Συναυλίες

Ειλικρινά, δεν είχα φανταστεί ότι τα τραγούδια και οι ερμηνευτές τους μπορεί να έχουν όχι μόνο μεγάλη επιτυχία αλλά και να συντηρούν ακροατήρια με ριζοσπαστικό και αριστερό πολιτικό πρόταγμα – κι ας μην έχουν πολιτικό στίχο. Αλλά πριν από μερικούς μήνες, η κυρία Μποφίλιου, με σουξέ τύπου «η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει», έγινε η βάση για να χτιστεί ο ελληνικός αντιπολεμικός εξαιρετισμός – σύμφωνα με τον οποίο, αν και η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, εμείς διαδηλώνουμε κατά των Αμερικανών.

Στις μέρες μας, οι συναυλίες δημοφιλών εντέχνων (όπως αυτοαποκαλούνται οι τραγουδιστές αυτής της ομοταξίας) είναι το όχημα έκφρασης των λαϊκών δικαστηρίων, που δίνουν τα ρέστα τους αντιδρώντας στην πρωτόδικη απόφαση της Δικαιοσύνης για τον Δημήτρη Λιγνάδη και, κυρίως, στην αποφυλάκιση του καταδικασθέντος ηθοποιού έως την εκδίκαση της έφεσής του.

Το πανό με το σύνθημα «Βιαστής είναι» περιφέρεται, έτσι, από την Επίδαυρο στις συναυλίες σε διάφορα νταμάρια, όπου αποθεώνεται κατά την ανάρτησή του από τραγουδιστές και κοινό. Σε πείσμα του δημοκρατικού κανόνα της διάκρισης των εξουσιών, τα λαϊκά δικαστήρια λειτουργούν και δικάζουν – και η ριζοσπαστική Αριστερά των συνθημάτων δοξάζεται και αναπαράγεται.

Ωσπου το λαϊκό αυτό δικαστήριο προσέκρουσε στην ιδιοτυπία ενός από τα έντεχνα είδωλα αυτού του χώρου, του Σωκράτη Μάλαμα. Ο οποίος, σε δική του συναυλία στην Κρήτη, ζήτησε να αποσυρθεί. Δεν διαφωνεί, είπε, με την ουσία του συνθήματος, αλλά και δεν μπορεί να τραγουδήσει «με αυτό το πράγμα πάνω μας».

Τι το ‘θελε; Οι έως εκείνη τη στιγμή «δικοί του» έγιναν διαμιάς εχθροί. Και τον προέγραψαν. Στο βαθύ Τουίτερ, όπου η χυδαιότητα συναγωνίζεται την ασχετοσύνη, οι ίδιοι που τον λάτρευαν άρχισαν να τον στολίζουν. Σε επόμενη συναυλία του, ανέβηκαν στη σκηνή αλληλέγγυοι και «αυτό το πράγμα» με πολύ μεγαλύτερα γράμματα τοποθετήθηκε στην πλάτη του. Ετσι βρέθηκε κι αυτός να εισπράττει ένα κλίμα μισαλλοδοξίας εναντίον του. Τυχερός είναι. Τα χρόνια του Βισίνσκι θα ταξίδευε για κάνα γκουλάγκ.

Διαβάζω διάφορους αυτοχρισμένους πνευματικούς ηγέτες και στυλοβάτες της κουλτούρας της ριζοσπαστικής Αριστεράς να προσπαθούν να τα ξαναφτιάξουν στον τραγουδιστή με τους επικριτές του. Αποτυχημένη απόπειρα. Ο τραγουδιστής διέπραξε έγκλημα καθοσιώσεως κατά των «κινημάτων»: διεκδίκησε τον προσωπικό χώρο του, προέταξε την ατομικότητά του.

Και η ατομικότητα είναι κάτι άχρηστο στα κινήματα. Αυτό που προέχει είναι η μάζα: η μαζική διεκδίκηση, η μαζική διαμαρτυρία, το μαζικό κίνημα, η μαζική αγανάκτηση. Τα άτομα είναι αναλώσιμα όταν δεν υπηρετούν τη μαζικότητα. Αρνούμενος να γίνει όχημα της μαζικής διεκδίκησης, ο Σωκράτης Μάλαμας έγινε αποσυνάγωγος.

Δεν υπάρχει θέμα. Υπάρχουν πολλοί ακόμα τραγουδιστές και συγκροτήματα για να απλώσουν οι επαναστάτες των λαϊκών δικαστηρίων τα πανό τους «Βιαστής είναι». Ας δοκιμάσουν στην επόμενη συναυλία των Πυξ Λαξ.