Η Μεγάλη Κυρία του βάδην

Ενας από τους μόνιμους θαμώνες στο τσιπουράδικο της κυρίας Γιώτας στην Καρδίτσα, πριν από δύο (και βάλε) δεκαετίες, ο Ναπολέων Κεφαλόπουλος δεν πήγαινε εκεί μόνο για τους υπέροχους μεζέδες. «Κυρία Γιώτα, δώσε μου την κόρη σου να την προπονήσω και θα την κάνω πρωταθλήτρια Ευρώπης» έλεγε στην ιδιοκτήτρια του καταστήματος η οποία όμως – μαμά γαρ – δεν ήθελε να δει την πιτσιρίκα κόρη της, Αντιγόνη, να φύγει από την πόλη της και ας μη γίνει καν πρωταθλήτρια Ελλάδας.

Τελικά, η μοίρα της Αντιγόνης Ντρισμπιώτη ήταν να βρεθεί (έστω στα 38 της πλέον) στην κορυφή της Ευρώπης και το έκανε με τον πιο εμφατικό τρόπο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα βάδην του Μονάχου, όπου μάλιστα έσπασε όλα τα ρεκόρ και έγινε η μεγαλύτερη σε ηλικία αθλήτρια βάδην που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2022 (με χρόνο 2ώρ.46.58), μόλις έναν μήνα από τη μεγαλειώδη κούρσα και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ορεγκον όπου είχε πάρει την 4η θέση με τρομερό πανελλήνιο ρεκόρ (2ώρ.41.58).

Κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου και την απονομή του χρυσού μεταλλίου, η Αντιγόνη Ντρισμπιώτη έβαλε τα κλάματα. Ουσιαστικά εκείνη την ώρα είχε κάνει ένα όνειρο ζωής πραγματικότητα. «Είναι εκπλήρωση καριέρας. Δεν πίστευα ότι μπορώ να το κάνω αυτό το πράγμα. Ο προπονητής μου, όταν ήρθε η ώρα να γυμναστούμε μαζί, μου είπε ότι θα μπορούσα να είμαι δύο φορές ολυμπιονίκης. Με έκανε πρωταθλήτρια Ευρώπης και δεν έχω παρά να τον ευχαριστήσω» τόνισε συγκινημένη για το επίτευγμά της, αλλά και για τον μετρ του είδους (βάδην και όχι μόνο), τον προπονητή Ναπολέοντα Κεφαλόπουλο που την «κυνηγούσε» από κορασίδα, αλλά την πήρε στα 36 της χρόνια και της άλλαξε όλη την πορεία και την αθλητική της ζωή καθώς ήρθε η 8η θέση πέρυσι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο (20 χλμ.), η 4η φέτος στο Παγκόσμιο (35 χλμ.) και τώρα πρωταθλήτρια Ευρώπης (35 χλμ.) και έχει και συνέχεια, καθώς το Σάββατο θα αγωνιστεί στα 20 χιλιόμετρα βάδην.

Ο πιο πιστός οπαδός της και ο άνθρωπος που την έπεισε να μην τα παρατήσει όταν είχε σταματήσει για περίπου οκτώ χρόνια τον επαγγελματικό αθλητισμό, ο σύζυγός της Αγγελος, την ακολουθούσε με ένα πατίνι (και πάλι δεν την προλάβαινε…) και στο τελευταίο χιλιόμετρο της έδωσε την ελληνική σημαία που τη φόρεσε σαν μπέρτα και πέταξε προς τον τερματισμό.

Μια κορυφαία βαδίστρια που παράλληλα ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό της στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου στη Διαχείριση Αθλητισμού για ΑμεΑ, ενώ εργάζεται και στην οικογενειακή επιχείρηση της μητέρας της μαζί με τις τρεις αδελφές της, σερβίροντας τους πελάτες και όταν κλείνει το μαγαζί πολλές φορές το ξημέρωμα τη βρίσκει στο εθνικό στάδιο για προπόνηση.

Φυσικά όπως κάθε – σχεδόν – κορίτσι της ηλικίας της είχε δοκιμάσει τη ρυθμική γυμναστική και την κολύμβηση, αλλά βαριόταν να μετράει πλακάκια… Επαιζε και λίγο τένις και εκεί βαδίζοντας γρήγορα κάποια στιγμή για να πιάσει ένα μπαλάκι, έκανε το «κλικ» στον μετέπειτα πρώτο προπονητή της (που την έπεισε ύστερα από τρία χρόνια πιέσεων να ασχοληθεί με το βάδην) Θανάση Δεληγιάννη. Ετσι έγινε η αρχή, αλλά δεν ήταν εύκολο καθώς στα 20 της χρόνια αναγκάστηκε να σταματήσει λόγω σπουδών, των επαγγελματικών υποχρεώσεων και διάφορων προσωπικών της ζητημάτων.

Η επιστροφή – για να ξαναβρεί τον εαυτό της, καθώς είχε χάσει και πολλά κιλά – έγινε σε ηλικία 27 ετών, αλλά η συνύπαρξη με τον Ναπολέοντα Κεφαλόπουλο την τελευταία διετία άλλαξε τα πάντα. «Είναι τρομερός, μπορεί να δει τα πάντα, τον καιρό, τις συναθλήτριές μου, τις αντιπάλους μου, έχουμε απόλυτη συνεννόηση μεταξύ μας» λέει με ικανοποίηση.

Ο πατέρας της, που επέμενε επίσης φανατικά να συνεχίσει το βάδην, λίγες μέρες πριν φύγει από τη ζωή παρακολούθησε με όλη την οικογένεια την κόρη του να παίρνει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο στη μεγαλύτερη στιγμή της μέχρι τότε.

Στην Ιαπωνία πήρε την 8η θέση αλλά είδε να μπαίνει «στοπ» στην ολυμπιακή υποτροφία της λόγω ηλικίας (!) μέχρι να παρέμβει ο πρόεδρος της ΕΟΕ Σπύρος Καπράλος και να αλλάξει η απόφαση, ενώ και η πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ Σοφία Σακοράφα τη συμπεριέλαβε στη λίστα υψηλού αθλητισμού ώστε να πάρει τη χορηγία χωρίς να μπαίνει εμπόδιο η ηλικία της.

Αλλωστε στον δρόμο όταν κάνει βάδην έχει το κέφι και την όρεξη μιας έφηβης. Στο Μόναχο ο προπονητής της προσπαθούσε να τη συγκρατήσει, τα κατάφερε μέχρι το 25ο χιλιόμετρο και όταν κατάλαβε ότι η Αντιγόνη «είδε» το μετάλλιο, κατάλαβε ότι ήταν ανώφελο να κρατήσει άλλο τα χαλινάρια, δεν θα τον άφηνε η ίδια η αθλήτρια.

Ακόμα και οι Γερμανοί το κατάλαβαν και στην τελική ευθεία άλλαξαν τα ηχητικά στα μεγάφωνα και έπαιζαν το συρτάκι από τον Ζορμπά με αποτέλεσμα να ξεσηκώσουν και όλο τον κόσμο στην Οντεονπλάτζ γύρω από τον χώρο του τερματισμού, που είχαν αρχίσει να χορεύουν… ελληνικά! Η αγκαλιά στον Αγγελο, τον σύζυγό της, και τα δάκρυα στον τερματισμό είναι οι ξεχωριστές αναμνήσεις από αυτό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καθώς πλέον ήδη έχει μπει στο ημερολόγιο η επόμενη μέρα, που εκτός συνταρακτικού απροόπτου θα έχει ένα λαμπρό (αγωνιστικό) φινάλε στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι σε δύο χρόνια.