Τέσσερα μυστήρια με το ταξίδι της Πελόζι
Η Νάνσι Πελόζι λίγο πριν επιβιβαστεί στο αεροπλάνο για την αναχώρησή της από την Ταϊβάν. Το ταξίδι της προκάλεσε πολλά ερωτήματα
Το ταξίδι της Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν, το οποίο ολοκληρώθηκε χθες, συνοδεύεται από τέσσερα μυστήρια, σύμφωνα με τον αρθρογράφο του Bloomberg, Νιλ Φέργκιουσον – ο οποίος ξεκαθαρίζει εξαρχής, μάλιστα, ότι η καλύτερη για να λύσει αυτά τα μυστήρια είναι η ίδια η πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.
Το πρώτο μυστήριο έχει να κάνει με τη δήλωση που έκανε πρόσφατα ο Τζο Μπάιντεν, αναφερόμενος στην πρόθεση της Πελόζι να πραγματοποιήσει το συγκεκριμένο ταξίδι, ότι «ο στρατός πιστεύει πως δεν είναι καλή ιδέα, αυτή τη στιγμή». Αφού σημειώνει ότι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο σενάριο είδε το φως της δημοσιότητας ήταν τον περασμένο Απρίλιο, σε ιαπωνικά ΜΜΕ, αναρωτιέται: «Γιατί το Πεντάγωνο χρειάστηκε τρεις μήνες για να εκτιμήσει ότι ένα ταξίδι από την πρόεδρο της Βουλής στην Ταϊβάν δεν είναι καλή ιδέα;». «Αλλωστε – όπως προσθέτει – οι σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας δεν άρχισαν να επιδεινώνονται την περασμένη εβδομάδα».
Το δεύτερο μυστήριο, με βάση το σκεπτικό του Φέργκιουσον, έχει ως εξής: «Γιατί η ομάδα εθνικής ασφαλείας του Μπάιντεν, ενώ είναι τόσο απασχολημένη με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, θα μπορούσε να επιθυμεί μια επανάληψη των γεγονότων του 1996;». Η συγκεκριμένη χρονολογία, όπως ίσως γνωρίζουν πολλοί, παραπέμπει στην τρίτη μεγάλη κρίση που σημειώθηκε στα Στενά της Ταϊβάν (μετά από αυτές του 1954-55 και του 1958) – και, όπως ισχυρίζεται ο αρθρογράφος, έχει τα περισσότερα κοινά σημεία με τη σημερινή.
Ο ίδιος δίνει, έστω και εν μέρει, την απάντηση: «Η κυβέρνηση Μπάιντεν παραμένει πιστή στη δέσμευσή της να είναι πιο επιθετική απέναντι στην Κίνα σε σύγκριση με την προκάτοχό της». Συνεχίζει, ωστόσο, τονίζοντας ότι ακόμη κι έτσι, το 2022 δεν είναι 1996, για πολλούς λόγους: Ο Σι Τζινπίνγκ δεν έχει σχέση με τον τότε πρόεδρο της Κίνας, Ζιανγκ Ζεμίν και παραπέμπει σε μια προσωπικότητα σε στυλ Μάο Τσετούνγκ. Επίσης, σε αντίθεση με το 1996, το Πεκίνο έχει πλέον τον τρόπο και τα μέσα τόσο για να βυθίσει τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ όσο και για να απειλήσει με πυρηνικό πλήγμα.
Τέλος, η Κίνα είναι σήμερα αντιμέτωπη με την επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης και με άλλα προβλήματα που έχουν σχέση με την οικονομία της. Κι αυτό, όπως γράφει ο Φέργκιουσον, παραπέμπει ευθέως στο τρίτο μυστήριο, το οποίο διατυπώνει επίσης με τη μορφή ερωτήματος: «Ασφαλώς και είναι προφανές σε κάποιον στην Ουάσιγκτον ότι μια τόσο σοβαρή οικονομική κρίση μάλλον αυξάνει παρά μειώνει τα κίνητρα για μια σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Πόσο άγνοια της ιστορίας μπορεί να διαθέτει κανείς για να μη διακρίνει την επείγουσα ανάγκη του Σι να βρει μια νέα πηγή νομιμοποίησης εντός του ΚΚ Κίνας, τώρα που η οικονομία δεν μπορεί να του την προσφέρει;».
«Δεν είναι οι δυνάμεις που αισθάνονται ισχυρές και έχουν αυτοπεποίθηση εκείνες που αρχίζουν τους πολέμους – είναι αυτές που αποδυναμώνονται και γνωρίζουν ότι ο χρόνος δεν είναι με το μέρος τους», υπογραμμίζει ο ίδιος – για να καταλήξει στο τέταρτο μυστήριο που υπάρχει γύρω από την επίσκεψη Πελόζι στην Ταϊβάν, το οποίο αυτή τη φορά έχει τη μορφή διαπίστωσης και όχι ερωτήματος: «Μια κυβέρνηση των Δημοκρατικών βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης την οποία η προκάτοχός της δεν θα είχε ρισκάρει ποτέ». Κι αυτό, παρά την επιθετική στάση του Τραμπ έναντι του Πεκίνου.
Οχι τυχαία παραπέμπει στη μαρτυρία του συμβούλου εθνικής ασφαλείας του Τραμπ, Τζον Μπόλτον, σε ένα διάλογο μαζί του στο Οβάλ Γραφείο: «Η Ταϊβάν απέχει δύο βήματα από την Κίνα. Εμείς είμαστε 8.000 μίλια μακριά. Εάν εισβάλλουν, δεν υπάρχει τίποτε που να μπορούμε να κάνουμε». Προσθέτει δε ότι ο τέως πρόεδρος επέμενε ότι τόσο ο Σι όσο και ο Πούτιν δεν τον είχαν ενοχλήσει, στην Ουκρανία και την Ταϊβάν αντιστοίχως, επειδή τους είχε απειλήσει – με βάση τα λεγόμενά του – ότι εάν εισέβαλαν, οι ΗΠΑ θα έπλητταν σε αντίποινα τη Μόσχα και το Πεκίνο!
Τώρα, όμως, ο Τραμπ φέρεται να λέει παντού ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Και γι’ αυτό, όπως φέρεται να είχε εκμυστηρευτεί στον επαγγελματία παίκτη του γκολφ, Τζον Ντάλι, τον περασμένο Μάριο, «η Ταϊβάν θα είναι η επόμενη. Δεν θα έχετε μικροεπεξεργαστές για τους υπολογιστές. Θα τους εξαφανίσουν από προσώπου γης».














