακωθώ. Δεν αστειεύομαι. Ωραία, ευχαριστώ).

Γι’ αυτό και λέω να σας γράψω κάτι, στα παλιά, τα σκουριασμένα, τα μες στη μούχλα ελληνικά, μια ιστορία από τα περασμένα, που όμως λίγο να θέλεις μπορείς να τη φέρεις στα πιο άθλια χρόνια. Τα τωρινά. Για να δούμε, θα τα καταφέρω;

Θυμάμαι λοιπόν κάποτε, κάργα μεταπολίτευση, η Μελίνα μόλις είχε επιστρέψει στην Ελλάδα, θα ήταν γύρω στα πενήντα τέσσερα – πενήντα πέντε, έρχεται η Μανουέλλα λέει «Ασ’ τα, Μελίνα, είμαι έξαλλη. Ημουνα στη Λυκόβρυση και κάποιοι εκεί λέγανε και επιμέναν ότι είσαι εβδομήντα χρονών». Και η Μελίνα ατάραχη: «Δεν πειράζει, αγάπη μου, εβδομήντα να λένε, πενήντα πέντε να μη λένε, γιατί είναι αλήθεια».

Ετσι και προχθές με το-την-το Πρωθυπουργό. Ηρθαν λέει και του είπαν ότι ο-η-το Τσίπρα το θεωρεί υπεύθυνο για την ακρίβεια της βενζίνης και του αερίου και δεν βλέπουν ότι είναι παγκόσμιο το φαινόμενο. Κι ο-η-το Μητσοτάκη ατάραχος. «Για την ακρίβεια να λένε. Οτι είμαι υπεύθυνος για τις παρακολουθήσεις να μη λένε. Γιατί είναι αλήθεια».

Αυτά για σήμερα. Το άλλο Σάββατο τώρα.

Προς τον-την-το παρόν, γεια σας.