«Ξεπλένει» {LF}η τηλεόραση;

Από τις τρεις τελευταίες παραστάσεις που απέμειναν για να ολοκληρωθούν τα φετινά Επιδαύρια, οι δύο είναι παραγωγές ιδιωτών – η τρίτη, που θα παιχθεί ενδιαμέσως, είναι η «Ελένη» του Ευριπίδη και του ΚΘΒΕ από τον Βασίλη Παπαβασιλείου. Οι άλλες δύο, η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, κυρίως, και δευτερευόντως η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη (σε ό,τι αφορά την ηθοποιό του τίτλου), σε σκηνοθεσία του Τσέζαρις Γκραουζίνις και του Θέμη Μουμουλίδη, αντιστοίχως, είναι και εκείνες που «άναψαν» τη συζήτηση περί «τηλεοπτικών» ηθοποιών στην Επίδαυρο. Μια συζήτηση που αντλεί τη θεματολογία της στην πάγια αντίληψη ότι η τηλεόραση κάνει κακό στο θέατρο και εμπλουτίζεται από την άποψη ότι θέατρο και τηλεόραση – ή το αντίστροφο – λειτουργούν σαν ντόμινο.

Πόσο επηρεάζει πράγματι έναν ηθοποιό η συμμετοχή του σε τηλεοπτικές σειρές; Πόσο «αλλοιώνει» το ταλέντο του και τον οδηγεί σε υποκριτικές ευκολίες; Ο κίνδυνος προφανώς και υπάρχει και αφορά κυρίως τους νεότερους, που χωρίς θεατρική εμπειρία παρασύρονται από τους ρυθμούς της μικρής οθόνης και κάπου χάνουν την μπάλα…

Από την άλλη όμως είναι και η αναγνωρισιμότητα που προσφέρει το μαγικό κουτί, μια αναγνωρισιμότητα που αποδεικνύεται χρήσιμη για όλους – και για τους ίδιους τους ηθοποιούς αλλά και για τους παραγωγούς που ποντάρουν σε θίασο ονομάτων για μεγαλύτερη ανταπόκριση στην περιοδεία…

Και πού είναι το κακό; Πουθενά, τουλάχιστον με τρόπο γενικό που να συμπεριλαμβάνει τους πάντες και τα πάντα. Και σίγουρα το αποτέλεσμα δικαιώνει ή όχι τις επιλογές. Κι αυτές τις δύο παραστάσεις δεν τις έχουμε δει – και σίγουρα δεν τις είχαμε δει όταν ξεκίνησε η κουβέντα. Τα πάντα κρίνονται στον τρόπο που κάθε ηθοποιός διαχειρίζεται τον εαυτό του, η εκπαίδευση που επιζητά, ο τρόπος δουλειάς που επιλέγει να κάνει. Το μόνο και πραγματικά επικίνδυνο όμως είναι η τηλεόραση να λειτουργεί ως δοχείο που ξεπλένει ή μάλλον ως «δοχείο» που μετατρέπει εν μία νυκτί έναν ηθοποιό σε πρωταγωνιστή. Γιατί από αυτή τη διαδικασία το μόνο θύμα θα είναι ο ίδιος ο ηθοποιός…