Ο μύθος Ράσελ και ο τελικός με τα μπαλόνια

Το 1969 η δυναστεία των Σέλτικς έμοιαζε έτοιμη να παραδώσει οριστικά τα σκήπτρα και οι Λέικερς περίμεναν αυτή τη στιγμή μια… αιωνιότητα. Διόλου τυχαία πως στο Λος Αντζελες είχαν «συγκεντρωθεί» όλες οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής: ο Ουίλτ Τσάμπερλεϊν, ο Ελτζιν Μπέιλορ, ο Τζέρι Γουέστ. Ισχύς εν τη ενώσει μπας και τα δαχτυλίδια του πρωταθλητή ΝΒΑ δεν βγάλουν και πάλι πόδια και πάνε μόνα τους ως το Γκάρντεν της Βοστώνης.

Η σειρά των τελικών που ακολούθησε ήταν μία από τις μεγαλύτερες όλων των εποχών. Και όταν έφτασε η ώρα για το περίφημο 7ο ματς; Ο ιδιοκτήτης των Λέικερς, ο Τζακ Κεντ Κουκ, είχε την -τελικά όχι και τόσο επιτυχημένη – ιδέα να μοιραστεί σε κάθε φίλαθλο ένα φέιγ βολάν με… οδηγίες για τα πανηγύρια:  «Οταν, και όχι αν, οι Λέικερς πάρουν τον τίτλο, θα πέσουν μπαλόνια από την οροφή του γηπέδου και η μπάντα θα αρχίσει να παίζει το “Happy Days are Here Again”» έλεγε το χαρτί. Για κακή του τύχη όμως, έπεσε και στα χέρια του Μπιλ Ράσελ που χθες το βράδυ έφυγε πλήρης ημερών για το αιώνιο ταξίδι.

Παίκτης-προπονητής τότε. Ακριβώς στο φινάλε της καριέρας του. Πήρε το φέιγ βολάν, μπήκε στα αποδυτήρια και άρχισε να φωνάζει: «Πολλά πράγματα μπορεί να γίνουν απόψε, αλλά αποκλείεται να μας κερδίσουν οι Λέικερς. Θα έχει πλάκα, πάντως, να δούμε τι θα κάνουν τα μπαλόνια». Οπως ακριβώς και συνέβη: 108-106 και… μοναδικός τίτλος για τους Λιμνάνθρωπους εκείνος ο ατομικός που κατέκτησε ο Τζέρι Γουέστ ως ο πολυτιμότερος των τελικών. Του βγήκε… ξινός διότι τότε το έπαθλο ήταν ένα «κατσαριδάκι», ένα πράσινο αυτοκίνητο που κάθε φορά που το κοίταζε έβλεπε «τον Ράσελ στο τιμόνι» όπως ο ίδιος αποκάλυψε χρόνια μετά.

Είναι το ίδιο έπαθλο, αυτό του πολυτιμότερου, που φέρει το όνομα του Μπιλ Ράσελ. Και είναι απολύτως λογικό. Διότι μεγαλύτερος νικητής δεν πέρασε ποτέ από την ιστορία του μπάσκετ. Το μαρτυρούν τα 11 δαχτυλίδια του στη 13χρονη καριέρα του. Η φανέλα με το «6» που σκαρφάλωσε στον ουρανό του Μπόστον Γκάρντεν πριν από ακριβώς μισό αιώνα. Και ο απέραντος σεβασμός της παγκόσμιας αθλητικής κοινότητας σε μια φυσιογνωμία που δεν ήταν μόνο πρώτος στο γήπεδο, αλλά και στους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Βίωσε για τα καλά στο πετσί του τον ρατσισμό. Το σκληρό κοινό της Βοστώνης που πρόσφατα κατηγορήθηκε από τον ΛεΜπρον Τζέιμς ακριβώς για τον ίδιο λόγο, δεν χαρίστηκε ούτε καν στον δικό του κορυφαίο όλων των εποχών όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Τομ Χέινσον που συγχωρέθηκε και αυτός πριν από λίγους μήνες. Ο Ράσελ είπε «όχι» στο Hall of Fame το 1975. Οπως δήλωσε ο ίδιος, έπρεπε να είχαν λάβει την ίδια τιμή άλλοι αφροαμερικανοί παίκτες πριν από αυτόν. Γιατί ήταν εκεί. Γιατί άντεξαν…

Η επιρροή του στην κουλτούρα του αμερικανικού αθλητισμού θα μνημονεύεται για πάντα. Πλάι στα ρεκόρ του. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.