Μονόλογος Οδυσσέα, «Κόλαση»

«…Βαριοί ήμασταν κι εγώ κι οι φίλοι, γέροι,

φτάνοντας στον πορθμό εκείνο όπου

ο Ηρακλής τα σύνορα του ανθρώπου

όρισε: να μην πάει παραπέρα.

Προς τα δεξιά μου άφηνα τη Σεβίλλη

κι αριστερά η Σέττα μ’ είχε αφήσει.

“Αδέλφια” είπα “που μ’ εκατό χιλιάδες

κινδύνους φτάσατε ως τη δύση σώοι,

στο ελάχιστο που πια μας απομένει

ξενύχτι της ζωής και των αισθήσεων,

μην αρνηθείτε, με οδηγό τον ήλιο,

την εμπειρία μιας γης χωρίς ανθρώπους.

Σκεφτείτε από ποιο σπέρμα έχετε πάρει

ζωή, όχι ενός κτήνους μα του όντος

που αναζητά και αρετή και γνώση”.

Μ’ αυτά τα λίγα λόγια τόσο ανάψαν

για το ταξίδι οι σύντροφοι, που θα ‘ταν

δύσκολο έργο να τους συγκρατήσω.

Στον Απηλιώτη στρέψαμε την πρύμνη·

τρελά, λες, τα κουπιά μας φτερουγίσαν

και πλέαμε όλο προς τ’ αριστερά μας.

Η νύχτα άπλωνε τ’ άστρα του άλλου πόλου,

ενώ ο δικός μας τόσο είχε γείρει,

που η άπλα του νερού τον είχε κρύψει.

Πέντε φορές του φεγγαριού η όψη

γέμισε φως και έσβησε άλλες πέντε

στης τόλμης μας τον ωκεάνιο δρόμο,

όταν βουνό μουντόχρωμο στο βάθος

ορθώθηκε, θεόρατο σε ύψος,

που άλλο ποτέ δεν είχα δει όμοιό του.

Μα γρήγορα η χαρά γυρνά σε θρήνο,

καθώς η νέα γη γεννάει τυφώνα,

που άγρια του καραβιού δέρνει την πλώρη.

Τρεις στρόβιλοι χτυπούν νερά και πλοίο,

στον τέταρτο πετιέται η πρύμνη απάνω,

βουλιάζει η πλώρη -όπως το θέλει Εκείνος-

και μας κλειδώνει η θάλασσα εντός της».

Δημήτρης Μαυρίκιος, σκηνοθέτης, μεταφραστής, επίτιμος διδάκτωρ Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημι?ου Αθηνών.

Από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου με κινηματογραφικές «περγαμηνές». Γεννήθηκε στο Κάιρο και σπούδασε φιλολογία και θεατρολογία στη Σορβόννη, σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Κρατική Σχολή Κινηματογράφου της Ρώμης (C.S.C). Με το θέατρο ασχολήθηκε από το 1980, όταν ο Μάνος Χατζιδάκις τού πρότεινε μία παράσταση με ποίηση για τον «Μουσικό Αύγουστο», στην οποία ενέταξε κινηματογράφο, όπως είχε ήδη κάνει σε όπερα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής («Άνοδος και πτώση της πόλης Μαχαγκόννυ»), σε σκηνοθεσία του δασκάλου του Μίνωα Βολανάκη. Μεγάλη στιγμή ο «Γυάλινος κόσμος» στο θέατρο Εμπρός (1996 – 1999), διαχρονικές αναζητήσεις ο Τ.Ουίλιαμς, ο Πιραντέλο, ο Σαίξπηρ