Ηρθε η ώρα για γενναίες αποφάσεις

Στη χώρα υπάρχουν διάσπαρτα τμήματα σε διάφορες πόλεις. Σε πολλά από αυτά δεν υπάρχει οργανωμένη φοιτητική μέριμνα, βιβλιοθήκες, διδακτικό, διοικητικό και τεχνικό προσωπικό. Επίσης οι κτιριακές και εργαστηριακές υποδομές δεν είναι σε καλή κατάσταση. Σε κάποια από αυτά τα τμήματα οι εισακτέοι είναι ελάχιστοι και αρκετοί εγκαταλείπουν τις σπουδές τους στο δεύτερο έτος.

Η παραπάνω κατάσταση είναι δημιούργημα όλων όσοι κυβέρνησαν ή από διάφορες θέσεις πίεσαν για τη δημιουργία τους. Κανείς δεν απαντά στο βασανιστικό ερώτημα. Σε πόσα πανεπιστήμια και τμήματα καθώς και εισακτέους η χώρα μπορεί να προσφέρει ένα ικανοποιητικό ποιοτικά επίπεδο σπουδών και πόσα πραγματικά χρειάζεται η χώρα. Το ερώτημα είναι δαιμονοποιημένο και προφανώς η απάντηση δίνεται στα κρυφά. Είναι η κατάρα του πολιτικού κόστους που οδήγησε τη χώρα εδώ, η οποία δεν επιτρέπει να ανοίξει μια συζήτηση.

Οφείλουμε λοιπόν να ανοίξουμε τη συζήτηση για τον Ακαδημαϊκό Χάρτη της χώρας. Η συζήτηση πρέπει να λάβει υπόψη της εκτός από όλα τα παραπάνω και το δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο τα επόμενα χρόνια θα οδηγήσει να έχουμε λιγότερους υποψήφιους εισακτέους από τις προσφερόμενες θέσεις. Αυτό σε συνδυασμό με την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγή θα οδηγήσει σε τμήματα με μονοψήφιο αριθμών ή ακόμα και μηδενικό αριθμό εισακτέων. Μιλάμε προφανώς για βιολογικό θάνατο, μέσα από την απαξίωση των πανεπιστημίων και των τμημάτων. Είναι δεδομένο ότι η χώρα δεν μπορεί να εξασφαλίσει τους απαραίτητους ανθρώπινους και υλικούς πόρους για την ποιοτική λειτουργία όλων αυτών των πανεπιστημίων και των τμημάτων.

Αν θέλουμε να έχουμε μέλλον ως χώρα για τα πανεπιστήμιά μας, αυτή η συζήτηση πρέπει να συμπεριλαμβάνει και τη μεταλυκειακή εκπαίδευση και τις απόψεις των κοινωνικών εκπροσώπων. Χρειάζεται να πούμε όμως αλήθειες και να πάρουμε γενναίες αποφάσεις. Διαφορετικά το μέλλον θα έχει πολύ μαύρο και αυτό το μέλλον αφορά τη νέα γενιά. Να πάψουν πια οι ένοχες σιωπές για το μέλλον των παιδιών μας. Να πούμε αλήθειες και πάρουμε γενναίες αποφάσεις τώρα.

Ας θυμηθούμε τον ποιητή:

«Σε κάθε σπίτι υπάρχει μια άγνωστη μυστική σκάλα, που θα σε πήγαινε, ίσως, μακριά. Αλλά τη βρίσκεις, όταν δεν έχεις πια σπίτι» (Τάσος Λειβαδίτης).

Ελπίζω τη πόρτα για τα πανεπιστήμιά μας να την βρούμε ενόσω έχουμε πανεπιστήμια.

Ο Χρήστος Ι. Μπούρας είναι πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών